It's been a while! 8D

That's right. I shamelessly stole this from Mao.

Rules:

Put your music player on shuffle and put whatever plays as the answer no matter how stupid it sounds like.

My name is... Just Be Friends

I am... Sofa

I feel like... I Lied To You

I want to be... Don't Wake Me Up

I wish... Sweet Goodbyes


Your Life

When I was born... Eternal Memory

My parents made me while... The Song Without A Name

My first words were... I Fell In Love With You

Ja, het begon al vroeg bij mij. xD

When I met my best friend I thought... Not Your Concern

My first crush was... Little Braver

My first date... From Y to Y

My first kiss... Recorded Butterflies

Yeah, I didn´t actually feel them, so I just played a tape of them for the idea. xD

Me and my best friends discuss about... God Knows

God knows what we discuss. xD

My school is like... Rain Song

My first job was... Still Doll

Can I do that as a job? ;w;

My first concert was... Magnet

My wedding-song will be...Hey My Friend

Does that mean I'm marrying Stephen after all? xD

When I lose my job I think... Rock You!

Well, at least I'm optimistisc, right? ^^

This will people say about me at my funeral... Crazy for You

Ghehehe... I guess I should feel honoured now? =3

My funeral song will be... Servant Of Evil

But I'm her wife! Not her servant. ;w;

In heaven I sing this to God... My Love Is A Stapler

God kicks me out of heaven, that's when I'll tell him... Dark Come Soon

With the devil I talk about... Wet Sand

Very philosophical person, that devil. xD

Thoughts

My parents think about me... Wine Red

Only when I'm having my period. (A)

My grandparents think about me... Stardust Utopia

My siblings think about me... Alice In Dreamland

I think Alice in Computerland would be closer. xD

My teachers/boss think about me... Sweet November

My best friends think about me... Double Lariat

I think about my parents... Blind

I think about my grandparents... Bullet for Prisoner

Is that because most of them are dead? xD

I think about my siblings... Brave Song

I think about my teachers/boss... I wish they'd all just die

That's not true! Only some of them.

I think about my best friends... Run With Wolves

Foreign people might think about me... Psychopath

I guess that's about right. xD

And last but not least...

This night I'll dream of... Imitation Black

Last night I dreamt of... Shadow Of Love

I never want to dream of... a little pain

I need... So Jealous

I don't need... Black Tears

No, I don't. O.o

This survey is... Lost in Thought.
.

Voor Nynke

Ik las net je blog, met jeukende ogen. Echt, ik vind het zo erg voor je, en ik zou willen dat ik je kon helpen. Ik kan niks bedenken dat ik kan zeggen om je op te vrolijken. Ik heb in zulke situaties altijd heel snel de neiging om dingen te zeggen als "Het komt wel weer goed" en "Ik weet hoe je je voelt", maar dat zijn dingen die in deze situatie niet zo veel zin hebben om te zeggen. Het is gewoon niet waar. Ik mag dan redelijk intelligent zijn; op zulke momenten voel ik me echt dom. Ik kan eigenlijk helemaal niks voor je doen.

Maar ondanks dat wil ik je laten weten dat ik wel met je meeleef (voor zover dat mogelijk is) en dat ik aan je denk, en dat ik het echt heel erg voor je vind, en voor iedereen om je heen. En vooral, dat als er iets is waarmee ik je wel kan helpen, al is het maar dat je erover tegen me aan kan praten, op Skype, msn, maar als je er behoefte aan hebt kun je me ook altijd bellen (hoewel dat op Tenerife lastig zal gaan). Misschien ben ik de laatste persoon tegen wie je hierover wil praten en dat snap ik ook wel. Het praat waarschijnlijk makkelijker met je familie, die allemaal door hetzelfde heengaan. Maar als je maar weet dat als jij er behoefte aan hebt, dan ben ik er voor je.

*Stuurt telepathische knuffel*

De Tragische Diagnose Van Frank En Simone.

[20:46:48] Johanna: SHIKI IS WEER MET HIATUS. >.>

[20:46:54] Johanna: EEN WEEK DEZE KEER

[20:46:56] Nynke: WAT?!

