Psychisch Wèl In Orde.

Vandaag was voorlopig mijn laatste gesprek bij Accare. Waarom? Eigenlijk valt er voor mij met Accare niet zoveel meer te bespreken. Ik kan Esther natuurlijk gaan vertellen over mijn examenstress, of over de lol die ik met Mao heb in de les, of over de perfecte dagen die ik met Miyako en Miso-soup doorbreng, of over mijn zangles, mijn bandjes. Maar heb ik daar nou een orthopedagoog voor nodig? Of een psycholoog, psychiater of systeemtherapeut? Ik denk het niet. De Johanna Meulenberg die op dit moment achter de computer deze post aan het typen is, is niet meer te vergelijken met de Johanna die iets meer dan een jaar en maand geleden van huis wegliep. Laat staan met de Johanna die bijna 2 jaar geleden door Peletier 'Psychisch Niet In Orde' werd verklaard. Als ik op mijn blog zo teruglees waar ik de afgelopen 3 jaar doorheen ben gegaan, en ja, daar heb ik mijn blog en dagboek voor nodig, dan verbaasd het me dat ik nu hier zit, zoals ik hier zit. Met een glimlach op mijn gezicht.

Wat ik heb meegemaakt is niet zo heel indrukwekkend. Voor een groot deel zijn het dingen die ieder pubermeisje meemaakt. Dingen die niet serieus genoeg zijn om de hulp van een persoon met een titel van 3 of meer lettergrepen voor in te roepen. Er zijn een paar uitschieters, maar dan nog. Toegegeven. Zo'n kutleven had ik nou ook weer niet.

Maar daar gaat het niet om. Het gaat om hoe ik me daarmee voelde. De dingen die ik dacht. De angsten en wensen die ik had.

Een jaar geleden rond deze tijd speelde ik regelmatig met de gedachten mezelf van kant te maken. Nog geen anderhalf jaar geleden was ik er heilig van overtuigd dat mijn moeder me verafschuwde, en liever een andere dochter had gehad. Iets minder dan een jaar geleden dacht ik dat ik Mao voorgoed was kwijtgeraakt. Iets meer dan een jaar geleden verbrak ik mijn tweede relatie en dacht dat het mijn laatste zou zijn. Bijna twee jaar geleden kreeg ik mijn eerste paniekaanval. In september twee jaar geleden schreef ik dat ik mijn leven niet meer wilde, en dat ik niet meer wilde zijn wie ik was. In juni dat jaar verloor ik één van de beste vriendinnen die ik ooit heb gehad, en van wie ik waarschijnlijk ergens altijd zal blijven houden. Daargelaten op welke manier.

Dit was mijn leven. Dit was het leven dat ik dagelijks vervloekte. Het leven waarvan ik dacht dat het me op alle mogelijke manieren tegenzat. Het leven dat ik mezelf af wilde nemen.

Vandaag vertelde Esther me dat ik wel degelijk Psychisch In Orde ben. En ze vroeg wat ik ervoor gedaan had. Ik antwoordde dat het enige dat ik eraan gedaan had was; me openstellen voor geluk. Stoppen met bang zijn om te leven, en proberen de dingen in een ander licht te zien. Jezelf dwingen positief te denken is iets dat ik eigenlijk altijd al deed. Dat heb ik immers van huis uit zo geleerd. Wat Piet Paulusma ook voorspeld mag hebben, morgen wordt het mooi weer, en het glas mag dan halfvol zijn, maar als het leeg is schenken we het gewoon weer vol. Net zo lang totdat we geen dorst meer hebben. Het universum geeft me wat ik nodig heb, en mij zal het aan niets ontbreken. Dat komt uit al die antroposofische boekjes die mijn ouders verslonden, dus dat is me met de paplepel ingegoten.

Wat ik deed was niet negatief bestellen, maar negatief focussen. Mijn zicht was zo vertroebeld door mijn eigen ellende dat ik het licht niet meer kon zien. Ik verschuilde me achter dat wat ze mijn depressie noemden, om confrontatie uit de weg te gaan. Ik leefde van medelijden, en trok aandacht op de negatieve manier, en op die manier ook bevestiging dat mensen om me gaven.

Op aandringen van anderen ben ik voor mezelf op gaan komen, ben ik "van huis weggelopen." Ze hebben me moeten dwingen mijn houding aan te passen. Uit mijn donkere, maar veilige schuilplaats te komen, en op zoek te gaan naar geluk, en dat heb ik gevonden.

