I Predict A Riot.
"Betekent dat nou dat je een riool zwanger hebt gemaakt?"
- Koibito-sama, 2010
Afgelopen weekend was het weekend waar ik al weken, zo niet maanden lang vol verwachting naar uitkeek; Miso's verjaardag en feestje. Drie dagen die ik op geen enkele manier beter had kunnen besteden. Zoals ik dit tussenuur op geen enkele manier beter zou kunnen besteden dan door alvast te beginnen aan het uitgebreide verslag wat er moet komen.
Vrijdag 1 oktober
First things first. Deze dag begon als iedere andere doordeweekse vrijdag. Ik stond op, kroop een paar uur lang achter de computer (eerste 3 uur vrij, as usual) en ging naar school. De vier uur die ik op school stad werden gevuld met vage lessen waarvan ik me de inhoud niet herinner behalve het bespreken van het nieuwe regeerakkoord bij Maw. (We're all gonna die. TT__TT) De rest van de dag bestond voornamelijk uit Susanne lastigvallen met random dingen waar ik me druk om maakte en heel veel gehyper.
Toen de schooldag dan eindelijk voorbij was ging ik naar huis, pakte mijn spullen in, kleedde me om, maakte een reisplanner, at om half 6, wat wel zo ongeveer een record moet zijn, en stapte om 7 minuten over 7 in de trein, voorzien van een treinkaartje dat was goedgekeurd door de klantenservice van de NS, die ik speciaal daarvoor had geraadpleegd. De conducteur dacht daar echter anders over, en beweerde dat mijn kaartje op de reis van Venray naar Sneek geen geldig vervoersbewijs zou zijn. Uiteindelijk bleek dat hij wel gelijk had (dat hobbyloze figuur liet me het bewijs zien in de regelementen van de NS, waarvan hij precies wist waar het stond en onder welk kopje. Zou hij 's avonds in zijn eenzaamheid uit pure wanhoop de regelementen van het bedrijf waar hij werkte uit zijn hoofd leren in de hoop promotie te maken en meer kans te krijgen op een gelukkig leven?) Maar nadat de hele coupé in opstand kwam (wie staat er nou niet achter een onschuldig schattig moe meisje tegenover zo'n enge, oude onvriendelijke conducteur? ;D) gaf hij toe dat de meesten van zijn collega's het toch niet zouden zien, en me anders wel zouden matsen, en dat ik dus rustig met het kaartje kon blijven reizen. En ja hoor, toen ik opnieuw gecontroleerd werd in de volgende trein was er niets aan de hand.
Luttele uren later stapte ik uit de trein in het verre Venray, waar ik werd opgewacht door mijn lieftallige Koibito en haar imouto. Na de laatste had te hebben gelegd aan ons cadeautje voor Soup besloten we maar te gaan slapen. Dat duurde alleen nog wel even, want eenmaal in pyjama gingen we nog even kletsen en muziek luisteren op Miyako's iPod. Tegen de tijd dat we allebei in dromenland waren aangekomen moesten we over een paar uur alweer de trein halen, en toen we wakker werden waren we dus allebei een beetje moe. Maar we waren zenuwachtig en hyper genoeg om toch vol enthousiasme te beginnen aan een nieuwe dag.
Zaterdag 2 oktober
We hadden de trein van 7.47 en begonnen aan een reis die al met al zo'n 4 uur zou duren. Loes was nogal nerveus over het voor het eerst in haar leven zonder volwassene met de trein reizen, dus besloot het treinverkeer zo vriendelijk te zijn om nergens vertraging te hebben, mijn dank daarvoor. En na ons in Nijmegen te hebben voorzien van een bedankt-voor-de-gastvrijheid-enzo-cadeautje voor de moeder van Nynke begon de lange reis pas echt. Die lange reis was alleen, in tegenstelling van de heenreis van Hoogeveen naar Venray zo voorbij, want het was gewoon hartstikke gezellig met zijn tweeen! We brachten de uren door met manga lezen, choco-rice-gevallen, kleffe broodjes, en heel veel muziek. Ook hebben we ervaren dat heftige zenuwachtigheid, veel chocola, en achteruit rijden in de trein geen handige combinatie zijn. Gelukkig reden we het grootste gedeelte van de reis gewoon vooruit.
