Werkschouwstress is de beste stress.

Morgen is het weer zover. Het enige èchte serieuze ernstige dramatische beoordelingsmoment dat je tegenkomt op het MBO. (Dat is niet waar, je hebt ook gewoon examens ergens in een verre toekomst maar ssh). Het werkt als volgt. Je maakt een ruime (maar niet té ruime) selectie van al het fotografische werk dat je hebt gemaakt sinds de vorige werkschouw. Op school, in je vrije tijd, en in dit geval, ook op stage. Het is de bedoeling dat je dus met een shitload foto's aan komt zetten, van zoveel mogelijk verschillende shoots. Dit  orden je dan allemaal netjes op een laptop in een mapje of een powerpoint of een prezi of nog iets fanciers als je dat kunt bedenken. De eventuele pronkstukken druk je af en stal je, samen met je laptop, mooi uit op een tafeltje in de grote studio. Dan, als je al je werk hebt tentoongesteld, wordt je de studio uitgebonjourd en heb je de komende DRIE UUR (I wish I was kidding) om jezelf op te gaan zitten vreten en rampscenario's te bedenken over wat zich op dat moment afspeelt achter de gesloten deuren van de studio, waar je vakspecialistische docenten rondmarcheren en je werk van binnen en buiten bekijken. Overigens is het de bedoeling dat je in die drie uur die ze daarvoor benutten nog iets productiefs uitvoert ook. De eerste paar keren zadelden ze je op met een LWP, maar meestal mag je gewoon gaan wappen (Over de definitie en herkomst van het woord 'wappen' bestaat de nodige discussie. Sommige mensen menen dat het zoiets betekent als 'slap ouwehoeren met je klasgenootjes, facebook checken, koffie drinken en je nagels lakken', anderen menen dat het woord is afgeleid van de afkorting w.a.p., die staat voor 'werken aan projecten').
Mij lukt het echter meestal niet me te concentreren op iets anders dan het feit dat op datzelfde moment de mensen die me dagelijks onderwijzen misschien wel over mijn werk gebogen staan en besluiten dat ik de opleiding niet versneld zal kunnen doen. Misschien concluderen de mensen die autoriteit over me hebben op dat moment wel dat mijn werk niet zo goed is als het zou moeten zijn om aan de eisen van de opleiding te voldoen. Misschien vindt op dat moment de zoveelste persoon in mijn leven wel dat ik niet goed genoeg ben. En het meest angstaanjagende, misschien is het wel op dat moment, dat ik iemand tegen wie ik opkijk, en die ik vertrouw en bewonder, teleurstel.

"Jij hoeft je daarover echt geen zorgen te maken!" zeggen mijn klasgenoten, die de lovende feedback van de vorige werkschouw nog horen echoën in hun achterhoofd. "Oh, dat komt helemaal goed!" zeggen de mensen die ik voor mijn lens heb gehad, en die aan een foto niet veel meer zien dan of ze er goed opstaan. "Maak je toch niet zo druk!" zegt mijn moeder, die schijnt te denken dat 'me druk maken' iets is waar ik bewust voor kies. 'Een emotie waarmee ik me identificeer'. "En je serie over de Zeven Hoofdzonden dan?" vraagt mijn zus. "School heeft er 650 euro voor uitgetrokken om die op de gang te hangen. Dat zullen ze toch niet hebben gedaan als ze het niet mooi vonden?" Daar heeft ze een punt, en de serie is ook deel van mijn werkschouw. En ja, daar ben ik trots op. Maar die trots voelt misplaatst. Er zijn momenten dat ik twijfel of ík het wel echt was die die serie maakte? Nu zou ik zoiets toch nooit meer kunnen maken?
En op de momenten dat ik het wel geloof zie ik alleen alles wat er mis mee is.

Hoe dan ook verandert het bestaan van die serie weinig aan mijn onzekerheid. Want de rest van mijn werk is niet zoals dat. Als mijn beoordelaars hun verwachtingen van mijn werkschouw baseren op die serie, dan ben ik extra screwed, want die serie is echt verreweg het beste dat ik in een lange tijd heb gemaakt. Tot nu ben ik voor iedere werkschouw monsterlijk zenuwachtig geweest, maar wat me dit keer nog banger maakt dan alle andere keren is dat ik zeker weet da mijn angst dit keer reëel is.

Ja, het commentaar op mijn vorige werkschouw was lovend. "Ga zo door!" stond er op het formulier. "Je komt er wel!" sprak mijn docent me bemoedigend toe. Uitspraken van vertrouwen, maar ook van verwachting. En ik weet niet of ik die verwachtingen waar zal kunnen maken. En ik vrees dat ik dat vertrouwen zal schaden. Want ik ben niet 'zo doorgegaan'. Ik ben doorgegaan met fotograferen. Maar ik ben niet doorgegaan met vooruitgaan, zoals de bedoeling was. Los van mijn Seven Deadly Sins ben ik blijven stilstaan. Misschien heb ik zelfs wel een paar stappen achteruit genomen. Het werk dat ik sinds de laatste werkschouw heb gemaakt is op zijn zachtst gezegd, niks bijzonders. Mr. Villain heb ik al een voorproefje laten zien bij het feedbackgesprek dat ik enkele weken geleden met hem had. Hij zei niet veel inhoudelijk over de foto's, omdat hij wist dat dat stiekem niet mijn insteek was, maar zelfs hij was het met me eens dat ik in herhaling val. "Ga zo door!" stond er op het formulier. "Maar niet precies zo!" is wat het betekende. "Wordt beter dan dit. Maak meer, bewerk beter, schiet sneller, wees vernieuwend." en dat alles heb ik niet gedaan. "Je komt er wel!" Maar ik ben er nog niet. En ik weet niet hoe ik er kom, ik weet niet eens waar 'er' is, maar ik denk dat ik er nu verder vandaan ben dan bij mijn vorige werkschouw. In ieder geval minder ver dan de meeste van mijn klasgenoten. Ik denk niet dat 'er' voor ons allemaal dezelfde plaats is. We willen niet allemaal hetzelfde. Voor de één is 'er' in een eigen fotostudio met een breed scala aan particuliere opdrachtgevers, voor de ander is 'er' in dienst van de Vogue, of van één of ander groot reclamebureau. Ik weet niet waar mijn 'er' is, en dus weet ik niet hoe ik er kom, maar ik vrees dat ik de verkeerde kant op loop, en er is niemand die me de weg kan wijzen. Ik ben verdwaald, en ik kom geen stap vooruit. Ik dwaal en ik faal en ik herhaal.

Wauw, wat emo weer. Emo, diep en zwartgallig. Just like old times, ay? Maar het gaat niet zo slecht met me als dit verhaal misschien doet vermoeden. Ik kan nog lachen, en ik kan nog genieten, en ik beloof je dat wanneer er niet een gigantisch beoordelingsmoment voor de deur staat, ik me beter voel.

Psychisch Wèl In Orde.

Vandaag was voorlopig mijn laatste gesprek bij Accare. Waarom? Eigenlijk valt er voor mij met Accare niet zoveel meer te bespreken. Ik kan Esther natuurlijk gaan vertellen over mijn examenstress, of over de lol die ik met Mao heb in de les, of over de perfecte dagen die ik met Miyako en Miso-soup doorbreng, of over mijn zangles, mijn bandjes. Maar heb ik daar nou een orthopedagoog voor nodig? Of een psycholoog, psychiater of systeemtherapeut? Ik denk het niet. De Johanna Meulenberg die op dit moment achter de computer deze post aan het typen is, is niet meer te vergelijken met de Johanna die iets meer dan een jaar en maand geleden van huis wegliep. Laat staan met de Johanna die bijna 2 jaar geleden door Peletier 'Psychisch Niet In Orde' werd verklaard. Als ik op mijn blog zo teruglees waar ik de afgelopen 3 jaar doorheen ben gegaan, en ja, daar heb ik mijn blog en dagboek voor nodig, dan verbaasd het me dat ik nu hier zit, zoals ik hier zit. Met een glimlach op mijn gezicht.

Wat ik heb meegemaakt is niet zo heel indrukwekkend. Voor een groot deel zijn het dingen die ieder pubermeisje meemaakt. Dingen die niet serieus genoeg zijn om de hulp van een persoon met een titel van 3 of meer lettergrepen voor in te roepen. Er zijn een paar uitschieters, maar dan nog. Toegegeven. Zo'n kutleven had ik nou ook weer niet.

Maar daar gaat het niet om. Het gaat om hoe ik me daarmee voelde. De dingen die ik dacht. De angsten en wensen die ik had.

Een jaar geleden rond deze tijd speelde ik regelmatig met de gedachten mezelf van kant te maken. Nog geen anderhalf jaar geleden was ik er heilig van overtuigd dat mijn moeder me verafschuwde, en liever een andere dochter had gehad. Iets minder dan een jaar geleden dacht ik dat ik Mao voorgoed was kwijtgeraakt. Iets meer dan een jaar geleden verbrak ik mijn tweede relatie en dacht dat het mijn laatste zou zijn. Bijna twee jaar geleden kreeg ik mijn eerste paniekaanval. In september twee jaar geleden schreef ik dat ik mijn leven niet meer wilde, en dat ik niet meer wilde zijn wie ik was. In juni dat jaar verloor ik één van de beste vriendinnen die ik ooit heb gehad, en van wie ik waarschijnlijk ergens altijd zal blijven houden. Daargelaten op welke manier.

Dit was mijn leven. Dit was het leven dat ik dagelijks vervloekte. Het leven waarvan ik dacht dat het me op alle mogelijke manieren tegenzat. Het leven dat ik mezelf af wilde nemen.

