Don't.

The world looks different when you’re barefoot
On a steep and snowy hill,
Every bit as terrifying
And more terrifying still.

The world looks different from a roof
Of a twelve-story department store
I feared it from up on the hill,
From up here I fear it more.

The world looks different in the dark,
When all you see is the unknown
And the land is eerily quiet
And you feel eerily alone.

The world looks different when you’re falling
At a thousand miles per hour
And your body you let go of,
For the concrete to devour.

The world looks different when you swallow,
On your way to paradise.
But the view, though grand, I promise,
Isn’t worth the sacrifice.

Renaissance

Oké... Dit kwam vanmorgen toen ik nog in bed lag ineens in me op. Het lijkt in niets op mijn gebruikelijke schrijfstijl, en ik weet nog steeds niet helemaal waar het over gaat, maargoed.

Zwijgend liep ze

Op haar blote voeten

Door de sneeuw.

Van pijn of kou klaagde ze niet.

Noch van ellende of verdriet.

De tranen op haar wangen

Reeds bevroren.

De veldslag die ze vocht

Was al verloren.

Hijgend zat ze

Op haar blote knieën

In de sneeuw.

Slechts een lege huls

Van een eens gebroken ziel.

Haar ogen stonden

Donker en verlaten.

Het maanlicht drong

Nog nauwelijks tot haar door.

Roerloos lag haar

Onderkoelde lichaam

In de sneeuw.

Van spijt of wanhoop sprak ze niet.

Noch van ellende of verdriet.

Haar plaatsvervanger

Werd met haast geboren.

Van zijn gehuil

Kon ze soms flarden horen.

En vlak voordat ze toegaf aan het licht,

Sierde een laatste glimlach haar gezicht.

Volgens mij zit het zo. Of ze gaat dood. Of ze baart een kind. Of allebei. Denk ik. Is het raar om je eigen gedichten niet te snappen? xD

Psychisch Wèl In Orde.

Vandaag was voorlopig mijn laatste gesprek bij Accare. Waarom? Eigenlijk valt er voor mij met Accare niet zoveel meer te bespreken. Ik kan Esther natuurlijk gaan vertellen over mijn examenstress, of over de lol die ik met Mao heb in de les, of over de perfecte dagen die ik met Miyako en Miso-soup doorbreng, of over mijn zangles, mijn bandjes. Maar heb ik daar nou een orthopedagoog voor nodig? Of een psycholoog, psychiater of systeemtherapeut? Ik denk het niet. De Johanna Meulenberg die op dit moment achter de computer deze post aan het typen is, is niet meer te vergelijken met de Johanna die iets meer dan een jaar en maand geleden van huis wegliep. Laat staan met de Johanna die bijna 2 jaar geleden door Peletier 'Psychisch Niet In Orde' werd verklaard. Als ik op mijn blog zo teruglees waar ik de afgelopen 3 jaar doorheen ben gegaan, en ja, daar heb ik mijn blog en dagboek voor nodig, dan verbaasd het me dat ik nu hier zit, zoals ik hier zit. Met een glimlach op mijn gezicht.

Wat ik heb meegemaakt is niet zo heel indrukwekkend. Voor een groot deel zijn het dingen die ieder pubermeisje meemaakt. Dingen die niet serieus genoeg zijn om de hulp van een persoon met een titel van 3 of meer lettergrepen voor in te roepen. Er zijn een paar uitschieters, maar dan nog. Toegegeven. Zo'n kutleven had ik nou ook weer niet.

Maar daar gaat het niet om. Het gaat om hoe ik me daarmee voelde. De dingen die ik dacht. De angsten en wensen die ik had.

Een jaar geleden rond deze tijd speelde ik regelmatig met de gedachten mezelf van kant te maken. Nog geen anderhalf jaar geleden was ik er heilig van overtuigd dat mijn moeder me verafschuwde, en liever een andere dochter had gehad. Iets minder dan een jaar geleden dacht ik dat ik Mao voorgoed was kwijtgeraakt. Iets meer dan een jaar geleden verbrak ik mijn tweede relatie en dacht dat het mijn laatste zou zijn. Bijna twee jaar geleden kreeg ik mijn eerste paniekaanval. In september twee jaar geleden schreef ik dat ik mijn leven niet meer wilde, en dat ik niet meer wilde zijn wie ik was. In juni dat jaar verloor ik één van de beste vriendinnen die ik ooit heb gehad, en van wie ik waarschijnlijk ergens altijd zal blijven houden. Daargelaten op welke manier.