Op de terugweg van Accare, terwijl ik nadacht over het gesprek en over de veranderingen in mijn leven van het laatste anderhalf jaar, mijn favoriete muziek uit mijn oordopjes kwam en de zon op mijn gezicht scheen, huilde ik. Ik huilde omdat ik blij was, blij met mijn leven.

Er is me in die jaren heel wat afgenomen, maar nu heb ik er zoveel voor terug gekregen. Ik heb de meest fantastische vrienden die ik me kan wensen, ik heb de intelligentie om met een beetje geluk zonder al te veel problemen te slagen voor mijn eindexamen, en mochten die problemen zich wel voordoen, dan heb ik een geweldige mentrix. Ik heb een familie waarvan ik ontdekt heb dat ik ze, ondanks de problemen die we met elkaar hebben, voor geen goud zou willen inruilen. Een plek waar ik toch echt thuishoor. Ik heb zangles, en een stem die nog lang niet alles is, maar redelijk vooruitgang boekt. Ik heb een dak boven mijn hoofd, genoeg te eten en te drinken. Ik heb over een jaartje kiesrecht, en ik mag gewoon naar school.

Ik kreeg tranen in mijn ogen bij het idee dat ik dit alles vorig jaar bijna had opgegeven. Als ik toen voor de trein was gesprongen, had ik Loes en Nynke nooit leren kennen. Dan had ik Mao's situatie niet zien verbeteren, zoals nu. Dan had ik nooit uit mijn moeder's mond gehoord dat ze trots op me was, en dat ze van me hield. En dan had ik Aikurushii-sama nooit geknuffeld. Als ik toen had opgegeven, had ik nooit kunnen ervaren wat ik had kunnen hebben. Wat ik nu heb. Dan zou ik niet gehoord hebben dat ik Psychisch In Orde ben. Wat zou dat ontzettend zonde zijn geweest! Hoe heeft het ooit maar door me heen kunnen gaan om een leven als deze weg te

gooien!

Natuurlijk is mijn leven nog steeds niet perfect (dan kan ook niet, volgens mij) maar een jaar geleden had ik echt niet voor mogelijk gehouden dat ik me nu zo gelukkig zou kunnen voelen. En nu het zover is waren al die jaren dat ik me niet zo happy voelde het driedubbel en dwars waard. (Ik zeg overigens niet dat ik gelukkig ben, want dat is een gevaarlijke uitspraak. xD Ik VOEL me gelukkig, en dat lijkt me ook wel even genoeg ik ben nog jong.)

Deze blog wordt veel langer dan ik had gepland, maar ik moet nog één ding kwijt: Deze enorme veranderingen in mijn leven had ik nooit alleen teweeg kunnen brengen. Ik wil alle mensen die mij in deze periode, en ervoor en erna, bewust of onbewust bij hebben gestaan, vanuit de grond van mijn hart bedanken, ookal leest het meerendeel ervan dit toch niet. Dankjewel Mao, Cupcake, Stephen, Jelle, Michiel, Marc, Petra, Danielle, Eliza, Kapstok, Neko-sensei, Aikurushii-sama, Pierelier, Pepita, Eline, Yumi, Hannah, Nina, Ilse, Markus, Lotje, Mama, Esther, Pa, Arend, Rutger, Deborah, Nynke en Loes. (Random volgorde. xD)

Thank you all, for changing my life.

(Oh Johanna wat kun je toch weer heerlijk dramatisch doen. x3)

My Not So Sweet Sixteen

Ik ben over 4 daagjes alweer jarig. Dan wordt ik gewoon fucking zestien. Dan geef ik een feest met slechte rappers en drank. Met een entrée in een helicopter. Dan ga ik lekker de arrogante slet uithangen, en als ik een witte auto krijg, in plaats van een roze, dan ga ik huilen, krijsen, en mijn ouders uitschelden. Dus. En bij deze zijn jullie allemaal uitgenodigd. Vooral als ik je niet ken, want dan lijk ik populair. Oh, maar je moet wel cool zijn. En knap. Dikke mensen komen er dus echt niet is. En je mag ook geen scheikunde hebben, of een bril dragen. Cheerleaders en heren uit het footballteam zijn natuurlijk extra welkom. Zolang de cheerleaders maar niet té knap zijn, want ik moet natuurlijk wel het middelpunt van alle aandacht zijn. Emo's en Wapanners daarentegen, zijn hoe dan ook welkom! Zelfs al dragen ze tien brillen en hebben ze natuur- èn scheikunde!