Vandaag vertelde Esther me dat ik wel degelijk Psychisch In Orde ben. En ze vroeg wat ik ervoor gedaan had. Ik antwoordde dat het enige dat ik eraan gedaan had was; me openstellen voor geluk. Stoppen met bang zijn om te leven, en proberen de dingen in een ander licht te zien. Jezelf dwingen positief te denken is iets dat ik eigenlijk altijd al deed. Dat heb ik immers van huis uit zo geleerd. Wat Piet Paulusma ook voorspeld mag hebben, morgen wordt het mooi weer, en het glas mag dan halfvol zijn, maar als het leeg is schenken we het gewoon weer vol. Net zo lang totdat we geen dorst meer hebben. Het universum geeft me wat ik nodig heb, en mij zal het aan niets ontbreken. Dat komt uit al die antroposofische boekjes die mijn ouders verslonden, dus dat is me met de paplepel ingegoten.

Wat ik deed was niet negatief bestellen, maar negatief focussen. Mijn zicht was zo vertroebeld door mijn eigen ellende dat ik het licht niet meer kon zien. Ik verschuilde me achter dat wat ze mijn depressie noemden, om confrontatie uit de weg te gaan. Ik leefde van medelijden, en trok aandacht op de negatieve manier, en op die manier ook bevestiging dat mensen om me gaven.

Op aandringen van anderen ben ik voor mezelf op gaan komen, ben ik "van huis weggelopen." Ze hebben me moeten dwingen mijn houding aan te passen. Uit mijn donkere, maar veilige schuilplaats te komen, en op zoek te gaan naar geluk, en dat heb ik gevonden.

Op de terugweg van Accare, terwijl ik nadacht over het gesprek en over de veranderingen in mijn leven van het laatste anderhalf jaar, mijn favoriete muziek uit mijn oordopjes kwam en de zon op mijn gezicht scheen, huilde ik. Ik huilde omdat ik blij was, blij met mijn leven.

Er is me in die jaren heel wat afgenomen, maar nu heb ik er zoveel voor terug gekregen. Ik heb de meest fantastische vrienden die ik me kan wensen, ik heb de intelligentie om met een beetje geluk zonder al te veel problemen te slagen voor mijn eindexamen, en mochten die problemen zich wel voordoen, dan heb ik een geweldige mentrix. Ik heb een familie waarvan ik ontdekt heb dat ik ze, ondanks de problemen die we met elkaar hebben, voor geen goud zou willen inruilen. Een plek waar ik toch echt thuishoor. Ik heb zangles, en een stem die nog lang niet alles is, maar redelijk vooruitgang boekt. Ik heb een dak boven mijn hoofd, genoeg te eten en te drinken. Ik heb over een jaartje kiesrecht, en ik mag gewoon naar school.

Ik kreeg tranen in mijn ogen bij het idee dat ik dit alles vorig jaar bijna had opgegeven. Als ik toen voor de trein was gesprongen, had ik Loes en Nynke nooit leren kennen. Dan had ik Mao's situatie niet zien verbeteren, zoals nu. Dan had ik nooit uit mijn moeder's mond gehoord dat ze trots op me was, en dat ze van me hield. En dan had ik Aikurushii-sama nooit geknuffeld. Als ik toen had opgegeven, had ik nooit kunnen ervaren wat ik had kunnen hebben. Wat ik nu heb. Dan zou ik niet gehoord hebben dat ik Psychisch In Orde ben. Wat zou dat ontzettend zonde zijn geweest! Hoe heeft het ooit maar door me heen kunnen gaan om een leven als deze weg te

gooien!

Natuurlijk is mijn leven nog steeds niet perfect (dan kan ook niet, volgens mij) maar een jaar geleden had ik echt niet voor mogelijk gehouden dat ik me nu zo gelukkig zou kunnen voelen. En nu het zover is waren al die jaren dat ik me niet zo happy voelde het driedubbel en dwars waard. (Ik zeg overigens niet dat ik gelukkig ben, want dat is een gevaarlijke uitspraak. xD Ik VOEL me gelukkig, en dat lijkt me ook wel even genoeg ik ben nog jong.)

Deze blog wordt veel langer dan ik had gepland, maar ik moet nog één ding kwijt: Deze enorme veranderingen in mijn leven had ik nooit alleen teweeg kunnen brengen. Ik wil alle mensen die mij in deze periode, en ervoor en erna, bewust of onbewust bij hebben gestaan, vanuit de grond van mijn hart bedanken, ookal leest het meerendeel ervan dit toch niet. Dankjewel Mao, Cupcake, Stephen, Jelle, Michiel, Marc, Petra, Danielle, Eliza, Kapstok, Neko-sensei, Aikurushii-sama, Pierelier, Pepita, Eline, Yumi, Hannah, Nina, Ilse, Markus, Lotje, Mama, Esther, Pa, Arend, Rutger, Deborah, Nynke en Loes. (Random volgorde. xD)

Thank you all, for changing my life.

(Oh Johanna wat kun je toch weer heerlijk dramatisch doen. x3)

Burn Baby, Burn.

Natuurlijk wachten ze met brandoefening altijd tot het nèt koud genoeg is om niet meer zonder je jas naar buiten te willen. Het tweede uur om precies te zijn (mijn eerste) en we hadden Maw.

Vroeg in de ochtend, maar Pierelier was al goed op dreef. Nadat het brandalarm ging moesten we blijven zitten want er was een nieuwe methode: ramen dicht, lichten uit, en wachten tot je word opgehaald door een BHV'er. (Nee niet BH-vuller. Bedrijfshulpverlener.) Na 20 minuten was de BHV'er echter nog niet gearriveerd. Pierelier begon al aardig melig te worden. ("Nou, waar blijven ze? Ik begin het al aardig warm te krijgen.") Toen Daan opperde dat híj misschien de BHV'er was antwoorde Pierelier met. "Oh FUCK. Jaaa." Zeldzaam moment. Een leraar die fuck zegt. En Pierelier is ook niet de eerste van wie je dat verwacht. xD

Ondertussen kwam Meneer de Jong nog eens even kijken of we al verkoold waren. We dachten dat hij misschien die mysterieuze BHV'er was, maar ook niet. Wel klaagde hij dat hij inmiddels derdegraads brandwonden had opgelopen. Pff, daar kom onze Pierelier met gemak tegenop. "Oh? Ik heb al vier leerlingen verloren, maarja. Wat zou erger zijn?" *dramatic face* Haaah, ik had er wat voor gegeven als Surfdude degene was geweest die ons kwam bevrijden, maar helaas. Het waren Meneer de Vos (weet je zeker dat BHV'er niet voor BH-vuller staat?) en nog een kerel die ik niet ken. Ook op hun komst (compleet met gele hesjes) reageerde Pierelier met een cynisch "Te laat, we zijn allemaal al verbrand."

Toen we dan eindelijk buiten waren ging ik op zoek naar Mao-chii, maar die kon ik nergens vinden, en bovendien waren nog steeds niet alle leerlingen geëvacueerd, dus kwam ik tot de tragische conclusie dat ze levend verbrand moest zijn. Daarom besloot ik maar bij Gea te gaan staan om het treurige nieuws te delen en een praatje te maken met Aikurushii-sama. Beiden lieten een traantje om onze geliefde Mao-chii, die even later, tot ieders vreugde en verassing springlevend aan kwam huppelen! Opgelucht stortte ik me meteen in haar armen, waarna Anneke hetzelfde deed, en toen gebeurde het. Aikurushii-sama trok een pruillipje, jawel, een heus pruillipje, en zei met een beteuterd stemmetje "Wat is dat toch met jou Susanne, altijd zodra jij aankomt word je van alle kanten geknuffeld! Waarom gebeurd mij dat nou nooit?" Dat moet wel een van de meest moe momenten die ik ooit bij een docent heb gezien. Zonder twijfel. Susanne en ik reageerden dan ook meteen door haar al awwww-end een dikke knuffel te geven!

Ja mensen. Jullie lezen het goed:

IK HEB AIKURUSHII-SAMA GEKNUFFELD! 8D

De Aanhouder Wint!

En dan te bedenken dat we alleen maar gebruik hebben hoeven maken van puppy-oogjes en dramatische scenes! En een beetje psychological warfare misschien. (Dikkie Dik stalken! 8D) En mijn betoog en de brief van mijn mama hebben wellicht ook hun vruchten afgeworpen, en Neko-sensei heeft blijkbaar het laatste obstakel uit de weg geruimd.

Met andere woorden:

H5D, HERE I COME! 8DD

Ik ben zo blij~! Nu kan het jaar pas echt beginnen. Een nieuw schooljaar, waarin Neko-sensei voor het derde jaar op rij mijn mentor is. Waarin Susanne en ik weer bij elkaar in de klas zitten, zoals het hoort. Waarin Kapstok me weer geschiedenis geeft. Eindelijk durf ik het jaar met goede moed tegemoet te zien! 8D Dat klinkt crappy... Niet hardop lezen. xD Anyway: Ik ben zo goed als overgeplaatst. Alleen het rooster kan me nog tegenhouden, maar tenzij ze dat vandaag totaal omgooien, is er geen probleem. ^^

Oké, that's is. Neko-sensei krijgt haar eigen tag. U_U

I Had a Dream.

Op een dag was Yami ziek. En toen ze in bed lag, sliep ze onrustig. Telkens werd ze wakker uit een nachtmerrie die nog vager en apater was dan de vorige. Maar al deze dromen hadden één ding gemeen: Ze speelden zich af op school.

Ten minste, het moest school voorstellen. Mijn school ziet er in werkelijkheid heeel anders uit dan de school in mijn dromen, maar hij werd bevolkt door dezelfde leerlingen en leraren. Ik weet dat ik deze nacht een hele reeks dromen met dezelfde setting heb gehad, maar daarvan kan ik me er twee echt duidelijk herinneren.