[20:47:00] Nynke: WAT EEN STOMMERDS

[20:47:01] Johanna: VOLGENDE WEEK IS EPISODE 13

[20:47:04] Johanna: TJA

[20:47:08] Nynke: MAAR MAAR MAAR

[20:47:09] Johanna: NOITAMINA

[20:47:09] Nynke: WAT GEMEEN

[20:47:18] Johanna: KURAGEHIME HEEFT OOK HIATUS

[20:47:26] Nynke: MAAR DIE IS TOCH NET BEGONNEN?

[20:47:39] Johanna: JUP

[20:47:41] Nynke: PFFT. ALSOF HIATUS DE NIEUWE TREND IS.

[20:47:48] Nynke: HIATUS KLINKT EIGENLIJK NET ALS EEN ZIEKTE.

[20:47:57] Johanna: JA. xD

[20:48:13] Nynke: 'SIMONE, IK MOET JE WAT VERTELLEN.' 'OH WAT DAN FRANK?' 'IK HEB HIATUS.'

[20:48:26] Johanna: "OH NEEE! FRANK!"

[20:48:31] Johanna: "WAT ZEI DE DOKTER?"

[20:48:37] Johanna: "KUNNEN ZE HET OPEREREN?"

[20:48:39] Nynke: 'EN HET IS EEN GESLACHTSZIEKTE. HET SPIJT ME.'

[20:48:50] Nynke: 'IK HEB NOG ZO'N DRIE DAGEN TE GAAN.'

[20:48:55] Johanna: "MOET IK ME NU OOK LATEN TESTEN, FRANK?"

[20:49:05] Nynke: 'HET IS WEL VERSTANDIG, SIMONE.'

[20:49:20] Johanna: "NEE FRAAAAANK~ TTATT"

[20:49:30] Johanna: "IK WIL NIET DAT JE DOODGAAT FRANK."

[20:49:41] Nynke: 'HET SPIJT ME SIMONE, ER IS NIETS AAN TE DOEN.'

[20:50:04] Nynke: 'DE DOKTER KAN ME MEDICIJNEN GEVEN, MAAR DAN GAAN MIJN OOGBALLEN EEN VOOR EEN LOSLATEN.'

[20:50:48] Johanna: "MAAR DAT IS BETER DAN DOODGAAN FRANK!"

[20:50:55] Johanna: "DENK AAN JE KINDEREN FRANK!"

[20:51:04] Nynke: 'MAAR SIMONE, DAN KAN IK JE LIEVE EN MOOIE HOOFD NIET MEER ZIEN!'

[20:51:18] Nynke: 'EN IK KAN DE KINDEREN NIET MEE RAAK SLAAN!'

[20:51:29] Johanna: "DAT GEEFT NIET FRANK, DAT DOE IK DAN WEL VOOR JE!"

[20:51:44] Nynke: 'OH DANKJE SIMONE. DAT IS EEN HELE OPLUCHTING.'

[20:51:49] Johanna: "EN OVER EEN PAAR JAAR IS MIJN HOOFD TOCH NIET MEER ZO LIEF EN MOOI."

[20:51:59] Nynke: 'JE BENT OOK AL 92.'

[20:52:10] Johanna: "DAN HOEF IK TEN MINSTE GEEN DUIZENDEN EURO'S UIT TE GEVEN AAN BOTOX"

[20:52:25] Johanna: "WANT DAN ZIE JE HET RESULTAAT TOCH NIET."

[20:52:45] Nynke: 'DAT KLOPT. MAAR ALS JONGETJE VAN ELF MOET JE WETEN DAT IK ME TOCH NOG ERG TOT JE AANGETROKKEN VOEL.'

[20:53:18] Johanna: "DANKJE FRANK. DAT WAARDEER IK. IK ZAL JE OOK ZONDER JE OOGBALLEN NOG EVEN AANTREKKELIJK VINDEN."

[20:53:36] Johanna: "IK HOU TOCH MEER VAN BRUINE OGEN."