Dan nu mijn verlanglijstje:

- Spiegelreflexcamera met telelens.

- Een mooie akoustische western gitaar, met stalen snaren dus.

- Een custommade Fender Stratocaster, of misschien een mooie Manson... als het maar custommade is.

- Een versterker voor bij het bovenstaande schatje.

- Een capo, een chaos-pad, en al van dat soort speeltjes.

- Een OV-jaarkaart, of maak er maar een eeuwkaart van!

- Een teleporter.

- Een tijdmachine.

- Rutger. Oh wacht, diehebikal! 8D (Geloof ik...)

- Danielle dan.

- En Petra, als we toch bezig zijn.

- Fleur's hersenen.

- Muzikaal talent.

- Een tegoedbon voor een zekere toekomst, en een cadeaubon voor een leuke studie naar keuze.

- Een overgangsrapport met allemaal negens! (Achten mogen ook wel, opzich...)

- Een Partygang-en-andere-lieve-mensen-studentenflat in Utrecht.

- Een goede band met mijn ouders.

- De nieuwe EP van Sarah. (KRIJG IK OOK! 8D)

- Een Gratis-naar-Sarah-concerten-pasje.

- Een spijbelvergunning.

Zo. Dat jullie dat weten. Als jullie hier nog niet genoeg aan hebben mag je ook gewoon geld geven! ;) Dan kan ik bier halen. En sigaretten. En brommerrijden. En uitgaan.

Niet dat ik het geen van allen ooit doe! x'D Maar hé, uitgaan op de Oudegracht klinkt niet zo slecht....

Anyway, ik ga naar school. *Zet nog een laatste punt bij de wishist*

Seeeeeee yaah!

Get the picture?

Itz a bjoodafol daaaay, tha saaaaahn is sjaining!

Yataaa! Éíndelijk zon! En het ideale weer om foto's te maken! Ik heb zooooveel mooie foto's gemaakt vandaag! ^^ Volgens Frank, Nick en Onno ben ik pornofotografe. Wáárom? Wáárom nu weer meteen porno? Artistic Nude, oké, maar volgens hun is er geen verschil. Níet dat ik Artistic Nude doe hoor, ik vind het wel mooi, maar heb het zelf nooit gemaakt. Ik was gewoon een beetje aan het rondklikken op het schoolplein. Mensen staan echt het mooiste op de foto als ze niet worden dat er een foto wordt gemaakt, dan gaan ze ten minste niet zo nep poseren en krijg je dit soort dingen : 

Als de persoon het wel weet maar gewoon niet al te erg gaat poseren kan het trouwens ook erg mooi zijn hoor... Krijg je dit soort dingen :

Maar ook al hèb ik mooie foto's gemaakt, en ookal scheen de zon, en ookal trakteerde Renée op ijsjes, en ookal speelde November van Sarah, toen ik naar huis fietste, ik bevind me nog steeds in Hoogeveen. Hooge-FUCKING-veen. En zelfs op een dag als deze loop ik daar van te balen. En ik weet niet waarom, maar om de één of andere reden kon ik me vandaag gewoon niet happy voelen. Ik kon niet zó blij zijn met de zon. Nog steeds liepen Petra en Danielle zonder iets te zeggen langs me heen. Nog steeds groette Kuijper me op de trap met zijn cynische neerbuigende kutstem. Nog steeds ontkende Fleur wat er vorig jaar is gebeurd, en nog steeds heb ik geen vrienden, geen echte vrienden in in dit vervloekte gehucht. 

Gelukkig ga ik met de dichtsbijzijnde vriendin, die zo'n 20 kilometer van dat gehucht vandaan woont, marathonnen in het paasweekend. Wat we precies gaan marathonnen? Geen idee, waarschijnlijk films. Welke films? Geen idee, misschien LotR. Ik vind het in ieder geval fijn om weer eens iets leuks met haar te doen. En te kunnen praten. Ècht te kunnen praten. Niet over verwijfde Japannertjes en schattige Italiaantjes, maar over dingen. Dingen die ik niet kan bespreken in een volle aula, omringd door mensen die me haten.

Nog iets om níét blij mee te zijn: We zijn blut. En dan ook niet als in geen-bakken-geld-over-blut, maar als in iets-van-800-eurie-schulden-blut. En dan ook niet ik-ben-door-mijn-zakgeld-heen-blut, maar mijn-hele-familie-is-blut-blut. En dat is kut. Dat rijmt. Wat nou economische crisis? Ik heb mijn eigen economische crisis in de huiskamer. Beat that, bitches.