Dit was mijn leven. Dit was het leven dat ik dagelijks vervloekte. Het leven waarvan ik dacht dat het me op alle mogelijke manieren tegenzat. Het leven dat ik mezelf af wilde nemen.

Vandaag vertelde Esther me dat ik wel degelijk Psychisch In Orde ben. En ze vroeg wat ik ervoor gedaan had. Ik antwoordde dat het enige dat ik eraan gedaan had was; me openstellen voor geluk. Stoppen met bang zijn om te leven, en proberen de dingen in een ander licht te zien. Jezelf dwingen positief te denken is iets dat ik eigenlijk altijd al deed. Dat heb ik immers van huis uit zo geleerd. Wat Piet Paulusma ook voorspeld mag hebben, morgen wordt het mooi weer, en het glas mag dan halfvol zijn, maar als het leeg is schenken we het gewoon weer vol. Net zo lang totdat we geen dorst meer hebben. Het universum geeft me wat ik nodig heb, en mij zal het aan niets ontbreken. Dat komt uit al die antroposofische boekjes die mijn ouders verslonden, dus dat is me met de paplepel ingegoten.

Wat ik deed was niet negatief bestellen, maar negatief focussen. Mijn zicht was zo vertroebeld door mijn eigen ellende dat ik het licht niet meer kon zien. Ik verschuilde me achter dat wat ze mijn depressie noemden, om confrontatie uit de weg te gaan. Ik leefde van medelijden, en trok aandacht op de negatieve manier, en op die manier ook bevestiging dat mensen om me gaven.

Op aandringen van anderen ben ik voor mezelf op gaan komen, ben ik "van huis weggelopen." Ze hebben me moeten dwingen mijn houding aan te passen. Uit mijn donkere, maar veilige schuilplaats te komen, en op zoek te gaan naar geluk, en dat heb ik gevonden.

Op de terugweg van Accare, terwijl ik nadacht over het gesprek en over de veranderingen in mijn leven van het laatste anderhalf jaar, mijn favoriete muziek uit mijn oordopjes kwam en de zon op mijn gezicht scheen, huilde ik. Ik huilde omdat ik blij was, blij met mijn leven.

Er is me in die jaren heel wat afgenomen, maar nu heb ik er zoveel voor terug gekregen. Ik heb de meest fantastische vrienden die ik me kan wensen, ik heb de intelligentie om met een beetje geluk zonder al te veel problemen te slagen voor mijn eindexamen, en mochten die problemen zich wel voordoen, dan heb ik een geweldige mentrix. Ik heb een familie waarvan ik ontdekt heb dat ik ze, ondanks de problemen die we met elkaar hebben, voor geen goud zou willen inruilen. Een plek waar ik toch echt thuishoor. Ik heb zangles, en een stem die nog lang niet alles is, maar redelijk vooruitgang boekt. Ik heb een dak boven mijn hoofd, genoeg te eten en te drinken. Ik heb over een jaartje kiesrecht, en ik mag gewoon naar school.

Ik kreeg tranen in mijn ogen bij het idee dat ik dit alles vorig jaar bijna had opgegeven. Als ik toen voor de trein was gesprongen, had ik Loes en Nynke nooit leren kennen. Dan had ik Mao's situatie niet zien verbeteren, zoals nu. Dan had ik nooit uit mijn moeder's mond gehoord dat ze trots op me was, en dat ze van me hield. En dan had ik Aikurushii-sama nooit geknuffeld. Als ik toen had opgegeven, had ik nooit kunnen ervaren wat ik had kunnen hebben. Wat ik nu heb. Dan zou ik niet gehoord hebben dat ik Psychisch In Orde ben. Wat zou dat ontzettend zonde zijn geweest! Hoe heeft het ooit maar door me heen kunnen gaan om een leven als deze weg te

gooien!