1. Het was een dag na school, en ik had mijn lieftallige mentrix Neko-sensei ergens voor nodig. Waarvoor wist ik niet. Ik moest haar iets vragen, vertellen, of iets anders van die strekking. Het enige dat ik wist was dat het belangrijk was. En zoals dat altijd gaat als je Neko-sensei ergens dringens voor nodig hebt, was ze onvindbaar. Datgene waar ik haar voor nodig had was echter zo belangrijk dat ik ervoor de hele school ging doorzoeken. Nou zou dat in real life niet zo'n probleem zijn, maar op deze school in deze droom was het verschrikkelijk. Alle gangen waren smalle, nauwe tunnels, en zoals sommigen van jullie wellicht wel weten HOUD IK NIET VAN TUNNELS. Vooral de kunstafdeling was erg. Deze tunnels waren rond, vochtig en donker, als riooltunnels. Je kon er nauwelijks in staan, en je stond er tot je enkels in het water. Ook hier was geen Neko-sensei te bekennen. Door één van de tunnels kun je alleen maar kruipen. Deze liep iets omhoog en was gelukkig wel droog, maar kwam op zijn beurt ook weer uit op een iets ruimere, maar ook weer verschrikkelijk nauwe tunnel. Na een tijdje begon ik in paniek te raken. Zowel van de tunnels, als van het Neko-sensei niet kunnen vinden, plus dat ik inmiddels zo'n beetje verdwaald was, en ik was al een hele tijd niemand meer tegen gekomen. Net toen ik op het punt stond om volledig uit te freaken zag ik haar ineens. In een grasveld verderop stond ze te praten met Aikurushii-sama. Dat zag ik vanuit die tunnel? Nee, want op het moment dat ik haar zag waren de tunnels verdwenen en stond ik op een zandpas grenzend aan datzelfde weiland. Het was er mooi en de zon scheen. Ik ben nooit geweten waar ik haar nu voor nodig had, maar dat maakte ook niet meer uit. Ik had haar gevonden. Daar ging het om.

2. De tweede droom was al even idioot en had mogelijk sporen van Shiki/Higurashi-invloed. Het speelde zich af op dezelfde school, die meer weghad van een landhuis dan van een school. Het enige verschil waren de gangen. Die nu hoog en breed waren. De hele school was erg groots en opzichtig. De aula was net een balzaal met marmeren vloeren, granieten zuilen, en fluwelen doeken langs de wanden gedrapeerd. Ook hing er zo'n grote glazen kroonluchter. Het plafond was hoog en gewelfd, en prachtig beschilderd. Ja, dat was de aula van mijn school. In de pauze kwamen de higher-ups als Roffel en Rouwhorst dan ook in enorme baljurken van de wenteltrappen, en dronken ze rode wijn uit hoge glazen. Maar wij? Wij droegen gewoon ons oude kloffie en aten onze boterhammetjes, same old, same old. xD Wat was nou het nachtmerrie van deze droom? Dat was het feit dat de school moest sluiten. Ja echt. De school moest sluiten en dat maakte het een nachtmerrie. Laten we eerlijk gaan. Ik ga graag naar school. Ja, ik haat onze school. De Groene Driehoek is een zooitje ongeregeld. Het overgangscijfer is beschamend laag, en zoals in heel Hoogeveen, zo niet heel Drenthe, is het meerendeel van de leerlingen simpel en bekrompen. Het gemiddelde gesprek gaat over het ex-vriendje van het meisje aan de andere klas die heeft gezoend met één van de meiden die aan het gesprek deelneemt, en op een klein groepje "alto's" waar de rest met een grote boog omheen loopt na, draagt iedereen praktisch dezelfde kleren. Toch zijn er dingen die maken dat ik op deze school wil blijven, en niet naar een andere middelbare school zou willen. Natuurlijk hebben we het dan over mensen als Mao, Non-chan, Inge, Tomo-chan, Eline, Hannah en Nina, maar ook over de leraren. Ja echt, de leraren. Want deze school, waar je 4 uur moet nablijven als je 3 keer te laat komt, en waar je geen muziek kan kiezen in je vakkenpakket; alleen deze school heeft Neko-sensei. En alleen deze school heeft Aikurushii-sama. Alleen deze school heeft een Surfdude, een Pierelier, een Fluitketel. (IK WEET DAT DAT GEEN LERAAR IS SHATTAP. Het is personeel wat op school werkt. Dat telt ook.) En daarom, beste kindertjes, daarom was deze droom een nachtmerrie.

Wellicht speelde ook mee dat de reden dat de school moest sluiten aan de creepy kant was. Er was namelijk op onze school een epidemie uitgebroken van een mysterieuze ziekte die de patienten zwart maakte. Letterlijk. Niet neger-zwart, maar gewoon zwart. pikzwart. Hun huid was zwart. Pretty creepy huh? Maar dat was het dan ook. Je had verder nergens ziek van, ging niet dood, werd niet geweldadig of kwaadaardig, niks. Het enige probleem was dat het zeer besmettelijk was, en dat de meeste mensen het niet leuk vonden om zwart te zijn. En daarom had de regering besloten dat onze school gesloten moest worden. Om verder verspreiding van het virus te voorkomen. Sterker nog, alle patienten tot nu toe moesten uit de weg geruimd worden. (Talk about discrimitie. >.>) Die werden allemaal afgevoerd naar een grote verbrandingsoven. En dit is waar het eng werd. xD Gelukkig was er niemand die ik kende geinfecteerd met het virus, en was mijn grootste zorg (geloof het of niet) dat ik mijn geliefde docenten nooit meer terug zou zien. (Anyone else who thinks my obsession with teachers is getting a little scary?) Gelukkig hielden de leraren de plicht om, als ze vermoeden dat één van de leerlingen van plan was op een avond in het weekend iets teveel alcoholische drank tot zich te nemen, een oogje in het zeil te houden, en die leerling tegen te houden. (Ook één of andere vage regel vand e overheid.) Dit zette menig leerling (waaronder Mao en bijna ik. Ja, ik, met mijn enorme afkeer van alcohol. Ik zeg dan ook niet voor niks bijna.) ertoe aan om zich eens even flink te bezatten. Om de aandacht van de leraren te trekken. Yup, something's definitely off about that. xD

Waarom ik deze, en nog meer soortgelijke dromen op één nacht kreeg? Geen idee, waarschijnlijk omdat ik nog steeds erg met die overplaatsing in mijn hoofd zit. Maar met name na die eerste droom heb ik er nu een nog beter gevoel over dan ik al had. Ik ben zeker niet iemand die geloof in "Dromen zijn bedrog". Mijn dromen hebben tot nu toe altijd iets betekent. Iets over mezelf, en wat er in me om gaat. Soms hebben mijn dromen me geholpen mezelf en mijn situatie te begrijpen, en soms hebben ze me geïnspireerd. Soms maken ze totaal geen sense, maar bedrog zijn ze zeker niet. En de droom waarin ik wanhopig op zoek was naar mijn voormalige en hopelijk/waarschijnlijk toekomstige mentrix, en haar uiteindelijk na de nodige inspanning ook vond, kan wat mij betreft alleen maar een goed teken zijn!

I'm History

Or at least I will be, if I don't manage to get rid of that guy anytime soon. I'm telling you here, I WON'T survive another year of Steenbergen. I just won't. He's part of the reason I had to repeat last year. And back then he was still only my history teacher. NOW HE IS MY FREAKING HOMEROOM TEACHER! I'm going crazy here. If I can't be transferred to Mao's class, not only will I fail my history exam, I WILL DIE A SLOW AND PAINFUL DEATH.

Je zal wel denken dat ik overdrijf, maar even ter illustratie: Zijn mentorpraatje begon als volgt:
"Ik mag dan jullie mentor zijn, ik ben niet je loopjongen. Denk maar niet dat ik je een aai over je bol zal geven als je bij mij komt met je problemen; je kan hooguit een schop onder je kont krijgen!"

Neko-sensei's mentorpraatje begon zo:
"Nou, ik zal jullie vast waarschuwen. Als jullie aan het eind van dit jaar allemaal weggaan zal ik het waarschijnlijk niet droog houden. Ik ben echt een dweil in die periode. *liefdevolle blik naar de klas*"

ZOEK DE VERSCHILLEN.

Nu is Neko-sensei ook de beste mentrix die ik kan hebben en één van de liefste en meest attente (en sentimentele. xD) leraren die er op deze school rondlopen, maar als je dan mentor bent kun je toch wel IETS bemoedigends bedenken als introductie dan dat gezeik van Steenbergen?

En dat is dan alleen nog maar het mentorgedeelte. Net had ik mijn eerste geschiedenisles van hem na een jaar lang Aikurushii-sama en HIJ HEEFT DE HALVE LES STAAN OPSCHEPPEN OVER ZIJN VEEL TE HOGE SALARIS! Die kerel verdiend netto 5.000 euro in de maand, terwijl hij alleen maar baasje loopt te spelen en af en toe voor de klas bullshit staat uit te kramen. HIJ KAN VERDOMME NIET EENS FATSOENLIJK LESGEVEN! En weetje waarom? Niet omdat hij zo goed werk levert, nee echt niet. Ook niet omdat hij zoveel uren maakt. MAAR OMDAT HIJ ZO OUD IS! En dat zou geen discriminatie zijn? Gister hoorde ik dat onze school geen geld meer heeft om mensen met een vast contract in dienst te nemen. Dat betekent dat iedereen die in de laatste 3 jaar is aangenomen en nu nog aangenomen word er na drie jaarcontracten uitvliegt! Dit heeft betrekking tot docenten als Surfdude, iemand die zijn best doet zijn lessen zo leuk mogelijk te maken voor de leerlingen, betrokken is, een luisterend oor aan wil bieden en gewoon al met al een sympathiek persoon is! En zo lopen er nog wel meer juweeltjes rond, in vergelijking tot die ellendige Steenbergen. Weet je wat ik me dan afvraag? HOE TWISTED IS DAT FREAKING SCHOOLBESTUUR OM AL 20 JAAR LANG IEDERE MAAND 5.000 EURO TE VERSPILLEN AAN EEN FOSSIEL DAT GEEN FLIKKER UITVOERT TERWIJL ZE ONDERTUSSEN GOEDKOPERE, BETERE, ENTHOUSIASTEREN EN VOORAL SYMPATHIEKERE DOCENTEN DE ZAK GEVEN OMDAT ZE GEEN VAST CONTRACT KUNNEN BETALEN?!?!