En het allerallerallerergste en rampzaligste van allemaal is eigenlijk nog wel ; MONSTER IS OP! i_____i  En het heeft een verschikkelijk frustrerend open KUTeinde. Boehoehoehoee... Mocht je je afvragen waar dat over gaat... http://www.zomganime.com/anime/monster-episodes/

Ja, kom op. Je moet toch wat als je geen leven hebt? Bovendien, het mag dan getekend zijn, maar het heeft 1.219.740.130.347.045.925.192.580.345 keer meer diepgang dan alle Nederlandse soapseries bij elkaar! Dus! Èn het is Japans gesproken! =D En Japans is cool! Sugoi! xD

And Then She Was Gone.

Ik zag het al aankomen. Ergens wist ik dat het ging gebeuren, maar toch. Het kwam niet onverwachts, maar dat neemt niet weg dat het pijn doet. Ik zou wel een boek kunnen schrijven, of een film kunnen maken; How To Lose A Friend in Ten Days. Ik snap het nog steeds niet helemaal. Of eigenlijk snap ik het helemaal niet. Maar ik wil het ook niet snappen. Ik wil het niet begrijpen. Vorige week zondag, nog voordat ik wist dat het definitief was, schreef ik dit, maar het gaat niet alleen over haar...

Het Einde

De afstand wordt steeds groter
Ik kan er niks aan doen
Ik kan alleen maar wachten
En machteloos toekijken
Hoe de wereld doordraait
En iedereen vervaagt.

De afstand wordt steeds groter
Tussen nu en toen
Ik kan alleen maar hopen
En bidden dat het stopt
En dat iets of iemand
Dit proces vertraagt.

De afstand wordt steeds groter
Terwijl de tijd steeds sneller gaat
Blijft er nog iets over?
Ik klamp me koppig vast
Aan de resten van mijn leven
En zie iedereen verdwijnen.

De afstand wordt steeds groter
Met alles dat ik achterlaat
Ik kan alleen maar vluchten
Me verzetten heeft geen zin
Het is bijna afgelopen
Ik zie je aan het einde.

Damnit.

I don't get it.
I REALLY don't get it.

Vriendschap.
Voor zover ik weet komt dat van 2 kanten.
Het is NIET verboden om te vragen hoe het met me gaat, en als je dat wilt weten, werkt dat opzich ook beter dan wachten tot ik het aan jou kom vertellen.

Zucht.

Ik snap het probleem niet.
Ik snap de oplossing niet.

Wat wil je dat ik doe?
Wil je überhaupt dàt ik iets doe?

Zo ja, laat het me weten. Ik wil alleen maar dat het ophoudt.
Ik wil dat het weer wordt zoals het was, voor dit hele gezeik.

Because, the thing is...

I miss you.

Volgende Halte

Stel dat je leven een bus is. Jij zit achter het stuur, en iedereen die belangrijk is in je leven zit of staat achter je. Soms stop je bij een halte, dan stappen er nieuwe mensen in, maar dan moet je wel je deuren voor ze openen, ze binnenlaten in je leven... Soms stappen er ook mensen uit, om een gapende leegte achter te laten. Dat doet pijn, maar als je achter het stuur gaat zitten janken verongeluk je. Je moet doorrijden, of je nou wilt of niet, het leven gaat altijd door. Soms komen mensen die zijn uitgestapt weer terug, al denk je dat ze uitgestapt zijn omdat ze geen deel meer wilden zijn van je leven.

Mijn bus was de weken voor Reveil ontzettend leeg, Lotte zat ergens achterin een boek te lezen, maar ze is zo klein dat ze achter de stoel voor haar verscholen ging. Even vergat ik dat ze er eigenlijk altijd is, al kan ik bij haar niet alles kwijt, het is een veilig gevoel te weten dat ze er altijd is. Ze zit ook al meer dan drie jaar in de bus, ze heeft alle andere passagiers die er toen inzaten zien uitstappen, weer nieuwe mensen in zien stappen, en weer uit zien stappen, omdat ze niet met de nieuwe passagiers in een bus wilden zitten.