Eenmaal bij Nynke aangekomen begonnen we vrijwel meteen aan een potje Twister, om al snel tot de conclusie te komen dat we er geen van drieën echt op waren gekleed. xD Maar dat mocht de pret niet drukken, (Vreemde uitdrukking) en de Twister-sessie werd opgevolgd door een spelletje Singstar. Voor iedereen die dat nog niet wist; Singstar is leuk. We hadden boyfriends die op girlfriends leken, bezongen een zekere nacht in het mooiste lied en bezwangerden een riool. Toen we genoeg hadden geoefend voor die besloten we Nynke haar cadeautje te geven voordat de anderen er waren. Now thàt was awkward. Tegen je camera praten is één ding. Terugkijken hoe je tegen je camera praat is nog een ding. Maar terugkijken hoe je tegen je camera praat samen met degene over wie je tegen je camera praatte en bij vlagen diegene's moeder, is enigzins genant. xD (De boopers waren nog minder genant dan de serieuze stukjes xD) Maar het was het natuurlijk wel waard, en Nynke's reactie op het filmpje maakte al het gestress dat we erover hadden gehad goed.
Na het filmpje gingen we even naar buiten om een stukje te lopen. Friesland is cool. Er zijn heel veel grachtjes en slootjes en bruggetjes en meertjes enzo. Dus daar gingen we rondlopen en bepaalde niet nader gespecificeerde onderwerpen heerlijk afkraken. Het was lekker weer en hetb gesprek was leuk, en bovendien hadden we nu met z'n allen een 'Riverside Walk' gemaakt, net als in K-On!! (We hebben ook op verschillende plaatsen (lees: 2 meter van elkaar af) naar dezelfde lucht gekeken, dus nu alleen nog de sleutelhangers. ;D)
Toen we terugkwamen was Djoke al gearriveerd en was het wachten nog op Elise en Merlyn, die niet veel later ook aankwamen. Toen begon de echte Twister-Match. De eerste die af was moest ook als eerste haar cadeautje geven. Wel eens geprobeerd te Twisteren met zijn vijven op het speelveld? DAT IS LEUK. En het doet pijn. xD Je kreeg de meest fascinerende houdingen. Iedereen zat onder elkaar door, over elkaar heen, achter elkaar langs, tussen elkaar door en je wist bijna niet meer welke armen en benen nou van wie waren. Als ik het me goed herinner was Djoke als eerste af. Of was het Loes...? Daarna ik. In ieder geval bleven Merlyn en Elise als laatste over, en ze waren allebei ook niet kapot te krijgen. Eigenlijk was hun wedstrijdje tegen elkaar redelijk pointless, aangezien ze samen een cadeautje hadden, maargoed. Competatieve mensen zijn nu eenmaal competatief. Ik weet niet eens meer wie er nu uiteindelijk gewonnen heeft, maar dat doet er ook niet toe. Het duurde lang voordat er iemand af was. xD
Na het Twisteren gingen we weer Singstarren, dit keer met z'n allen, en dat hebben we ook bijna de hele avond gedaan. Het grappige was dat Merlyn en Elise, die in het begin meteen begonnen te klagen dat ze niet konden zingen en dat ze geen Singstar wilden doen uiteindelijk nog haast het meest enthousiast waren. Ze waren haast niet bij de mics weg te slaan. In zo'n geval doet pizza wonderen, vandaar dat we een tijdje later ook met z'n allen hongerig de straat overstaken om bij de pizzeria van Nynke's ouders te gaan eten.
Hier begon de volgende verbeten strijd. Namelijk de tussen de machtige pizza's en de etende meisjes. Die pizza's waren GROOT. En ze waren MACHTIG. Maar ze waren wel heel LEKKER! 8D En het was leuk om eens in een chic restaurant te eten! 8D Dat doe ik ook niet iedere dag! Echt zo een met kaarsjes op tafel, en in leer gebonden menukaarten en stokbrood met kruidenboter vooraf. =3 (Ze hadden ons alleen wel mogen waarschuwen dat je je eetlust nodig ging hebben voor de pizza. xD)
Toen we allemaal onze buikjes rond hadden gegeten waggelden we verzadigd weer terug naar het huis/hotel en begonnen aan een volgende Singstar-sessie, afgewisseld met King's Game, wat resulteerde in vreemde taferelen als een stoelendans en een intensieve kabouterdans. Uiteindelijk werd het grootste deel van de avond toch gevuld met Singstar, en de film die eigenlijk gehuurd had moeten worden heeft volgens mij niemand echt gemist.