Ligt het aan mij of is dat twisted logica. Dat is net alsof ik een pak melk koop, en er twee keer zoveel voor betaald omdat het over datum is. O.o
Ik zal de motieven van ons schoolbestuur nooit begrijpen. Nooit. Wat heeft Steenbergen, dat Surfdude niet heeft? Wat doet die kerel uberhaupt voor goeds?

Moraal van het verhaal: Als ik niet wordt overgeplaatst is mijn leven voorbij.

Niemand plaatst ONS in verschillende klassen...

...zonder daar héél véél spijt van te krijgen.

"Maar Mevrouw Wegkaaaaamp? U weet toch dat ik niet kan presteren zonder Johanna?" -Mao

"Maar Mevrouw Kaaaaats? U weet toch dat ik onhandelbaar ben zonder Susanne om me in toom te houden? -Yami

En als ik dat nog niet ben, dan wordt ik het wel. We gaan alles in de strijd gooien; puppy eyes, hartverscheurende scenes, samengeperste borsten en huiveringwekkende dreigementen. Hoewel ik hoop dat we aan de eerste twee genoeg zullen hebben. xD

Accepteer het nou maar, mensen van de Groene Driehoek, Susanne en Johanna komen bij elkaar in de klas. Of jullie het nou leuk vinden of niet. Dus denk erover na. Denk aan jullie vrouwen en kinderen. Denk aan dat pleziertje met die andere vrouw. Denk aan die diamanten ketting die ik je heb zien jatten. Denk aan die drugs waarvan ik weet dat je die gebruikt. En denk vooral hieraan: Ik weet waar je huis woont. Weet ik dat niet? Dan kom ik er wel achter. Zorg nou maar gewoon dat Susanne en ik bij elkaar in de klas komen, dan raakt er niemand gewond.

Made by Mao <3

End Of Schoolyear Awards 2010

Moet dat? Ja dan moet. Omdat het nu vakantie is. En omdat afgelopen schooljaar gewoon gaar en epic was, ik bedoel, op geschiedenis na ben ik Cum Laude over. O.o

Het belangrijste is natuurlijk:

Teacher Of The Schoolyear!

(Niet te verwarren met Teacher Of The Year in de nieuwjaarsblogs.)

Deze was dit jaar erg moeilijk. Bijna was er een gedeelde 1e plaats geweest, maar uiteindelijk heeft de één de ander toch net weten te passeren, maar dat geeft niet, aangezien de ander al de Teacher Of The Year award heeft gewonnen.

1. Susanne Wegkamp! (aka Aikurushii-sama.)

MAG IK EEN DAVEREND APPLAUS?! Dankuuu dankuu.

2. Simone Kats! (aka Neko-sensei)

Deze twee zijn vooral in combinatie erg epic, maar er kan er maar 1 de beste zijn.

3. Jan-Willem Lentelink! (aka Jan-Willempie)

Gewoon omdat hij cool is, en bij vlagen ook best ehm... Ja... Cool.

Subject Of The Year!

Aangezien deze categorie er bij de nieuwjaarsblogs niet is is het nu gewoon 'Of The Year'. (Geef toe, Of The Schoolyear klinkt crappy)

1. Drama!

Docent: Marc & Herry (Yaoi onder de les? Wie wil dat nou niet!)

Omdat, ondanks dat ik me een beetje lonely voelde in het cluster enzo, de opvoering van het stuk echt een geweldige ervaring was, ookal had ik een insignificante rol. Ik weet niet. Het was gewoon cool.

2. Geschiedenis!

Docent: Aikurushii-sama. Nuff said.

3. Maatschappijwetenschappen!

Docent: Lentelink

Ik weet niet, omdat het me ineens veel beter afging dan vorig jaar, en ik het ook echt interessant vond enzo...

Kutvak Of The Year!

Biologie!

Oké, het is niet erger dan Frans ofzo, of dan Gym (niet dat ik daar heenging, maar toch), maar gewoon. Vorig jaar vond ik het zo leuk! Dusn het was heel erg teleurstellend dat het nu zo saai was. Bah. Sterf, havo. Sterf een pijnlijke dood.

Classmate Of The Year!

Susanne Buist! (aka Mao/Spii)

Niet heel onverwachts toch? Omdat onze vriendschap na de meest recente renewal wat mij betreft steeds leuker en positiever is geworden. I WOVE YOU MAO-CHII!

Not-exactly-a-teacher-but-still-working-at-our-school-for-some-reason-Person Of The Year!

Martijn Geven! (aka Fluitketel)

Als de link van mijn blog uitlekt op school krijgen we HELE gevaarlijke situaties. Maargoed. Omdat hij cool is, een droogkloot, en ubermuzikaal. En muzikale dudes zijn, zoals we allemaal weten, muzikaal! Hij speelt gitaar, ziet er cool uit en draagt Allstars. Nuff said right?

Wrong-first-impression-Person Of The Year!

Gedeelde eerste plaats:

Linda Mansier! (aka Barbie >////<)

Omdat ik eerst dacht dat ze... Nouja Barbie was. Bleek ze stiekem best oké te zijn.

Esmeralda Ten Heuvel! (aka...Ehm...Niks eigenlijk)

Omdat ik eerst dacht dat ze mega-arrogant was. x'D Bleek ze eigenlijk heel cool te zijn! ^^

Homework-ish Project Of The Year!

Presentatie over de Victorian Era by Mao & Yami.

Vak: Engels.

Omdat het gewoon epic was. (Dat woord staat TE VAAK in deze post. O.o Achja, altijd beter dan ownisch. x'D) Ik bedoel we hadden thee en koekjes!

4-Havo Honour Student Of The Year!

Definitely me! Heb je mijn rapport gezien?! =D It'll hurt your eyes! 8D

Binnenschoolse Hangplek Of The Year!

Plaatsen binnen school waar we het liefst onze overload aan tussenuren doorbrachten.

1. Mediatheek!

Is er een betere plaats om in tussenuren stiekem anime te kijken, manga te lezen forums vol te spammen, te youtuben en al dat soort illegale activiteiten te beoefenen dan in het rijk van Kikkert & Kloostermans?

2. Achter het gordijn in de aula!

Hele geschikte, rustige plek, totdat je er 'betrapt wordt op het hebben van lesbische se- Wait, WHAT?! O.o

3. De Goede Oude McDonalds-bankjes In De Aula!

Just because.

En Last But Not Least:

Yaoi-pairing Of The Year:

Matthijs x Frank. No doubt.

Yuri-pairing Of The Year:

Als deze link uitlekt op school heb ik een probleem.

Neko x Aikurushii

of zou het Aikurushii x Neko zijn?

Ja, dat denk ik eerder. Neko is meer een uke-type. Denk ik.

Dus.

Aikurushii x Neko!

Dat was alweer deze editie van EOSA 2010! (OMG ZELF DE AFKORTING IS COOL! 8D AREN'T I A GENIUS?) Bedankt voor het kijken, en tot volgend jaar!

Sloganize your teachers!

WANT dat heb ik al zo lang niet meer gedaan! 8D

Komtiedan, per vak! 8D

Kunst:

~Can you feel it? Mevrouw Luijpen.~

~The president buys Mevrouw Luijpen.~

O.o Bad president. Bad bad president.

~Mevrouw Luijpen after a long day.~

Gym:

~It's time to think about Van Setten.~

Yes, about how to get rid of him...

~Van Setten - there's no better way.~

...to scare your sister.

~Van Setten online.~

Dat kán niet goed zijn.

Nederlands:

~I quit smoking with Herry.~

~Herry. See more. Do more.~

~Make yourself at home with Herry.~

Geschiedenis:

~Wegkamp on the outside, tasty on the inside.~

x'DD Hell yeah!

~Wegkamp. To hell with the rest~

~Wegkamp - Once you have it, you love it.~

Dat klopt ook nog! 8D Voordat ik haar als leraar had mocht ik 'r niet.

Frans:

~Nothing to worry about with Matheron.~

~The Matheron effect.~

~Endless possibilities with Matheron~

Ehm... juist.

Engels:

~Kats. It's a kind of magic.~

~Where the hell is Mevrouw Kats?~

Dat vraag ik me nou ook vaak af. >.>

~Kats. The real thing.~

Maatschappijwetenschappen:

~I wish I had a Lentelink.~

~I'd sleep with Lentelink.~

Would not. O.o

~Hmmm.... Lentelink.~

Biologie:

~Wiegers - Go for it!~

~Wiegers, the freshmaker.~

~Wiegers - spice up your life.~

Guh?! Yeah sure...

Drama:

~Step into the light, with Marc & Harry.~

~Marc & Herry - be prepared.~

~Enjoy your Marc & Herry!~

Others:

~With a name like Aikurushii-sama, it has to be good.~

And it is! 8D

~Neko-sensei is better than chocolate.~

Not so sure about that one though.

~Meneer van Holland strikes back.~

En hard.

~Kloosterman - enjoy the difference.~

...Gewoon nee.

~Keep going well. Keep going Kikkert.~

And keep watching anime while she's watching you! x'D

~Kikkert & Kloosterman - today and tomorrow.~

O.o

~I lost weight with Meneer de Jong.~

ROFL. x'D

~Let's talk about Rouwhorst.~

Better not.

~Koopman, the secret of women.~

O.o

En last, but not least, al heb ik dan geen Duits meer enzo, zijn rol op school is veel meer dan een Duitsleraar. ;)

~Once Beckers, always Beckers.~

~Beckers? Yes please.~

Oh, dan moeten er natuurlijk ook een paar Duitse:

~Beckers liebt Dich.~

~Beckers bietet Mehr.~

Ja, gelukskunde bijvoorbeeld.

Aikurushii-sama En De Menselijkheid Van De Docent.