Iets eerder, op 21 december 2007, ging de deur van de bus open voor Danielle's huis. Danielle, Petra en Eliza stapten in en gingen dicht bij de chauffeur zitten. Ik reed verder en ongeveer drie weken later stopte ik voor de bushalte bij school. Susanne, die nog maar net bij de bushalte stond, kon meteen instappen, kort daarna stapten Lisa, Fleur en Amanda uit. Een onwijs gezellig, maar ook moeilijk, onzeker, gespannen en angstig halfjaar lang zat ik in de bus met alleen Eliza, Petra, Danielle en Susanne, en nog steeds Lotte, die af en toe even kwam vragen of we er bijna waren. Eind April legde Danielle haar hand op de stopknop, en na de meivakantie stapte ze uit, samen met Eliza. Susanne twijfelde, maar besloot toch met hun mee te gaan. Petra zwaaide hun vriendelijk uit, maar bleef toch in mijn bus.

Even waren Petra en Lotte de enige twee mensen in mijn busje, en Lotte was in slaap gevallen, maar toen stapte K'narie in. Het was even gezellig, en ik kan nog altijd goed met haar praten, maar toch ging ze achterin zitten, naast de slapende Lotte. Toen de zomervakantie begon was Peet de enige in de bus die ik kon bereiken als ik haar nodig had. Ik kon ook wel even naar achter lopen, naar K'narie, maar dat durfde ik niet, ik was bang dat de bus dan zou verongelukken. Maar toen kwam ik bij de halte Reveil, waar een groepje mensen stond te wachten. Jorine sprong meteen in de bus en ging helemaal voorin zitten. Michiel nam een staanplaats vlak bij de bestuurdersstoel en gaf me wat aanwijzingen, want ik slingerde nogal. Marc wachtte nog een tijdje bij de halte, maar stapte toen ook in en ging naast Jorine zitten. Toen de vakantie op zijn einde liep stapten steeds meer Reveillers uit, maar Marc en Jorine bleven stug zitten. Door Michiel's aanwijzingen kwam ik op het idee om Susanne weer eens te bellen, en na een tijdje stond ze weer bij de bushalte. Na een kort aarzeling deed ik de deur open. Ik was destijds immers alleen maar uit haar bus gestapt omdat ik wagenziek was.

Kort nadat de school weer begon stapte ook Anne en Eline in de bus en gingen achterin bij K'narie zitten. Gewoon om lol te maken, wat ik echt zeg verstaan ze niet.
Op een avond niet lang geleden leek Petra op het punt te staan de bus definitief te verlaten. Haar hand lag al op de stopknop, maar Jorine stond op en versperde haar de weg. Als op die avond Marc en Jorine niet in mijn bus hadden gezeten, was ik waarschijnlijk tegen een boom geknald omdat ik door mijn tranen de weg niet meer zou zien.

Petra besloot toch maar weer te gaan zitten en toen ik bij de halte "2e klassers aula/bioscoop" stopte, stapten er weer wat mensen in. Hoelang ze blijven weet ik niet, maar het feit dat mijn bus weer langzaam volstroomt geeft me een goed gevoel. Hoewel de meesten achterin zitten.
Voorin heb ik Marc, Jorine, Peet en Suus. En de mensen achterin kunnen elk moment weer uitstappen, maar ze kunnen ook naar voren komen. Ik doe niet aan kaartjescontrole, ik merk vanzelf wel of het zwartreizers zijn of niet.




Inspired by: het gedicht "Friends.." van Nightwriter.

The Day From Hell.

Gister was dus echt The Day From Hell. Zo'n dag waarop je ongesteld bent, en er nergens chocola in de buurt is. Zo'n dag waarop werkelijk alles wat maar mis kan gaan misgaat. Zo'n dag waarop je verbaasd bent dat je band niet lek is. Zo'n dag waarop je ronduit agressief wordt als je "Bad Day" Op de radio hoort.