Maar nadat Djoke, Merlyn en Elise werden opgehaald was de avond voor ons nog lang niet om! Na de laatste liedjes Singstar gingen we naar boven om gezellig te kletsen en elkaar serenades te geven. (Loes + Rose = LOVE. Had ik al gezegd dat Loes en Nynke live nog 453692501945619 keer beter klinken dan wanneer het geluid verkracht wordt door Audacity een crappy mic?) Loes viel vrij snel in slaap, waarna Nynke en ik nog een hele tijd doorpraatten over zaken die Loes toch beter niet kon horen, zoals Tegami Bachi. x3 Maar na een tijdje vielen ook wij in slaap.
Zondag 3 oktober
Na lekker uitgeslapen te hebben gingen we naar beneden om anime te kijken onder het genot van tosti's en appeltaart met slagroom. We keken epi 1 van Bakuman en de eerste 2 epi's van Higashi no Eden, maar toen waren we het zat en gingen we weer naar boven, waar we de geringe tijd die we nog hadden opvulden met liedjes zingen, onder het bed liggen, Shiki-scenes naspelen en choco-rice eten. Daarna moesten we er dan toch aan geloven; op naar het station. We waren aan de late tijd, dus we zaten behoorlijk te stressen terwijl Martin ons in snetreinvaart naar het station racede. Die sneltreinvaart was niet zo gunstig voor mijn maag, maar de trein haalden we! (Danku, Martin.)
De deuren van Arriva-treinen blijven zo'n 6 a 7 seconden open, daarna gaan ze automatisch dicht met veel lawaai en spectaculaire lichteffecten, maar als je dan op een knopje drukt gaan ze weer open. Dat hield dus in dat wij, totdat de trein wegreed, iedere 6 seconden op het knopje drukten. Dat is verrassend zenuwslopend, want iedere keer dat de deur opengaat weetje dat het de laatste kan zijn. (Drama drama drama) En zo reden we om half 5 dus met grote tegenzin weg uit het mooie Sneek, waar het leven goed is.
Gelukkig hadden Loes en ik nog het stukje samen reizen, wat natuurlijk veel te snel voorbij vloog. Het afscheid in Nijmegen viel behoorlijk zwaar. Zoals ik Loes in die trein achterliet... Het liefst had ik haar in mijn tas gestopt en mee naar huis genomen. Maarja, dat kon nou eenmaal niet, dus herhaalden we het ritueel uit Sneek. (Veolia-treinen werken net zo als Arriva-treinen)
Het laatste stuk, van Hoogeveen naar Nijmegen moest ik alleen doen, waar ik een beetje tegenop zag, maar ook dat bleek mee te vallen, want toen ik ergens bij een station waarvan ik de naam ben vergeten waar veel mensen uitstapten ergens anders ging zitten omdat de mensen waar ik bij zat nogal luisruchtig waren en er nu meer plaats was vrijgekomen, kwam ik tegenover een jongen te zitten die me herkende van de heenreis die vrijdag. (Dat is een lange zin.) Hij was één van de mensen die toen in opstand was gekomen tegen de conducteur, en moest naar Groningen, dus daar heb ik de hele weg gezellig mee zitten praten! We hadden een goed gesprek over religie, politiek, filosofie, hulpverlening, en al die andere dingen waar je een goed gesprek over kunt voeren, en zo was de terugweg best gezellig. ^^
Nu ben ik weer thuis, en is alles weer same ols same old. Nouja same old...? Jemig, wat een dag was vandaag. Ik heb geen zin meer om het allemaal uit te typen, maargoed. Ik wil het weekend terug. ;___;
Ik snap er niks van. We kennen elkaar via internet. Spreken elkaar bijna alleen maar online, en dit was nog maar de 2e keer dat ik jullie ontmoette, maar ook nu was alles weer perfect! Ja, ik was zenuwachtig, maar toen dingen eenmaal op gang waren voelden ik me helemaal op mijn gemak. Ik heb geen last van... waar ik altijd last van heb als ik wil dat mensen me aardig vinden. Ik heb geen drang me te bewijzen, en ik heb geen twijfels over jullie gebaren. Het voelt alsof ik jullie al jaren ken en het lijkt wel alsof onze persoonlijkheiden naadloos op elkaar aansluiten.
Lieve Koibito en Miso Soup, ik ben zo blij met jullie! <3