Natuurlijk is mijn leven nog steeds niet perfect (dan kan ook niet, volgens mij) maar een jaar geleden had ik echt niet voor mogelijk gehouden dat ik me nu zo gelukkig zou kunnen voelen. En nu het zover is waren al die jaren dat ik me niet zo happy voelde het driedubbel en dwars waard. (Ik zeg overigens niet dat ik gelukkig ben, want dat is een gevaarlijke uitspraak. xD Ik VOEL me gelukkig, en dat lijkt me ook wel even genoeg ik ben nog jong.)

Deze blog wordt veel langer dan ik had gepland, maar ik moet nog één ding kwijt: Deze enorme veranderingen in mijn leven had ik nooit alleen teweeg kunnen brengen. Ik wil alle mensen die mij in deze periode, en ervoor en erna, bewust of onbewust bij hebben gestaan, vanuit de grond van mijn hart bedanken, ookal leest het meerendeel ervan dit toch niet. Dankjewel Mao, Cupcake, Stephen, Jelle, Michiel, Marc, Petra, Danielle, Eliza, Kapstok, Neko-sensei, Aikurushii-sama, Pierelier, Pepita, Eline, Yumi, Hannah, Nina, Ilse, Markus, Lotje, Mama, Esther, Pa, Arend, Rutger, Deborah, Nynke en Loes. (Random volgorde. xD)

Thank you all, for changing my life.

(Oh Johanna wat kun je toch weer heerlijk dramatisch doen. x3)

Dat heb je eens in de maand in een huis vol vrouwen.

Music: Olivia Lufkin - Shadow of Love

Eigenlijk moet ik naar bed, en de was ophangen. Eigenlijk moet ik mijn laptop opbergen en naar boven gaan. Maar ik heb geen zin. Ik ga zo wel. Zucht. Mistuki is aan het douchen, net was ik met haar aan het chatten, op msn, jaja! Dat komt omdat ik achter Diederick zit. Omdat Willemijn een heel belangrijk verslag op kaa-san's laptop maakt.

Amano Tsukiko - Koe

Ondertussen zit ze ook heel belangrijk achter hyves en msn, uiteraard. Ah well. Ik heb niet echt recht tot spreken, het is niet alsof ik ooit iets nuttigs doe achter de computer. x'D Willemijn was weer lekker bezig vandaag. Ik kan nog steeds niet tegen de ruzies hier. Misschien kan ik er alleen nog maar slechter tegen dan eerst. Ik raakte vanmiddag echt in paniek. Toen ik klaar was met aardappels schillen ben ik naar m'n kamer gevlucht en heb ik mijn MP3-speler aangezet en heb ik Kaito net zo hard gezet dat ik het geschreeuw niet hoorde. Ik ben nog steeds bang voor okaa-san als ze boos is, ookal is ze niet boos op mij. En voor Willemijn... Ja, daar moet je bijna wel bang voor zijn, als die boos is is ze ook boos op iedereen, en je weet nooit wanneer ze met glazen gaat gooien.

Kamui Gakupo - Breathe

Verder is morgen de laatste dag van de toetsweek. Dan gaan we vrijdag bij Mao marathonnen! dat zal wel gezellig worden denk ik. AAAAAARGH KUTLAPTOP. Youtube is dood. Geen muziek meer dus. Dan moet ik binnenkort mijn oma gaan opzoeken in het ziekenhuis. Die kan ieder moment doodgaan, schijnt, maar ze kan ook gewoon beter worden en vrolijk verder leven. Toch typisch dat okaa-san dat pas zei toen ik begon te huilen, nadat ze zo ongeveer had gezegd dat het afgelopen is. Kuso. Ik wou haar al jaren opzoeken. Nu haat ik mezelf dat ik het steeds uitstelde. Niet dat ik er geen zin in had hoor... Het kwam er gewoon niet van. Kortom, life sucks. Tot zover deze update, ik ga was ophangen, Stephen bellen en slapen, ik spreek Mitsuki morgen wel weer... Oyasumi.