Het begon al om 's morgens tien over half zeven, het tijdstip waarop mijn wekker gaat, als ik het eerste uur lesheb. Zo vroeg omdat ik hem dan eerst nog twee keer laat sluimeren voor ik eruit kom. Deze dag was het anders. Ik werd wakker met een helse pijn in mijn hoofd, ik zette mijn wekker uit en wou overeind komen, maar mijn hoofd protesteerde hevig en ik viel meteen terug in mijn kussen. Al snel viel ik weer in slaap. Toen ik weer wakker werd was het 08.12. Mijn eerste lesuur begon om 08.15. Kut. Dus ik kom uit mijn bed, met tegenzin en nog steeds enorme koppijn en buikpijn. Tijdens het aankleden bedacht ik dat ik gewoon naar het tweede uur zou gaan, omdat ik liever ziek op school zat dan thuis. Ik werd rustig bij het idee dat ze bij toch zelden het eerste èn het tweede uur absenten afnemen. Toen kon ik nog niet weten dat het The Day From Hell was, en dat het dus vanzelfsprekend was dat ze dat die dag wel zouden doen. Ik kon me ook niet het eerste uur afmelden, want er was niemand thuis. Even later strompelde ik dus met bonkend hoofd de trap af en liep de keuken in om ontbijt te maken, of ten minste, ik probeerde de keuken in te lopen, wat onmogelijk was, omdat een dikke, harige, afzakbroekdragende, en zo te ruiken ongewassen bouvakker de keuken had bezet en had omgebouwd tot zijn persoonlijke fort. Dan maar geen ontbijt. Ik pakte wat geld om in de pauze iets te kopen en stapte op de fiets. Toen ik tijdens het tweede uur met gemarteld hoofd bij Nederlands zat kwam Meneer van Holland binnen, met de vraag of Johanna Meulenberg ook aanwezig was. Net toen ik onder de tafel waou gaan zitten kwamen de vingers mijn kant op. Meneer van Holland keek me achterdochtig aan, de felle lamp en het politiebureau kon je erbij fantaseren. "Waar was je het eerste uur?" vroeg hij met tot spleetjes geknepen ogen. In mijn verbeeldingswereld was het : "Zo Mevrouw Meulenberg, gaat U maar zitten. Alles wat U zegt kan en zal tegen U gebruikt worden. Dus... Waar was U vanmorgen tussen kwart over acht en vijf over negen?" Ik onderdrukte de verleiding om te zeggen dat ik alleen zou spreken in het bijzijn van mijn advocaat, of me op mijn zwijgrecht te beroepen en zei met mijn allerschijnheiligste hoofd : "Niet bij Biologie." Even zweeg Van Holland, alsof ik had bekend. "Waarom?" vroeg hij toen. "Ik werd wakker met gingantische koppijn maar er was niemand thuis om me af te melden." "Is er iemand die dat kan bevestigen?" zei de verbeelding-Van Holland triomfantelijk. De echte was minder genadig. "Leg dat maar uit aan Mevrouw Roffel." Voor hoever mijn bonkende hoofd het toeliet, knikte ik, en Van Holland verliet het lokaal.
Rechter Roffel gaf me echter geen kans om het uit te leggen, maar verklaarde me meteen schuldig en noteerde mijn naam in haar "Gastenboek" voor twee uur gevangenisstraf. Met hangende schouders en nog steeds hoofdpijn liep ik de aula in. Daar zag ik Domo. Ik had echt behoefte aan een goede knuffel, dus liep met gespreide armen op hem af. Pas toen ik met mijn armen om hem heen stond zag ik dat Eliza me op haar allervuilst aankeek. Na wat met Domo gepraat en gelachen te hebben, merkte ik dat zowel Peet als Eliza verdwenen waren, en toen Domo voorstelde om naar buiten te gaan. Peet en Eliza stonden te praten en toen ik achter Peet ging staan en mijn armen om haar heensloeg gaf ze een subtiele hint dat ik op moest donderen omdat ze met Eliza in gesprek was. Het viel me niet op dat Eliza toen al tranen in haar ogen had. Ik wilde weer naar binnen lopen, maar Domo hield me tegen en trok me mee naar de andere kant van het pleintje, waar ook wat andere gezellige mensjes zaten. Ik wilde net gaan zitten toen Peet naar ons toe kwam lopen en vertelde dat Eliza huilend weg was gelopen. Ik rende naar binnen en ja hoor: Eliza zat huilend op een tafel, met een groepje leerlingen eromheen die zeiden dat het allemaal wel goed kwam en dat Domo ècht hartstikke gek op haar was. Ik probeerde haar ervan te overtuigen dat ik echt niet achter Domo aanzat toen de bel ging. Ik liep met een onaangenaam gevoel in mijn maag naar mentoruur, waar we een gigantische donderpreek kregen omdat we het leven van onze lerares Nederlands zuur maken, en daarna had ik beeldende vorming. Mijn handen trilden zo erg dat ik mijn kwast niet normaal kon vasthouden en mijn hele schildering verneukte. Ironisch genoeg kwam niet Bad Day, maar Have a Nice Day op de radio, wat mijn stemming er niet veel beter op maakte. Toen ik eindelijk thuis was stak ik nietsvermoedend de nieuwe sleutel in het nieuwe slot en draaide hem om. Dat lukte, alleen ging de deur er niet door open. Ik probeerde het nog een keer, en nog een keer, draaide de andere kant op, gooide mijn volle gewicht tegen de deur, stond als een gek aan die sleutel te sjorren, maar tevergeefs, de deur ging niet open. Shit. Mijn moeder is de hele week op vakantie, dus die zou ook niet thuiskomen die dag, Roos zou ook de rest van de week niet meer thuiskomen en Willemijn was zoals altijd onbereikbaar. In paniek heb ik Peet maar opgebeld en ben naar haar huis gefietst. Tot mijn grote verazing nam ze op, maar de batterij van mijn mobiel was wel bijna leeg, dus kon ik maar heel even bellen. Toen ik bij Peet aankwam was daar het enige lichtpuntje van de dag: Ben & Jerry's! Het was nog maar een beetje, en het was halfgesmolten, maar ik was er bij mee. Toen ik daar een tijdje was geweest belde ik mijn moeder, die ook nog even tegen me begon te schreeuwen dat ik ongelofelijk dom was en meteen naar huis moet komen. Dus stapte ik opnieuw op de fiets. Toen ik thuiskwam zonk de moed me weer in de schoenen. Als de deur die middag niet openging, waarom nu dan wel? Na ruim een kwartier prutsen aan het slot en precies hetzelfde doen als die middag gaf de deur ineens mee. Eindelijk kon ik naar binnen! Eindelijk was mijn Day From Hell afgelopen.