[20:53:38] Nynke: 'DAN MOET IK MAAR EEN AFSPRAAK GAAN MAKEN. DENK JE DAT DE CAVIA MEE MAG?'

[20:54:08] Johanna: (Iehl, een jongetje van 11 die een vrouw van 92 mogelijk besmet heeft met een geslachtsziekte? xD)

[20:54:19] Johanna: "WAAROM MOET DIE MEE FRANK?"

[20:54:42] Nynke: 'IK KAN NIET ZONDER MOENIEPOENIE.'

[20:55:25] Johanna: "NOU DAN NEEM JE HEM TOCH MEE FRANK."

[20:55:35] Nynke: 'JA. DAT IS DAN WEL VERSTANDIG.'

[20:55:48] Johanna: "MAAR FRANK, ZOU ER NIET ZOIETS ZIJN ALS OOGBALINPLANTATEN?"

[20:56:26] Nynke: 'JAWEL, MAAR HET PUNT IS DAT UIT DE OOGHOLTES EEN SOORT VAN ZWART SPUL BLIJFT STROMEN ZODAT INPLANTATEN NIET BRUIKBAAR ZIJN.'

[20:56:51] Johanna: "MAAR DAT VANGEN WE WEL OP FRANK."

Psychisch Wèl In Orde.

Vandaag was voorlopig mijn laatste gesprek bij Accare. Waarom? Eigenlijk valt er voor mij met Accare niet zoveel meer te bespreken. Ik kan Esther natuurlijk gaan vertellen over mijn examenstress, of over de lol die ik met Mao heb in de les, of over de perfecte dagen die ik met Miyako en Miso-soup doorbreng, of over mijn zangles, mijn bandjes. Maar heb ik daar nou een orthopedagoog voor nodig? Of een psycholoog, psychiater of systeemtherapeut? Ik denk het niet. De Johanna Meulenberg die op dit moment achter de computer deze post aan het typen is, is niet meer te vergelijken met de Johanna die iets meer dan een jaar en maand geleden van huis wegliep. Laat staan met de Johanna die bijna 2 jaar geleden door Peletier 'Psychisch Niet In Orde' werd verklaard. Als ik op mijn blog zo teruglees waar ik de afgelopen 3 jaar doorheen ben gegaan, en ja, daar heb ik mijn blog en dagboek voor nodig, dan verbaasd het me dat ik nu hier zit, zoals ik hier zit. Met een glimlach op mijn gezicht.

Wat ik heb meegemaakt is niet zo heel indrukwekkend. Voor een groot deel zijn het dingen die ieder pubermeisje meemaakt. Dingen die niet serieus genoeg zijn om de hulp van een persoon met een titel van 3 of meer lettergrepen voor in te roepen. Er zijn een paar uitschieters, maar dan nog. Toegegeven. Zo'n kutleven had ik nou ook weer niet.

Maar daar gaat het niet om. Het gaat om hoe ik me daarmee voelde. De dingen die ik dacht. De angsten en wensen die ik had.

Een jaar geleden rond deze tijd speelde ik regelmatig met de gedachten mezelf van kant te maken. Nog geen anderhalf jaar geleden was ik er heilig van overtuigd dat mijn moeder me verafschuwde, en liever een andere dochter had gehad. Iets minder dan een jaar geleden dacht ik dat ik Mao voorgoed was kwijtgeraakt. Iets meer dan een jaar geleden verbrak ik mijn tweede relatie en dacht dat het mijn laatste zou zijn. Bijna twee jaar geleden kreeg ik mijn eerste paniekaanval. In september twee jaar geleden schreef ik dat ik mijn leven niet meer wilde, en dat ik niet meer wilde zijn wie ik was. In juni dat jaar verloor ik één van de beste vriendinnen die ik ooit heb gehad, en van wie ik waarschijnlijk ergens altijd zal blijven houden. Daargelaten op welke manier.

Dit was mijn leven. Dit was het leven dat ik dagelijks vervloekte. Het leven waarvan ik dacht dat het me op alle mogelijke manieren tegenzat. Het leven dat ik mezelf af wilde nemen.