The Unknown

Alleen nog even een tekst dan. =3

It's never gonna be the way you pictured it

You're never gonna get what you deserve

Every little thing that you've been fighting for

Will die and vanish, right before your eyes

I never got to see the way you figured it

I ran away instead and I gave up

In the end, the future we've been hoping for

Will fade to black, and you will realize

After all

We are all afraid of the unknown

We bother to find out

About the weather of tomorrow

But as it is

We close our eyes to visions

Of what is to come

In the end,

We're still afraid of the dark.

You no longer worry about monsters in your bedroom

You let go of your nightmares long ago

And all those vicious creatures you've been hiding for

Seem to be willing to apologize

After all

We are all afraid of the unknown

We bother to find out

About the weather of tomorrow

But as it is

We close our eyes to visions

Of what is to come

In the end,

We're still afraid of the dark.

No matter how unbearable your pain may be

Even the hardest days will just go by

No matter how unlivable their lives may seem

No one ever really wants to die.

After all

We are all afraid of the unknown

We bother to find out

About the weather of tomorrow

But as it is

We close our eyes to visions

Of what is to come

In the end,

We're still afraid of the dark.

I Hope You Understand

All these moments

When I'm supposed to be strong

I can't help but collapse

And embarrass myself

Even when I'm exhausted

When I truly need to rest

I can only lie awake

And cry upon my pillow

But when I want to cry

I don't have the tears

No matter how it hurts

To face my empty eyes

These may be the answers

To the riddles in your mind

I hope you find my heart

buried underneath my doubts

My emotions

Were hidden long ago

they're wandering in an unknown place

So that even when I'm on the edge

Nothing will stop me

From making just the same mistake

And starting all over

Once again.

Even now,

I'm so afraid to fall

If only I could feel this pain

I should be feeling,

All the time

Even then,

I was afraid to know

I simply closed my eyes

To the blood that's on

my shaking hands

I wish to close my eyes again

And never open up

So that I don't have to see

That stranger in the mirror

My name has not been stolen

I just don't have the strength

To get it from my lips

And say it here out loud

Could you just leave me freezing here?

If I don't feel cold right now

Will I ever feel the warmth

Of love, without the questions

Running through my mind

I guess I dissapoint you

But could still lend me a hand

To get myself together

And finally figure out

My ability to love

I'll start running anyway

Stop me if you can

And take my thoughts with you

As you're heading for the light

My breath will lead you home

Like the voices of the wind

But don't forget

Erasing all my footsteps

And embracing every memory of me.

Dit heb ik een tijd geleden al geschreven, dus sommige regels zijn een beetje gedateerd.

Maar de schuingedrukte regels heb ik er zojuist vers bij verzonnen, en die zijn speciaal gericht aan een zeker persoon.

De Mensen Die Ik Ga Vermoorden:

- Keith (samen met Susanne)

- De NS (IKWEETDATDATGEENMENSIS! MAARDANNOGVERMOORDIKHEM/HAAR/HET!)

- Live Nation

- De Bewakers van Ahoy

- De Jury van de Urechtse Popprijs

- De finalisten van de Utrechtse Popprijs

- Geert Wilders (Request van Christopher en Hannah)

- De persoon die tijd en ruimte heeft uitgevonden (DOETERNIETTOEDATDIEWAARSCHIJNLIJKALLANGDOODIS!)

- Dat nieuwe wannabe-Van-Holland mens bij ons op school

- Wiskunde (Request van Sandra, min of meer)

- Kuijper

- Niek

Edit:

- De buschauffeur in U-track die moeilijk deed over 60 fucking cent

- De buschauffeur in Engeland (waar ze dus, Jelle, blijkbaar harder dan 80 kunnen) die Nikora bijna aanreed met 130 km/u

- Een of ander wijf dat met Jui in bed ligt, op verzoek van Suus

- Economie, ook op verzoek van Suus (Dude, Suus, ik ga er geld voor vragen!)

It's easy to kill,

(Voor degenen die het niet kunnen lezen: Just forget the taste of sugar.)

Monster, episode 18

To Love, To Live & To Die

"Je weet dat iemand belangrijk voor je is wanneer je erop durft te vertrouwen dat diegene je serieus neemt."