Nog roder dan een kreeft.

Vandaag was leuk, maar ik had ook wel ff wat afleinding nodig en dat is gelukt. ^^ Ben vandaag alweer naar Slagharen geweest, dit keer met Lotte, Peet en Neo. 't Was übergsellie en we waren echt geliefd bij het personeel. We zijn uiteindelijk ongeveer 37 keer in de kleine achtbaan geweest, 24 keer in de wildwaterbaan, 4 keer in de gijbaanbootjes en iets van 6 keer in de zweef. In de Zwunka maar twee keer, maar daarvan duurde een keer wat langer dan normaal, wij deden een yogavoorstelling. xD Lotte had haar haartjes geknipt en ik heb véél foto's gamaakt.

Na het Slagharenen ging Peetmama met mij mee naar huis. Toen gingen we vage quizjes maken over haar en over onze vriendschap en over Pleur. dat was melig xD.

Ik citeer 'Hoe heeft Peetmama haar Broodje ontmoet?

a. Gekocht bij Bakkerij Bart.
b. Zelfgebakken.
c. Ze kwam bij een vriendinnetje van haar in het volleybalteam.
d. Ze waren collega's.'

Nee, we waren niet melig. En we hebben ook geen vreemde foto's gemaakt ofzo... Peet is heet. Hete Peet. Het rijmt xD. Maar ze is ook echt heet, want ze is verbrand, dus ze gloeit helemaal. Oké, Fleur is best briljant weetje? Ik ben Johennep!!! Ik vind het mooi =).

Morgen lekker Ben & Jerry's eten met Neo en K'narie =D. Ik weet alleen nog niet hoe laat of welke smaak ofzo...
Moet morgen maar ff over bellen ofzo... Weetje dit is best wel een loze en onboeiende blog en Peet is roder dan een kreeft (tja, dat smst ze net). Maarja ik heb geen inspiratie hè.

Doooeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeei !!!

Een ode aan van alles.

Birdy keeps blogging \o/...

Lol, ik heb het nu al langer volgehouden dan ik dacht, dit wordt zowaar mijn vijfde blog !!! *juicht* Maargoed. Vandaag was een raaaaaaaare dag. Ik heb van 8 tot 2 op school gezeten en in totaal hooguit 120 minuten lesgehad !!! Birdy skips classes ??? Neuh, ik had steeds een goede reden. De eerste twee uur heb ik gewoon bijgewoond, het derde uur gemist, ongeveer 10-20 minuten van het vierde uur bijgewoond, en de rest ook gemist. Het is zo vaag allemaal, ik vraag me voortdurend af : Waarom gebeurt dit ? Waarom met mij ? Waarom nu ? Waarom hier ? Ik maak de laatste tijd wel veel mee, maar dat is niet iemands schuld. Misschien raar, maar ik geloof niet zo in toeval, het is misschien niet de bedoeling dat dit allemaal gebeurt, maar het gebeurt. Vannacht droomde ik dat alles weer goed kwam; mijn 'vrienden' waren mijn vrienden meer, de sneue figuren gingen naar de HAVO, Ik en mijn vrienden naar Atheneum. Nee, dat is niet cliché... Dromen zijn bedrog, zeggen ze. Maar ook daar geloof ik niet in. Dromen betekenen altijd iets. Soms gaan ze over iets dat je bezighoudt, waar je bang voor bent, of juist wat je wilt. Als je droomt dat je in de zomer gaat schaatsen op de zee en dan door het ijs zakt en gered wordt door een zeker persoon die je mond-op-mond-beademing geeft, betekent dat waarschijnlijk gewoon dat je smoorverliefd bent. Het slaat nergens op, ik weet het. Maar het betekent wèl iets. En dan nu: Een ode aan morele steun !!!