Want met sensei-sama benadrukken we het feit dat ze een lerares is, terwijl dat juist maar bijzaak ik. Aikurushii heeft Susanne bedacht. Volgens haar betekent het schattig ofzo. x'D Nou DAT moeten we juist wel benadrukken. Ja, een geweldige lerares is ze. Maar meer nog is ze gewoon een otzettend tof mens. Een geweldig persoon. Bah wat klinkt dat stom in het Nederlands. -_-'

Anyways, ik ben zo blij dat het nu eindelijk ergens heen lijkt te gaan! Het is niet de eerste keer dat zoiets gebeurd. Zulke gesprekken heb ik nu al zo vaak gevoerd, maar meestal verlopen ze anders. Meestal vallen ze voor zinnen als "Dat kan ik niet.", "Dat lukt toch niet." en "Dat heeft geen zin." Meestal vinden ze het overdreven, dramatisch, of zelfs onhandelbaar. Maar belangrijker nog. Meestal ben je geen persoon, maar een object. Een product. Een aardbei. Ze doen er voorzichtig mee, anders verkoopt het niet, maar uiteindelijk kan het ze geen fuck schelen wie de aardbei uiteindelijk opeet. En hoe. Of hij nu geplet word, vermalen tot jam, of op een taartje wordt gelegd. Of er nu sap van wordt gemaakt, of dat ie ergens op een schaaltjes ligt te bederven, totdat ie wordt weggegooid. Meestal kan dat ze niet schelen. En meestal hebben ze er voor gestudeerd, en doen ze alleen maar hun werk.

Nu zou je kunnen zeggen dat Aikurushii-sama ook alleen haar werk doet, net als Neko-sensei. Ik bedoel, het vindt allemaal plaats op school, niet? Maargoed. Waarom zou je huilen om je producten? Waarom zou je je producten omhelzen? Waarom zou je blij zijn te producten te zien lachen? Waarom zou je je leerlingen iets anders willen leren dan het vak dat je geeft? Één woord: Menselijkheid. Emotie, trouwens ook. En misschien zelfs wel affectie. Is het normaal door een leraar omhelsd te worden? Is het normaal dat een leraar je handje vastpakt als je moet huilen? Is het normaal dat een leraar de schoolregels breekt om je te helpen? Vast niet. Maar is het normaal dat je als mens zo blij voor iemand bent dat je diegene omhelst? En is het normaal dat je, als mens, iemand die huilt wilt troosten? En is het normaal dat je iemands welzijn belangrijker vind dan regeltjes? Zelfs de regeltjes van de instantie waar je werkt? Lijkt me wel.

Ja, ik heb nog altijd een vreemde fascinatie voor de vreemde wezens die staan te praten voor de klas. De menselijkheid van sommige exemplaren blijft me verbazen.

De hulpverlening daarentegen is een heel ander verhaal. Die hoef je niet als mensen te zien. Zo zien zij jou immers ook niet.

Tosuta On Stage

Music: Kamui Gakupo - Hajimeteno Koiga Owarutoki

Dus. Dit weekend zag er voor mij als volgt uit. (We rekenen vrijdag mee). Vrijdag: Eerst anderhalf uur naar school, systeemgesprek bij Accare, naar huis, eten, naar Het Podium om te oefenen, weer naar huis. Snel douchen en heel even computeren, 1 aflevering Shugo Chara kijken, Stephen ontvangen, eten, en weer naar Het Podium. Ontvangen worden door Kapstok, semi-in-pak, en Mevrouw van Lieshout, die er weer geweldig uitzag, beetje kletsen met Kapstok, backstage worden gestuurd, heel lang wachten en niks doen, luisteren naar de andere optredens, zenuwactihg zijn, en ja hoor, toen was het zo ver. Tosuta live on stage! Dat was mijn muzikale podiumontmaagding, zou je kunnen zeggen.

Kamui Gakupo - Choufuugetsu

Toen moest ik dus op. Vlak na Anne en Steven, dus de lat lag gigantisch hoog. Met Sven speelde ik mijn liedje Not Making Sense, starend naar het veelte serieuze gezicht van de persoon over wie het liedje ging. I somehow managed to complete the song without fainting. De eerste woorden kreeg ik bijna mijn strot niet uit, maar na het eerste refrein kwam ik losser. Ik ging harder en vrijer zingen, tot ik een fout maakte en stilviel. Precies op da moment begonnen alle juryleden tegelijk te schrijven. Ik was meteen van mijn apropo. Mijn stem trilde zo erg dat ik geen toon kon houden en de laatste uithalen finaal verneukte.

Kamui Gakupo - World's Crying

Dat klinkt dus redelijkk rampzalig, toch zei iedereen dat ik het goed gedaan had, en hoewel het op Yumi's camera inderdaad minder erg klonk dat in mijn oren op dat moment, weet ik niet of ik het moet geloven. Iedereen zegt tegen iedereen dat diegen het goed gedaan had. Er is echt geen kip die gaat zeggen: "Oeh, dat was best wel slecht..." Zelfs ik ging na afloop van het spektakel niet naar een zeker persoon toe om te zeggen dat hij echt heel slecht had gezongen. Dat doe je gewoon niet. Ze zegt dat het goed ging of je houdt je smoel. Een voordeel? Het voorkomt dat je ego gekrenkt wordt. Nadeel? Je komt dus nooit te weten wat men er nou eigenlijk echt van vond.

Kaito - Song Without End

Ik was trouwens wel de enige die een eigen nummer zong, en daar kreeg ik dan ook meer complimenten over dan over de kwaliteit van mijn optreden. Dat vonden ze "knap" en "dapper". Chigau. Het is juist makkelijker en veiliger. Ten eerste hoef je geen liedje te leren spelen dat je niet kunt, je kan makkelijk je eigen zwaktes (barré-akkoorden in mijn geval) ontwijken. Bovendien hoef je niet bang te zijn dat je iemand's meesterwerk verkracht. Er zijn nog geen verwachtingen gesteld aan het nummer dat je zingt. Als je een fout maakt in de tekst of de akkoorden is er niemand die het doorheeft, aangezien ze het lied niet kennen, ze zullen hooguit je verwarring opmerken. Een eigen liedje spelen is dus eerder laf en gemakzuchtig dan knap en dapper. Zucht... Of die mensen zijn te naïef, of ze konden echt geen ander compliment bedenken. Het laatste waarschijnlijk.

Ah well, het was wel een hele leuke ervaring, en aangezien ik niet met tomaten werd bekogeld, is het wat mij betreft zelfs voor herhaling vatbaar. Maar misschien ga ik de volgende keer maar lekker knap en dapper een cover doen. ^^

Dedicated to Wegkamp-sensei-sama

Vandaag was een bewogen dag. Die bewogen dag begon met ontbijt met Okaa-san, wat opzich al vrij zeldzaam was, maar ook wel eens gezellig. =) Toen realiseerde ik me ook dat ik de drukte 's ochtends bij I&M wel een beetje mis. Het was meestal wel gezellig aan de ontbijt tafel. En Lotje die schattig deed natuurlijk. Toen ging ik naar school. Eerste uur met Suus aan onze presentatie gewerkt, toen tussenuur, toen weer Engels. Neko-sensei's monoloog over de hereniging met haar geliefde USB-stik was al erg vermakelijk. Toen we beneden kwamen voor de pauze troffen we beneden een gigantische puinhoop aan; de hele vloer van de aula was bezaaid met half opgegeten boterhammen, met saus besmeurde gebruikte bapao-bordjes, diverse verpakkingen van koekjes en dergelijken, bananenschillen, appelklokhuizen, lege pakjes drinken, soepbekertjes en nog meer onmogelijk te identificeren afval. Al gauw kregen we te horen wie dit slagveld had aangericht. Onze eigen concierge Meneer Koopman was het zat. In zijn altijd-chagrijnig-kijkende, grijsharige hoofd was iets geknapt. Hij had het gehad met afval. Gehad met middelbare scholieren. Gehad met zijn ondankbare baantje, en was daarbij zo door het lint gegaan dat hij alle prullenbakken in de kleine aula had omgegooid, en de inhoud daarvan zorgvuldig over de vloer van de aula had verspreid. (Mental image: Koopman, knalrood, stoon uit zijn oren en neusgaten. slingerend met prullenbakken en met zijn vuisten op zijn ontblote, bezwete bovenlichaam trommelend onder het produceren van woeste oerkreten). Na uitgebreid met Susanne te hebben gebrainstormd over een nieuwe actiefilm genaamd; Revenge of the Koopman was het tid voor het volgende lesuur. Dat uitviel, dus na een uurtje Ouran High School Host Club te hebben gelezen begonnen we ons richting het geschiedenislokaal te bewegen. En daar gebeurde het. De kern van deze blog. Het hoogtepunt van de dag. Van de week misschien wel. DE GESCHIEDENISLES VAN WEGKAMP-SENSEI-SAMA!!! *indrukwekkende muziek en lichteffecten.* Zoals jullie allemaal al wel (of niet) weten, is Mevrouw Wegkamp, cool, geniaal en geweldig. En schattig bovendien. Nooit had ik gedacht dat ik ooit nog blij zou zijn met een andere geschiedenisdocent dan Thijs de Groot. Hare Geweldigheid Susanne Wegkamp de Eerste bewees vandaag, op deze bewuste dag het tegendeel! Het begon als een geschiedenisles als alle anderen. We pakten onze schriften voor de aantekeningen, Wegkamp controleerde he huiswerk, en ze begon uit te leggen. Langzaam maar zeker steeg de spanning. De veelal domme vragen uit de klas dreven onze geliefde docente tot wanhoop, en even leek het of ze ter plekke voor de klas in tranen uit te gaan barsten. (Dat was zo aandoenlijk, dat enigzins de neiging kreeg om op te staan, haar een knuffel te geven en iets te zeggen van de strekking van "Stil maar meisje, het komt wel weer goed.") Niettemin waren we blijkbaar aangekomen bij haar favoriete onderwerp: Karl Marx. Ze stond letterlijk te trappelen om ons over de dooie grijze kerel te vertellen, (wat heel schattig was! >////<) maar toch bleef ze geduld opbrengen om ons eerst alles wat er aan vooraf ging grondig de schedel in te boren, de domme vragen bleven echter komen. En als oh-zo-intellingente ex-atheneum leerlingen voelde Susanne, Bouke en ikzelf ons natuurlijk genoodzaakt haar uit de brand te helpen door af en toe eens iets intelligents ("Mao Zedong, dat was één of andere Chinese dictator." "Ja, maar Karl Marx had wèl een heel mooi huis!" uiteindelijk was alleen Bouke's opmerking intelligent, maar dat doet er even niet toe.) op te merken. Zo zeer als Wegkamp-sensei dat op prijs stelde, zo zeer deed de rest van de klas dat niet, en met name bij Susanne's uiting van kennis moesten ze dat dan ook echt wel even laten merken. Nog voor dat ik ook maar de kans kreeg om me er echt aan te irriteerde gebeurde het: Wegkamp flipte. Wat ze precies zei was te geniaal om te kunnen onthouden, maar het was iets als "Oh, dingen weten is tegenwoordig niet cool meer? Nu ben je een nerd als je iets zinnigs te melden hebt? Waar gaat dit over, dat je je eigenlijk moet schamen om te zeggen wat je weet? Susanne's opmerking voegt iets toe aan dit thema! Dat is interessant! Net als Bouke's opmerking, die jongen heeft erover nagedacht, en Johanna's opmerking over Mao Zedong! Waar slaat jullie reactie dan op? Ik tolereer niet dat er in mijn cluster, in mijn les, zo gereageerd wordt op leerlingen die niet bang zijn hun kennis te uiten. Dat die belachelijk worden gemaakt. Dat tolereer ik niet. Net als pesten. Net als discriminatie. Dan verlies je mijn respect. En dat wil je niet." Zucht.... *fangirl modus* Ik heb meer dan 8 jaar op zo'n docent gehoopt! Ik ben de hele basisschool gepest, en wordt de hele Middelbare school al regelmatig uitgescholden en belachelijk gemaakt, en nog nooit, heb ik zo'n reactie meegemaakt als die van Wegkamp. Als het gepest op de basisschool heel erg werd, kon ik gaan klagen bij de juf. Dan kregen ze een standje. Maar meestal "beeldde ik het me in", was het alleen maar "mijn beleving" dat ze mijn gymkleren verstopten, en dat ze me sloegen en schopten, en moest ik het allemaal "niet zo naar binnen zuigen." Nog nooit, in al die jaren heb ik ooit meegemaakt dat een leraar, op eigen initatief, vanuit zijn of haar eigen gevoelens, zijn of haar eigen mening heeft gegeven over het gedrag van de pestkoppen. Nog nooit heb ik meegemaakt, dat een docent uit eigen beweging opkwam voor één van zijn of haar leerlingen, tegenover de rest. En achteraf verontschuldigde ze zich ook nog tegenover Susanne, en zei dat ze haar wel lief vond, en leuk gezelschap (WAT OOK WEER HEEL SCHATTIG WAS!) en legde ze nog even uit waarom ze het gedaan had.