Vandaag vertelde Esther me dat ik wel degelijk Psychisch In Orde ben. En ze vroeg wat ik ervoor gedaan had. Ik antwoordde dat het enige dat ik eraan gedaan had was; me openstellen voor geluk. Stoppen met bang zijn om te leven, en proberen de dingen in een ander licht te zien. Jezelf dwingen positief te denken is iets dat ik eigenlijk altijd al deed. Dat heb ik immers van huis uit zo geleerd. Wat Piet Paulusma ook voorspeld mag hebben, morgen wordt het mooi weer, en het glas mag dan halfvol zijn, maar als het leeg is schenken we het gewoon weer vol. Net zo lang totdat we geen dorst meer hebben. Het universum geeft me wat ik nodig heb, en mij zal het aan niets ontbreken. Dat komt uit al die antroposofische boekjes die mijn ouders verslonden, dus dat is me met de paplepel ingegoten.

Wat ik deed was niet negatief bestellen, maar negatief focussen. Mijn zicht was zo vertroebeld door mijn eigen ellende dat ik het licht niet meer kon zien. Ik verschuilde me achter dat wat ze mijn depressie noemden, om confrontatie uit de weg te gaan. Ik leefde van medelijden, en trok aandacht op de negatieve manier, en op die manier ook bevestiging dat mensen om me gaven.

Op aandringen van anderen ben ik voor mezelf op gaan komen, ben ik "van huis weggelopen." Ze hebben me moeten dwingen mijn houding aan te passen. Uit mijn donkere, maar veilige schuilplaats te komen, en op zoek te gaan naar geluk, en dat heb ik gevonden.

Op de terugweg van Accare, terwijl ik nadacht over het gesprek en over de veranderingen in mijn leven van het laatste anderhalf jaar, mijn favoriete muziek uit mijn oordopjes kwam en de zon op mijn gezicht scheen, huilde ik. Ik huilde omdat ik blij was, blij met mijn leven.

Er is me in die jaren heel wat afgenomen, maar nu heb ik er zoveel voor terug gekregen. Ik heb de meest fantastische vrienden die ik me kan wensen, ik heb de intelligentie om met een beetje geluk zonder al te veel problemen te slagen voor mijn eindexamen, en mochten die problemen zich wel voordoen, dan heb ik een geweldige mentrix. Ik heb een familie waarvan ik ontdekt heb dat ik ze, ondanks de problemen die we met elkaar hebben, voor geen goud zou willen inruilen. Een plek waar ik toch echt thuishoor. Ik heb zangles, en een stem die nog lang niet alles is, maar redelijk vooruitgang boekt. Ik heb een dak boven mijn hoofd, genoeg te eten en te drinken. Ik heb over een jaartje kiesrecht, en ik mag gewoon naar school.

Ik kreeg tranen in mijn ogen bij het idee dat ik dit alles vorig jaar bijna had opgegeven. Als ik toen voor de trein was gesprongen, had ik Loes en Nynke nooit leren kennen. Dan had ik Mao's situatie niet zien verbeteren, zoals nu. Dan had ik nooit uit mijn moeder's mond gehoord dat ze trots op me was, en dat ze van me hield. En dan had ik Aikurushii-sama nooit geknuffeld. Als ik toen had opgegeven, had ik nooit kunnen ervaren wat ik had kunnen hebben. Wat ik nu heb. Dan zou ik niet gehoord hebben dat ik Psychisch In Orde ben. Wat zou dat ontzettend zonde zijn geweest! Hoe heeft het ooit maar door me heen kunnen gaan om een leven als deze weg te

gooien!

Natuurlijk is mijn leven nog steeds niet perfect (dan kan ook niet, volgens mij) maar een jaar geleden had ik echt niet voor mogelijk gehouden dat ik me nu zo gelukkig zou kunnen voelen. En nu het zover is waren al die jaren dat ik me niet zo happy voelde het driedubbel en dwars waard. (Ik zeg overigens niet dat ik gelukkig ben, want dat is een gevaarlijke uitspraak. xD Ik VOEL me gelukkig, en dat lijkt me ook wel even genoeg ik ben nog jong.)