Een blik in je ogen
Een lach vol begrip
Met jou kan ik praten
Zonder gezeur
Je neemt de tijd
Je luistert echt
Ik zie het aan je ogen
Die zich tot spleetjes versmallen
Ik zie het aan je mond
Je lach verdwijnt
Je denkt met me mee
Ik zie je houding
Je kijkt door me heen
Je ziet wie ik ben
Je ziet aan me
Dat ik ergens mee zit
Je geeft me advies
Zonder te pushen
Je neemt me serieus
Zonder te fronsen
En dan die blik.

Suus, jij zal denken precies te weten over wie dit gaat, maar het gaat ook over jou, en over Peet, Eliza en Danoon. Het gaat over iedereen die me steunt, die me accepteert zoals ik ben. Die me een kans geeft, die naar me luistert en me begrijpt.

Dankjewel
Voor die aandacht
Die steun
Dat gehoor
Die zekerheid dat er altijd wel iemand is
Iemand om me te troosten
Om me te helpen
Iemand om er voor me te zijn
Een oor voor mijn gezeik
Een arm om mijn schouders
Dankjulliewel
Ik zou het niet weten
Zonder jullie
Want al is de situatie zo hopeloos
Praten helpt altijd
Zo weegt mijn shit iets lichter
En zoals jullie er voor mij zijn
Zo ben ik er voor jullie
Altijd
Wat er ook is
Ik hou van jullie
Dat neemt niets of niemand ons af.

Capiche ?

Zo. Dat is eruit. Susanne vindt dat ik niet genoeg plaatjes op mijn blog zet :O !!! Wil je een picspam Suus ??? Een picspam kun je krijgen !!! xD

Ja, dat zijn schoenen ja. Wat moet ik anders picspammen ???

Hmm...

Das gewoon een mooi plaatje ^^ Wat nu ??? Bandjes dan maar ? Ach jaa...

Pinback is best geniaal weetje ?? Ik bedoel : You're wasting my time, like mini crosswords do.

Superautomaticpilotmotorrunningdowncirclesintheparkinglot. Selfsuspendingsystembitherintheneckandquickandkissedherandtookallshegot. OkGo... ^^ Damiann (Cute !)

The Kooks. Luke Pritchard (krullenbol vooraan) is ook bèst snoezig ^^

Editors. Chris kijkt een beetje vreemd.

En dit is Interpol. Volgens mij moet die rechter kerel niezen XD

Maargoed, back to life. Ik zou nog veel verder kunnen picspammen, maar ik ben niet meer in de mood. Ik heb net mentorgesprek gehad. Zelfs mijn moeder is het met me eens over Miss Control Freak die stiekem een mens blijkt te zijn. Geef haar een blad met wiskundige formules en ze is in haar element. Geef haar een kind met asperges, een aantal problemen en een vriendin die haar steunt, ook al is ze anders, en ze verandert in een klein, onzeker vrouwtje die zich absoluut geen raad weet met de situatie. Miss Control freak losing Control. Maar wat is nou belangrijker ???

Dan hebben we nog altijd het hoofdstuk 'crush'. Waar is de grens ? Wanneer ben je zo verliefd dat het simpelweg niet erger kan worden ? Wanneer ben je in staat je over je verliefdheid heen kan zetten ? En wanneer gaat een puberale verliefdheid over in 'houden van' ? Ik weer het niet, maar het wordt nu allemaal zo heftig... Iedere keer dat ik hem zie wordt het erger, heftiger, moeilijker. Iedere keer wordt hij liever, leuker, slimmer... Wanneer houdt het op ???

Nog een plaatje dan, omdat ik Muse er nog niet bij had gezet :

Dat was het voor vandaag... Denk ik. Ik ga zo afwassen, en wiskunde maken, en schrijven, en slapen, en andere daily boring shit...

Bye.