Lieve Mevrouw Wegkamp; RESPECT!

In de mediatheek desu~

Zucht. Ik verveel me. Suus is chagrijnig, begrijpelijk opzich... Yumi is ziek, en Mitsuki-san en Prue zullen wel op school zitten. Ze zijn in ieder geval niet online op MAL. Dus nu zit ik, moederziel alleen, in de mediatheek mijn tussenuur dat ik eigenlijk moet gebruiken om geschiedenis te maken of met Sanne aan Maw te werken, te verspillen met het typen van een nutteloze blog, luisterend naar Inori, om het allemaal nog even extra deprimerend te maken. En tot overmaat van ramp ben ik ook nog ongesteld en zijn mijn stroopwafels bijna op. TT__TT

Zucht... Was het maar vast Chibicon. Dan ontmoet ik Prue en Miki-pyuu! 8D Maar het duurt nog een half jaar! Het is niet eerlijk. Prue ga ik misschien al eerder ontmoeten, als ik met Yumi op mangajacht ga! Maar ja, dan moet Yumi natuurlijk wel op school gaa, anders kunnen we niet afspreken. >.< Jeez, ben ik toch nog redelijk afhankelijk van bepaalde mensen op school. Dan zijn Yumi en Hannah er niet en heeft Suus een kutbui, verlang ik toch naar mijn virtuele wereldje. Dan zou ik het liefst naar huis teletransporteren en me terugtrekken achter mijn laptopje. Ouran kijken (<3), vragenlijstjes van Mitsuki-san invullen en lange, irrelevante verhalen uitwisselen met Prue-chan-san. Het is wel een beetje tegenstrijdig. Dan ga ik weg van huis ivm gebrek aan liefde en aandacht ed, kom ik even weer thuis, ga ik achter de computer zitten. talk about aandacht. Maarja, ik kan het niet echt helpen. Ik durf gewoon niet tegen mijn moeder te gaan praten over school enzo... Dat voelt weird. Dan is het het makkelijkst om me te verstoppen in een andere wereld. Het is echt verslavend. Maaaaarrr... Ik heb gister wèl meegedaan aan een spelletje Jenga. *geeft zichzelf schouderklopje*

Baby I'm curious about whatcha gonna do.

Random. Ik luister Candy Pop <3 EN WAAROM KAN IK GEEN NIEWE LIGHT NOVEL DOWNLOADEN?! Ik probeer het thuis nog wel even, misschien hebben ze hier tegenwoordig een download-blokkeer-ding... En ik kan het altijd nog met torrents proberen, thuis dan. Ik houdt van de Haruhi-Suzumiya series. <3

Over vijf minuten heb ik weer les. Geschiedens. Wat ik niet gemaakt heeft. *gonna die* Ah well... Ik heb het meestal wel... Ten minste... Tot voor kort. En WAAAAAAAAR is Sanne? We hebben verdomme over anderhalve week presentatie! Misschien moeten we Lentelink maar om uitstel smeken. Nouja, ik moet ervandoor. Byee~

Happy Nehew Year...

Ja, ik weet het. Ik ben laat met mijn nieuwjaarsblog, maar kom op, ik ben pas sinds zaterdag thuis, en ik had mijn laptop niet. (Nu maak ik misbruik van de schoolcomputer.) En hé, het nieuwe jaar begint pas ècht, als de kerstvakantie is afgelopen en we allemaal weer met brakke hoofden verveeld in de schoolbanken uit het raam zitten te staren! 8D (Don't ask me where I got that bullshit.) Anyways. Laat ik beginnen met vertellen hoe mijn kerstvakantie was. Eerst gingen we naar R & M. Kurii-kun was er ook, wat het moeilijk maakte Hannah-chan te benaderen, for several reasons, dus bracht ik de dagen door, rare humor hebbend met Nina. En Hare Hare Yukai ofcourse. Yup, call me hobbyloos, ik ken het dansje uit mijn hoofd. De laatste dag gingen we shoppen in Leiden. I has a new manga! 8D (Kurii-taal xD) Het heet Pretty Face, en het is leuk. Daarna kerst vieren bij mijn ouders. Daarover valt maar één ding te zeggen: Herman, Rest in Peace. U_U (Bleke Herman, de kerstkalkoen.)
Dan over naar Ottoland, waar ik de volgende paar dagen doorbracht met A Christmas Carol, appelflappen, een middagje Dordrecht en heeeel veeeeeel potjes pesten. (Met kaarten ja.) Toen op oudejaarsdag stapte ik weer in de trein naar Amersfoort om Oud&Nieuw door te brengen met Stephen. Which was kinda awesome op een zeker persoon met een ex-complex na. Ik noem geen namen. Dan nu, over op waar deze blog nu eigenlijk om draait. HET NIEUWE JAAR! En dan vooral ook om het oude jaar, want ik houd nu eenmaal meer van het verleden dan van de toekomst. (Mijn verleden dan, de geschiedenis van de Romeinen boeit me dan weer geen hol.)

2009 was een bewogen jaar. Eer jaar vol heftige gevoelens en moeilijke keuzes. Oh bah, wat klinkt dat speech-op-podium-met-microfoon-in-pak-met-stropdas-achtig. Ah well, who cares. 2009 was voor mij een jaar waarin de volgende thema's centraal stonden: Familie, Vriendschap, Muziek, Angst, maar ook Kracht en Warmte. Laat ik het jaar, net als vorig jaar overigens, gaan samenvatten in een zooi loze lijstjes, omdat ik nu eenmaal van lijstjes houd.

Want naast al die onzin hierboven was 2009 ook het jaar waarin ik:
- 16 werd
- Mijn eerste echte baantje kreeg, en verloor.
- Ontdekte wat het hebben van een relatie nou echt inhield.
- Sterker dan ooit het gevoel ervaarde ergens bij te horen.
- Van 4 VWO afzakte naar 4 Havo.
- Weer vlees ging eten.
- Mijn stem ontdekte.
- Twee mensen aan elkaar voorstelde en met succes aan elkaar koppelde! =D
- Wegliep van huis.
- Introk bij Hannah, Nina, Ilse, Markus en Lotje.
- Nina, Ilse, Markus en Lotje ontmoette.
- Rutger ontmoette.
- Harry en Kurii-kun ontmoette.
- Mijn persoonlijk record treinreizen verbrak. (Aantal treinkaartjes geconsumeerd in 2009: 45.)

Hoogtepunt: Opgenomen worden in de familie Brouke
Dieptepunt: Weglopen van huis en alle gevolgen en emoties die dat met zich meebracht.

Ups:
- Vrijdag 13 maart: Ox-Jam. Tosuta wordt verliefd op Sarah
- Zaterdag 25 april: Stephen geeft een feestje met verstrekkende gevolgen
- Dinsdag 28 april: Tosuta krijgt een vriendje
- Zaterdag 23 mei: Sarah draagt Melancholy op aan Tosuta en verandert Computers in November en weer terug. Tosuta is moved to tears.
- Zaterdag 30 mei: Tosuta viert haar Sweet Sixteen. Hannah-chan en Kurii-kun ontmoeten elkaar...
- Vrijdag 19 juni: Tosuta reist samen met Stephen af naar Tilburg voor de GPvNL
- Zaterdag 5 december: Tosuta viert Sinterklaas met fam. Brouke en voelt zich voor het eerst volwaardig deel van het gezin.