Deze blog wordt veel langer dan ik had gepland, maar ik moet nog één ding kwijt: Deze enorme veranderingen in mijn leven had ik nooit alleen teweeg kunnen brengen. Ik wil alle mensen die mij in deze periode, en ervoor en erna, bewust of onbewust bij hebben gestaan, vanuit de grond van mijn hart bedanken, ookal leest het meerendeel ervan dit toch niet. Dankjewel Mao, Cupcake, Stephen, Jelle, Michiel, Marc, Petra, Danielle, Eliza, Kapstok, Neko-sensei, Aikurushii-sama, Pierelier, Pepita, Eline, Yumi, Hannah, Nina, Ilse, Markus, Lotje, Mama, Esther, Pa, Arend, Rutger, Deborah, Nynke en Loes. (Random volgorde. xD)

Thank you all, for changing my life.

(Oh Johanna wat kun je toch weer heerlijk dramatisch doen. x3)

Burn Baby, Burn.

Natuurlijk wachten ze met brandoefening altijd tot het nèt koud genoeg is om niet meer zonder je jas naar buiten te willen. Het tweede uur om precies te zijn (mijn eerste) en we hadden Maw.

Vroeg in de ochtend, maar Pierelier was al goed op dreef. Nadat het brandalarm ging moesten we blijven zitten want er was een nieuwe methode: ramen dicht, lichten uit, en wachten tot je word opgehaald door een BHV'er. (Nee niet BH-vuller. Bedrijfshulpverlener.) Na 20 minuten was de BHV'er echter nog niet gearriveerd. Pierelier begon al aardig melig te worden. ("Nou, waar blijven ze? Ik begin het al aardig warm te krijgen.") Toen Daan opperde dat híj misschien de BHV'er was antwoorde Pierelier met. "Oh FUCK. Jaaa." Zeldzaam moment. Een leraar die fuck zegt. En Pierelier is ook niet de eerste van wie je dat verwacht. xD

Ondertussen kwam Meneer de Jong nog eens even kijken of we al verkoold waren. We dachten dat hij misschien die mysterieuze BHV'er was, maar ook niet. Wel klaagde hij dat hij inmiddels derdegraads brandwonden had opgelopen. Pff, daar kom onze Pierelier met gemak tegenop. "Oh? Ik heb al vier leerlingen verloren, maarja. Wat zou erger zijn?" *dramatic face* Haaah, ik had er wat voor gegeven als Surfdude degene was geweest die ons kwam bevrijden, maar helaas. Het waren Meneer de Vos (weet je zeker dat BHV'er niet voor BH-vuller staat?) en nog een kerel die ik niet ken. Ook op hun komst (compleet met gele hesjes) reageerde Pierelier met een cynisch "Te laat, we zijn allemaal al verbrand."

Toen we dan eindelijk buiten waren ging ik op zoek naar Mao-chii, maar die kon ik nergens vinden, en bovendien waren nog steeds niet alle leerlingen geëvacueerd, dus kwam ik tot de tragische conclusie dat ze levend verbrand moest zijn. Daarom besloot ik maar bij Gea te gaan staan om het treurige nieuws te delen en een praatje te maken met Aikurushii-sama. Beiden lieten een traantje om onze geliefde Mao-chii, die even later, tot ieders vreugde en verassing springlevend aan kwam huppelen! Opgelucht stortte ik me meteen in haar armen, waarna Anneke hetzelfde deed, en toen gebeurde het. Aikurushii-sama trok een pruillipje, jawel, een heus pruillipje, en zei met een beteuterd stemmetje "Wat is dat toch met jou Susanne, altijd zodra jij aankomt word je van alle kanten geknuffeld! Waarom gebeurd mij dat nou nooit?" Dat moet wel een van de meest moe momenten die ik ooit bij een docent heb gezien. Zonder twijfel. Susanne en ik reageerden dan ook meteen door haar al awwww-end een dikke knuffel te geven!

Ja mensen. Jullie lezen het goed:

IK HEB AIKURUSHII-SAMA GEKNUFFELD! 8D