Aldus Peletier.

Ik vind het maar vaag. Ik neem alle mensen die belangrijk voor me zijn serieus, maar ik weet niet of ze dat weten, laat staan dat ik weet of ik belangrijk voor ze ben.
Mijn moeder bijvoorbeeld, oké, die kan ik af en toe wel schieten, maar ik vrees dat ik niet kan ontkennen dat ze op een bepaalde manier belangrijk voor me is, maar ik weet eigenlijk zeker dat ze me niet serieus neemt.
Daartegenover vertrouw ik er wel op dat Peletier me serieus neemt, maar om nou te zeggen dat hij belangrijk voor me is...
Sterker nog, ik neem hem ook serieus, en ik denk dat hij dat ook wel weet, maar ik ben ook niet belangrijk voor hem, lijkt me.

Vandaag was de eerste dag die ik op school doorbracht sinds anderhalve week. Meteen het eerste uur dat ik samen met de rest van de klas had liep Mevrouw Kats de klas in met de mededeling dat een meisje uit onze klas afgelopen dinsdag haar moeder heeft verloren. Kanker.
Kutziekte. Onwillekeurig stel ik mezelf de vraag: What's next? Who's next? Misschien ik. Misschien Jorine. Misschien Stephen. Misschien Marc, Susanne, Luuk, Petra, Kapstok, Pepita, Eline, mijn moeder, mijn vader, of één van mijn vele broers of zussen. Het kan gewoon iedereen zijn. Of het nou kanker is, of een hartstilstand. Of je nou geschept wordt door een vrachtwagen, of een kogel door je kop krijgt, die al dan niet voor je bedoeld was. Of nou doodgaat aan een beroerte, of een longembolie. Of je nou neerstort met het vloegtuig, of in een ontsporende trein zit. Of je nou vermoord wordt, of je eigen leven beeindigt, al dan niet met opzet. Misschien wordt je wel gewoon verpletterd door een meteoriet, of vliegt je huis in brand.

Wat heeft het dan voor zin om je drie keer in je arm te laten prikken, zodat de kans dat je baarmoederhalskanker veroorzaakt door het humaan-papilomavirus verkleind wordt. Het sluit niet eens alle vormen van baarmoederhalskanker uit. Er blijven nog zoveel doodsoorzaken over. (Ja, I know, lekker positief.)

En dan is natuurlijk de vraag: Waar is het allemaal goed voor? Op een dag gaan we allemaal dood, dat is zo'n beetje het enige zekere op deze wereld. In tegenstelling tot wanneer en waaraan we bezwijken, laat staan wat er daarna dan komt. Er lopen wel heel wat mensen rond die denken dat te weten, maar die zijn alsnog verschillend van mening. Sommige denken dat we naar de hemel of de hel gaan. Anderen zijn ervan overtuigd dat we gewoon weer geboren worden en het hele feestje overnieuw begint, zij het een ander leven, in een ander lichaam. Er zijn zelfs mensen die ervan overtuigd zijn dat we na het leven op aarde één of andere oorlog moeten voeren in het hiernamaals, en dat het leven op aarde alleen maar dient om ons daarop voor te bereiden.
Dat moeten al die mensen vooral zelf weten, en ik kan me goed voorstellen dat het zekerheid geeft om daarop te vertrouwen. Ik kan van geen van alle theorieën zeggen of het waar is. Ik heb echt geen idee. Misschien is alles wel gewoon afgelopen op het moment dat je je laatste adem uitblaast. Misschien is het dan wel gewoon over, ben je er niet meer. Klaar. Einde verhaal.
Met uitzondering van het "eeuwig-branden-in-de-hel-verhaal jaagt deze variant me nog het meeste angst aan, maar daarnaast heeft het ook bijna wel iets aantrekkelijks. (Op sommige momenten). Niet meer nadenken, niets meer voelen, niets meer herinneren, niets meer ervaren. Gewoon leegte, stilte, helemaal niks. Maar ook geen liefde, geluk, chocola... Maar wat maakt dat uit, als je er toch niet bent om het te missen?