Downs:
- Dinsdag 13 januari: Tosuta krijgt een paniekaanval in de aula.
- Woensdag 4 maart: Peet besluit de vriendschap met Tosuta te verbreken.
- Eind juni: Tosuta stort in en besluit VWO op te geven.
- Maandag 24 augustus: Tosuta heeft een major fight met haar moeder en vlucht naar Huize Brouke.
- Dinsdag 25 augustus - Maandag 14 september: Tosuta pendelt heen en weer tussen haar eigen huis en dat van fam. Brouke. Iedere keer wordt teruggaan naar haar moeder een zwaardere opgave. Een periode vol angst, onzekerheid en gesprekken op school
- Dinsdag 15 september: Kats en Pierelier doen een zorgmelding bij jeugdzorg. Tosuta loopt weg en trekt in bij de familie Brouke.
- Woensdag 16 december: Tosuta heeft een gesprek bij Jeugdzorg. Haar moeder komt niet opdagen.
- Maandag 2 november: Spii-sama verbreekt de vriendschap.
- Zaterdag 28 november: Tosuta heeft een stille maar major breakdown.

Meest speciale personen in 2009:
(Op alfabetische volgorde, en dus NIET op volgorde van wie er het belangrijkst is/was)
- Hannah
- Harry
- Ilse
- Jorine
- Kats
- Kurii-kun
- Lotje
- Mama
- Markus
- Nina
- Rutger
- Sandra
- Stephen
- Susanne

Teacher Of The Year Awards 2009
Goud: Simone Kats (aka Kats of Catwoman)
Zilver: Jan-Willem Lentelink (aka Jan-Willempie)
Brons: Robert Peletier (aka Pierelier)
Troostprijs 1: Thijs de Groot (aka Kapstok)
Troostprijs 2: Susanne Wegkamp (aka... eh... Wegkamp?)

En dan nu, alweer de 2e editie van de Best Hug Award:
1. De eerste group-hug met de familie Brouke. Het ging ongeveer zo: Tosuta moest terug naar haar moeder, en knuffelde Ilse, trok vervolgens Markus erbij. Hannah kam erbij. Nina zat op de bank te lezen ofzo, en had nog niks door, maar ineens ze ze: "Hé, en ik dan?" ofzoiets, en kwam ze er ook bij. Lotje was geloof ik al naar bed.
2. De knuffel van Jan in Caf'e Flitz, waarbij hij bier over me heen gooide en bijna mijn ribben brak.
3. De eerste knuffel van Ilse, toen ze me naar huis bracht na de ruzie met mijn moeder, die extra raar was, omdat ze toen nog gewoon "De Moeder van Hannah" was.
4. De knuffel van Markus, na het Wesp-die-Lotje-bijna-vermoord-incident.
5. De knuffel van mijn moeder na het tweede Jeugdzorg-gesprek. We were both crying.

6. De knuffel van Lotje toen ik in gesprek was met Ilse;
T: *huilt*

L: Ben je een beetje verdrietig?

T: *lacht* Ja...

L: Heb je je au gedaan?

T: Eh... Zoiets.

L: *Knuffelt Tosuta* Wil je een pleister?

7. De eerste knuffel die ik van Nina kreeg, heel plotseling onder het eten.
8. De knuffel van Tim die daaraan voorafging, die ook niet ver van gevaarlijk was.
9. De zweterige knuffels van Arend en Ysja in Starsound.
10. Grouphug Cupcake-party

Muziek die ik dit jaar veel heb geluisterd;

- Sarah

- Klopje Popje

- Placebo

- Muse

- Emilie Autumn

En natuurlijk, omdat ik dit jaar otaku ben geworden zou het niets zijn zonder de volgende 2 categorieën. =)

Anime van het jaar: Clannad

Manga van het jaar: Gakuen Alice

Little things worth remembering;

(Kleine dingetjes die vaker voorkwamen, waar ik van genoten heb. =)

• De avonden avonden met Hannah (en soms nog iemand, bijv; Spii-sama of Kurii-kun) dat we langs het water liepen en er rozen in gooiden voor de mensen waar we om gaven, en de avonden dat we gewoo zaten te praten, en steentjes in het water gooiden.
• De kleine gesprekjes met Ilse, wanneer ik op mijn kamer zit en zij de was op hangt.
• Lotjes vele schattigheden.
• Tandenpoetslol met Nina, vooral de keren dat we over de badkamervloer rolden van het lachen.
• De Partygang-bijeenkomsten en -groepsgesprekken op msn en Skype.
• Alle Sarah- en Klopje Popje-gigs, die ik met o.a. Stephen, Rutger en Kurii-kun heb afgestruind.
• De tweewekelijkse film- en pizza-avonden op vrijdagavond.
• De avonden dat ik tot veel te laat zat/lag te praten met Hannah en/of Nina. (En maar stiekem doen als we de trap hoorde kraken x'D)
• De veel te lange, nergens over gaande telefoongesprekken met Jorine.
• De pauzes met Hannah op school, met gezwijmel bij het zien van bepaalde fluitketels, zingen in de aula, betrapt worden achter het gordijn, en andere zaken die onze reputaties ernstig beschadigd hebben. :')

Koosnaampje van het jaar: Poedie Pixie Frou Frou. Herkomst: Poedie: Alita. Pixie Frou Frou: Éen of andere celeb die besloot zijn dochter het aan te doen haar zo te noemen. (Als officiële naam ja.) Combinatie: Jorine en Johanna in één van bovenstaande telefoongesprekken. Gebruik: Johanna, Hannah en Jorine.

Stiekem op School. >.<

Waarom ik nu blog? Niet omdat ik iets te zeggen heb. Niet omdat ik er zin in heb. Niet omdat ik inspiratie heb. Om het maar op z'n Stephen's te zeggen; Omdat het kan. En het is vet sneaky, want eigenlijk mag het helmaal nuuuuuut. >.< *Kijkt angstig over schouder naar mediatheekbewakers* Coast seems clear. Vandaag wordt de rolverdeling bekendgemaakt, en is de eerste repetitie! O.o Repetitie? Rolverdeling? Waar heb je het over? Nou, over MEDEA! De beroemde oude Griekse tragedie die ik met mijn dramagroep nieuw leven inblaas. Jupjup, Tosuta on stage! 19, 20 en 21 januari! Komt dat zien, komt dat zien! (Niet dat iemand die dit leest ook echt komt, maar oké.) Vandaag krijg ik dus te horen wie ik mag gaan spelen! =D Als ik thuis ben zal ik wel weer een lànge blog schrijven over mijn heerlijk avondje afgelopen zaterdag, maar daar heb ik nu geen tijd voor. Ik kan wel alvast zeggen, dat het echt geweldig was! Kloosterman is eng. Één van de bewakers hiero. De andere lijkt me vrij ongevaarlijk. Ze kijkt zo onnozel uit haar ogen, kan geen kwaad. Wist je dat ik nu officieel gym heb? Niet zeggen hoor. >///< However, ik ben een beetje ziekjes aan het worden. Afglopen weekend aardig deel van de tijd dood op bed gelegen.... Voel me nog steeds niet zo geweldig, maar ik moest en zou naar drama vandaag. Maargoed. Om dan ook gelijk mee te doen met gym is wel weer meteen heel veel van het goede. Anyways, dit lijkt me wel weer even genoeg, voor ik gesnapt wordt door de angstaanjagende Kloosterhorrormans-mevrouw. *Bliksem + ijselijk gegil.* Oké, ik typte serieus eerst gegeil. Ijselijk gegeil. Interesting. Anyway, gotta go. Itiki masu!

Ik had het allemaal al uitgeschreven maar daar heb ik nu geen zin meer in.

Jeugdzorg ouders Hannah zingen kamer buikpijn leraren kutkapstok schoolband Lotje stalktelefoontjes blonde krullen Emmen stress Nina huilen Wielewaal flauwvallen lachen thuis waardering opgeraapt worden brieven schrijven I & M nog meer Jeugdzorg kut-meneer-met-onspelbare achternaam Hello Kitty trui venkelthee gesprekken koude tegelvloer liefde warmte casemanager Stephen school suikerhartjes Sven knalrood tapijt.

That just about covers it.

Daijoubu...

I'm okay. It's okay. Het komt allemaal wel weer goed. Toch? Ik bedoel, dat is wat iedereen me verteld. Maar het zal niet leuk worden. Het zal sowieso niet leuk worden. I know that. Misschien beginnen mijn hersenen zich aan te passen aan de zaaddodende Havo-lessen, want ik begrijp 9 van de tien keer niet meer wat ze zeggen. Van Kats en Peletier dan. En M. I is nog wel redelijk te volgen. Maargoed. Ik ben niet gelijk achterlijk. Ik kan echt nog wel mijn eigen kleren wassen, en mijn eigen drinken pakken, en mijn eigen broodjes smeren (Zij doen er zooo veel boter op! >.<). En ze laten me pillen slikken! Handen vol met pillen! (Ijzer en vitamines, no worries.) Maargoed. Dat vind ik wel allemaal heel lief hoor. Maar maar maar. Ik voel me zo schuldig! Ik ben volledig opgenomen in de familie, lijkt het wel. "Hier ben je heel normaal." Een vader, een moeder, drie geweldige zusjes (Lief, grappig, schattig), zelfs een opa en een oma! En ze vinden me allemaal oké, lijkt het wel. Echt, waaar heb ik dit aan verdiend? Wat heb ik voor goeds gedaan dat dit me gegund heb? En het is nu echt niet allemaal rooskleurig. Ik ben nog steeds bang. Ik ben doodsbenauwd. En slap. Ik ben de hele tijd duizelig. Bloedarmoede, stress, vul maar in. Maar ik ben ten minste níet alleen. En als ik mezelf er niet doorheen kan slepen., dan doen zij het wel. Of ten minste... Daar moet ik op vertrouwen. Daijoobu-ka.

Just when I thought I'd reach the bottom...

Ik geloof het niet. Ik geloof de theorie van Meneer Post niet, dat je zel kiest waar je geboren wordt. Als dat zo was, waarom ben ik dan geboren waar ik geboren ben? Is het dan mijn eigen schuld? Heb ik er dan zelf voor gekozen? Als dat zo was, dan was ik hier wel geboren. Denk ik. Of ergens anders. Aan de andere kant, toen ik geboren werd kon ik natuurlijk ook niet weten dat het zo zou lopen. Misschien vond ik mijn ouders toen wel cool. Misschien leken het me wel hele leuke mensen ofzo. Wie zal het zeggen?

Oké. Voor een deel heb ik mijn huidige situatie aan mezelf te danken. Zoals Mevrouw Kats al zei; "Jij hebt de regie." Niet dat het zo voelt... Maargoed. Ik heb er zelf voor gekozen om alles te vertellen. Het is niet alsof ze het uit me hebben getrokken, het is niet alsof ze me gemarteld hebben, integendeel. Ik heb het verteld. Ik heb aan een wildvreemde verteld wat ik mezelf amper realiseerde. Ofnouja, een wildvreemde... Nu is het allesbehalve een wildvreemde. Nu is het iemand die ineens heel belangrijk voor me is. Hoe bizar het ook is. Ik hecht me echt te snel aan mensen. Want dit is niet mijn familie, en dat zal het ook nooit worden. Toch?

Wie zijn leven doorbrengt in angst voor een bui, geniet nooit van de zon.

Dat staat er op de pagina uit de scheurkalender die ze zojuist in mijn handen drukte. Zit wat in. Maar ja. "Niet bang zijn." is makkelijk gezegd. Maar niet bang zijn is iets heel anders. Maar dat weet ze wel, denk ik. Ze zegt het ook niet. Ik kan het niet helpen. Ookal is het niet mijn familie, ookal he ik het gevoel dat ik iets gestolen heb, ookal begrijp ik niet wat er gebeurt, deze warmte is verslavend. Ik voel me hier meer op mijn gemak dan bij mijn eigen familie. De woorden "Hier ben je heel normaal." blijven zich in mijn hoofd herhalen. Net als de woorden "Je bent niet alleen."

Ben ik zo easily impressed, of ís het zo indrukwekkend? In feite ben ik niet de enige, Mevrouw Kats is ook onder de indruk. While on the subject, ik ben nog nooit zo blij geweest met mijn mentor. Het is bizar en griezelig, maar tot nu toe praat ik dit jaar meer met leraren dan met leerlingen. =S Uit mijn klas ten minste, want met Spii-sama en Hannah-chan praat ik natuurlijk wel. En ook wel met Pepita en Eline. In mindere mate. Op zich niet zo heel raar, als je bedenkt dat ik anders zou moeten deelnemen aan gesprekken over gespleten haarpunten en het epileren van je wenkbrauwen. Om nog maar te zwijgen over het feit dat ik types als Barbie zou moeten benaderen... *huivert*

Achja, goed om te weten dat ik blijkbaar toch nog niet zo héél dom ben. Ik heb nog niet anders gehoord dan dat ik niet op havo thuishoor... (Niet dat havisten dom zijn, althans, niet allemaal... (A)) Maar momenteel ben ik blij dat even niet al te veel schoolstress heb. En hé, iedere les afwezig voor je uit zitten staren is zo slecht nog niet, I guess. Ik heb nog geen één leraar horen zeggen dat ik mijn klep moet houden, now that's a personal record, I think! ;)

Paashazenshizzle

Oké. Het zit zo. Lentelink [Die vent is link, die Lentelink! *ligt in een deuk met Anne* Ja, die] is gisteren officieel cool verklaard. Waarom. Nou, hij ging paaaseitjes verstoppen. xD IN DE KLAS! En dan wordt je als leraar zijnde dus officieel cool verklaard. Ik weet zeker dat Peletier stiekem jaloers was, want toen ik zei dat ik van paaseitjes hield gooide hij me meteen een paaseitje toe dat Lentelink kennelijk op zijn bureau had verstopt. Tsss... Slijmbal. 

Over Lentelink gesproken, afgelopen vrijdag:

Lentelink: Jullie hebben 27 mei geen maatschappijleer, want dan ga ik trouwen.

Klas: Aaaaaawww!

Lentelink: Hahaha...

Klas: Gefeliciteeeeerd!

Lentelink: Hoho, het is nog niet zover, ze kan ook nog nee zeggen...

*stilte*

Klas: ZE?!?

Niet hardop natuurlijk. Maar toch. Ik bedoel kom op. "Eigenlijk boycot ik de H&M, maar ik ben er één keer geweest, om een rode riem te kopen, voor bij mijn rode schoenen. Tss... die hàdden ze niet eens!" *Maakt niet al te mannelijk handgebaar en trekt gebloemd overhemd recht*

Over trouwen gesproken; IK BEN VERLOOFD! 8D

Met wie? Nou. Hij heeft Daan. Daan Barsukoff Poniatowsky. Nee dat is geen grapje, zo heet hij echt. (En hij bestaat ook echt, vraag maar aan Jorine!) Hij is 14 (jaar) en woont in bij Ottoland in de buurt. Ik zou graag vertellen hoe hij eruitziet, maar ik heb geen flauw idee, ik heb hem namelijk nog nooit ontmoet. =3 Lang verhaal, lang verhaal. 

Daarnaast is het bijna Pasen. En mijn paasweekend is volgepland! En dat ziet er als volgt uit:

Goede Vrijdag: Pak den trein naar Beilen, om met Susanne te gaan marathonnen. Nee Anne, niet de marathon lopen. Maar kijken. Het thema is deze keer: Japan! (Hoezo voorspelbaar? Het was niet Susanne's idee ;] ) Ik heb bij den bieb gehaald; 

• Spirited Away [Al gezien, maar wel heel mooi, een heuse Miyazaki]
• The Cat Returns [Óók van Miyazaki-san, dus dan moet het wel goed zijn, ookal gaat het over een meisje die in één of andere kattenwereld terecht komt x3]
• Graveyard of the Fireflies [Ook een anime die heel zielig schijnt te zijn :'( ]
• The Girl Who Leapt Through Time [Anime over een tijdreismeisje]
• Nobody Knows [De eerste niet-anime! Wel Japans though... Iets over kindjes in Tokyo]

Verder gaat Susanne nog Final Fantasy lenen van iemand en gaan we nog dingen op haar computer kijken. Dat wordt dus gezellig en dodelijk, want slapen gaat er niet van komen als we al die films willen kijken! x3

Stille Zaterdag: Eerst nog wat films kijken, dan zurück nach hause en cake en brownies bakken voor mijn mama's verjaardag. Oh wat vind ik dat erg. ^^

1ste Paasdag: Mutti's geburtstag, eitjes zoeken, taart eten, en 's avonds waarschijnlijk naar Rianne's Pâhty.

2e Paasdag: UITRUSTEN! En achterstallig huiswerk maken. =(

Sorry dat ik de laatste tijd niet veel meer blog. En als ik blog, zijn het lijstjes en onzin, wat voor mijn lezers misschien ook wel beter is dan mijn eeuwige klaagzangen, maar the thing is; Ik heb de laatste tijd gewoon geen schrijfinspiratie. Gedichten schrijven lukt ook niet. Ik heb een writer's block. -_-'

Tekeninspiratie daarentegen heb ik wel. En het bestaat uit meisjes met pistolen. 

Serieus; Eerst kwam die een paar blog geleden (It's easy to kill).

Toen kwam deze ^

Toen deze ^

En gister ook al deze ^

Ik weet niet wat het is... Misschien is het omdat [volgens Susanne] meisjes met pistolen gewoon cool zijn. Misschien is het [volgens Fleur] verborgen agressie. Misschien is het ook gewoon door Monster...

Achja, ik ben opzich al blij dat ik überhaupt weer inspiratie heb. Of het nou huilende meisjes of meisjes met pistolen zijn... 

En nu ga ik koken!

*zwaait*

Sloganizer

Met dank aan Susanne, heb ik iets geniaals ondekt. Sloganizer. Het is ontzettend kansloos, maar wel heel grappig! xD Je typt een woord in, en Sloganizer maakt er een slogan van! Zo heb ik dus wat namen ingevoerd, en er kwamen de meest bizarre dingen uit:

Jorine : *Think. Feel. Cupcake.*
Susanne : *Kujira - Yabba Dabba Doo!*
Jelle : *Nightwriter, it's better than chocolate.*
Marc : *Marc's like heaven!* (O.o)
Kapstok : *Stay cool with Kapstok.*
Stephen : *Lestorte? Yes Please!*
Marjolein : *The secret of Yumi*
Gea : *Are you ready for Yukiko?*
Pepita : *K'narie, what more could you want?*
Eline *Eline never sleeps.*
Anne: *Anneriffic!*

Over Anne gesproken, wat zou ie zeggen over Escalation?

*There is no life without Escalation.*

Nou, das leuk om te horen toch? ^^
Afijn, laten we overgaan op leraren.

Kuiper: *You can't stop Kuiper.*
Matheron: *Matheron? You bet.*
Lentelink: *Lentelink - Just do it!*
Peletier: *Peletier, there's no beteer way.* O_o
Chris: *Chris - be prepared!*
Lummen: *Make the world a better place with Lummen*
Hummeltje: *Hummeltje, the real thing.*
Kostwinner: *Kostwinner's got it all.*
Kats: *Catwoman on the outside, tasty on the inside.*
Luijpen: *Luijpen, your specialist.*
Lampe: *The Lampe way of life.*
Nijland: *With a name like Nijland, it had to be good!*
Steenbergen: *Let's talk about Steenbergen.*

En, hij is niet echt een leraar, maar van mij mag ie er wel bij: Meneer van Holland
*Van Holland, to hell with the rest.*

Nouja, ik denk dat ik maar eens ga... Douchen en dan slapen. Morgen naar Ottoland! \(^o^)/
*You wouldn't want to miss Ottoland!*
Dag lieve lezertjes, en vergeet niet: *There's a bit of Appeltaart in all of us.*