Ureigao-chan

I just read your blog. I used to write in Dutch, but since you wrote it in English, I'll answer in the same language. Sorry for my bad English.

Dear Ureigao-chan. I'm really sorry for making Petra feel that way, for making the group incomplete, because I know, that since I got kicked out of the group, you guys can't be in harmony anymore. I know Peet feels a little bit uncomfortable holding my hand and holding Eliza's hand as well. I'm standing so far away from Eliza that she has to reach very far to be able to hold both of our hands, and I'm really scared that one day, my hand will slip away. The last thing I want is Petra suffering from being my friend and Eliza's friend as well, though she says she can handle it. But can you? I didn't really know that you were trying to grab my hand, but if you do, I just want you to know what you're doing. If you grab my hand you will be stretched between me and Eliza. I wish it wasn't like that, but Eliza really seems to hate me. Are you strong enough to grab my hand and also keep holding on to hers? What if her hand will slip away when you grab mine? Will you be okay with that? I guess Eliza is more important to you than I am, so if you want to protect that...

I'm not going to say what you should do, that's your decision. Don't get me wrong, I think I'd like to be your friend again, if Eliza is okay with that, but I really don't want to see the group fall apart because of me. I think I've caused enough damage. I'm tired of denying that I ever did anything wrong. I know I did. I've made a huge mistake, and now I guess I get what I deserve. And maybe I don't deserve your friendship, but that is up to you. Maybe you should talk about it with Eliza or something. I hope you make the right decision, though I can't tell you which one is right. I guess it's the one you like best.

Good luck.

Love,
Tosuta-chan

Sorry.

Whuh. Ik verveeeeel me. Ik mag geen muziek luisteren want mijn lieftallige zuster luistert slechte remixes op TMF terwijl ze de kast schoonmaakt. Denk nu niet: "Ga haar dan hèlpen!" Want ze doet het omdat ze er geld voor krijgt. Maarja, nu heb ik niks te doen, dus ga ik maar bloggen. Ik zóu natuurlijk weer gitaar kunnen spelen, maar ik heb besloten dat mijn gemartelde vingertoppen maar niet aan te doen (A). Niet dat ik straks de verleiding kan weerstaan als ik mijn kamer binnenkom en mijn gitaar op mijn bed zie liggen, ik begin verslaafd te raken. Bij ieder liedje dat ik hoor (waar gitaar in wordt gespeeld dan, niet die slechte remixes die ik nu moet aanhoren) denk ik : "Hé, welke akkoorden zouden dat zijn?" Lag leve internet. Helaas zit in bijna alle leuke nummers het F-akkoord, en die kan ik niet. =( Zelfs zonder barré krijg ik het níet voor elkaar! En ik dacht met mijn E, Em, A, Am, D, G, Bm en C toch al een aardig aantal akkoorden kende... Nee. Mijn C en Bm klopten niet, de C die "Storm mij had geleerd bleek Cadd6 (ofzoiets) te zijn. =S WAT ZIJN ER VEEL AKKOORDEN!!! Maar er is ook goed nieuws: Naast dat ik bij een zelfgeschreven tekst zelf akkoorden heb geplakt, kan ik Desecration Smile (van de Red Hot Chili Peppers) op mijn gitaar! =D Èn Run van Snow Patrol, als ik de F gewoon oversla. Jaja, Frusciante, pak maar vast je spullen! Oké, er zitten een paar seconden tussen elk akkoord en ik kan dus nog steeds niet alle akkoorden (had ik al gezegd dat dat er véél zijn?) Maar das bijzaak! Oké, genoeg gitaargezeur. Over op Daily Boring Shit.

Morgen ga ik naar Pepita! YAY!!! Brownies en ijsjes eten en heel veel kletsen, want ja, er valt nogal wat bij te praten. Misschien heb ik het mis, maar ik heb het idee dat Susanne weer vrienden met me wil worden... Ik heb op verliefdheid na ongeveer alle mogelijke gevoelens voor Susanne gehad; vriendschap, woede, medelijden, jaloezie, dankbaarheid, verwijten, bezorgdheid... Ohja, veel bezorgdheid... Wat moet ik hiermee? Aan de ene kant wil ik niets liever dan dat het weer word zoals eerst, maar ookal ben ik optimistisch, ik denk niet dat het er inzit. De vraag is, kan ik weer vrienden worden met Susanne? Zij is een expert in doen alsof er niks is gebeurd, maar ik... Kan ik weer van haar houden, zoals ik deed voordat ik kwaad op haar werd? Ik heb haar nooit gehaten, dat is de enige die in het rijtje ontbreekt. Ik weet eigenijk niet wat ik op dit moment voor haar voel. Ik weet dat ik nog steeds om haar geef, en dat ik heel erg blij ben dat het zo goed met haar lijkt te gaan, maar er is zoveel veranderd...
Er komt nu een regel uit Eliza's brief bij me omhoog: "So many times you told us to pretend things are okay and just move on like nothing happened. Same amount of times you caused all the trouble." Waarom weet ik dat uit mijn hoofd? Ik leidt waarschijnlijk aan geheugenverlies, want ik kan me niet herinneren dat ik dat ooit van ze gevraagd heb... Wel dat ik probeerde iets uit te praten met Susanne, en dat Eliza ertussenkwam en riep: "Break the tension!" Ik heb die brief zo vaak overgelezen, maar ik begrijp hem nog steeds niet. Er zijn nog steeds zoveel dingen die ik niet herken, maar waarom zou Eliza dat verzinnen? Ik vraag me af hoe Eliza zou reageren als ik weer met Susanne om zou gaan, en dat is ook een van de dingen die me tegenhoudt. Ik weet nog steeds niet echt waarom, want voor zover ik weet heb ik Eliza niet echt iets aangedaan, maar ze haat me. Laatst stuurde ze me op msn de link van dit liedje:

http://www.songmeanings.net/lyric.php?lid=3530822107858563800

Wat heb ik gedaan dat ze zo over me denkt? En àls ik weer vrienden wordt met Susanne, zou ze boos worden op Susanne? Susanne doet normaal tegen me, Danielle negeert me niet meer, en Peet is nog steed één van de beste vrienden die ik ooit heb gehad. Hoe lang blijf ik nog het verboden onderwerp? Het laatste dat ik wil is dat dat groepje uit elkaar valt door mijn schuld. Maar ik heb Susanne bij het groepje gebracht en voordat ik erbij kwam bestond het uit DnOon, Eliza en Peet. Misschien had ik er nooit bij moeten komen. Misschien heeft Eliza gelijk en is het allemaal mijn schuld. Ik ben moe, ik wil me niet meer verdedigen. Ik wil niet meer lachen om Eliza's brief, en doen alsof het geen pijn doet. Ik wil niet meer zoeken naar redenen waarom het niet mijn schuld is, want misschien is het mijn schuld. Het spijt me. Het spijt me als ik het verneukt heb. Het spijt me dat Peet tussen ons in moet staan. Het spijt me dat ik Danielle's vertrouwen heb geschaad. Het spijt me dat ik jullie heb gekwetst, dat ik jullie heb teleurgesteld. Ik kan alleen maar zeggen dat het niet de bedoeling was, want ik hield van jullie... Ik hou van jullie.

The Missing Script, episode 2

Dit is dus typisch zo'n moment waarop iedereen die je zou willen spreken onbereikbaar is, of niet opneemt en je helemaal gek wordt omdat je net iets hebt ontdekt dat zoveel vragen in je oproept dat je er gewoon meer informatie over moet hebben voordat je het zelf bij elkaar gaat fantaseren. En omdat niemand die er meer over weet opneemt ga je uit pure frustratie maar bloggen. AAAAAAAAAAAARGH!!! Waarom liegt Susanne tegen mij, maar zet vervolgens dingen op haar weblog waarvan ze weet dat ik die lees, waaruit ik kan opmaken dat ze heeft gelogen? Waarom doen mensen dat soort dingen?!? En de enige persoon die ik kan bereiken zegt 'None of your business.' Want volgens haar ben ik de enige persoon die belangrijk is in mijn leven, en dat zou ik hun duidelijk hebben gemaakt. WAT DOE IK IN GODSNAAM VERKEERD? Hoe heb ik ooit laten blijken dat ik om niemand anders geef dan om mezelf, en als dat zo is, waar maak ik me dan in hemelsnaam zo druk over? Het kan me wél schelen! dat ik niet meer met Susanne omga wil niet zeggen dat ze me niet meer kan schelen? We zijn min of meer uit elkaar getrokken omdat haar problemen me te veel konden schelen, en dan kan iedereen wel heel leuk zeggen dat ik me daar overheen moet zetten, dat ik me ervoor af moet sluiten, maar dat kàn ik niet. Want als ik dat kon had ik het allang gedaan! God, laat me deze hele ruzie alsjeblieft terugdraaien, at is alles wat ik wil. Ik kan er niet meer tegen. Susanne schrijft in haar blog dat ze het script van haar leven kwijt is. Als ik een script had zou ik het veranderen. dan zou ik me nu niet zo f*cking alleen voelen. Ik ben dan wel uit hun levens gewist, maar ik kan ze niet uit het mijne wissen. Ze komen terug in iedere aflevering. En hoeveel nieuwe vrienden ik ook maak, de leegte blijft.

Mijn nieuwe leven.

Oké, noem me verwend, maar om de één of andere reden schijnt wat ik heb nooit genoeg te zijn. Wat wil ik nu echt? Wat wilde ik eerst? Ik werd zo moe en ongelukkig van die hele situatie met Susanne dat ik soms gewoon wenste dat ze nooit in mijn leven was gekomen. Niet omdat ik haar niet uit kon staan ofzo, juist omdat ik zoveel van haar hield, en toen ze er nog niet was was ik ook nog niet zo bang om haar te verliezen. Logisch toch? Wat ik wenste is min of meer uitgekomen, want ik heb bijna geen contact meer met haar. Met niemand van dat groepje, alleen Peet. Maar nu is het alsof iemand anders mijn leven in beslag heeft genomen ofzo. Het leven dat ik leidde, de mensen van wie ik hield, het is nu allemaal net een film waarvan ik af en toe een stukje zie, maar tussendoor steeds in slaap val, en ik heb totaal geen invloed meer op wat er gebeurt. Het is alsof ik gewoon uit hun levens ben gewist, en dat maakt me knettergek! Ik wil mijn oude leven terug! Maar dat wilde ik ook toen ik mijn oude leven nog had, toen wilde ik het leven dat ik daarvoor leidde. Waarom is het nooit genoeg? Ik mis dat rotleven, dat is toch bizar? Maar mijn huidige leven voelt zo leeg, want drie van de belangrijkste elementen zijn eruitgeschreven. Als ik van Peet hoor dat DnOon, Suus en Eliza bij haar komen logeren heb ik bijna de neiging om te zeggen : 'Hé, en ik dan?' Ben ik jaloers? Ja, ik ben jaloers! En ik heb zin om kinderachtig en onredelijk te doen, want wat er in mijn hoofd omgaat slaat helemaal nergens op. Alsof ik alleen maar even bevriend kon zijn met Susanne toen ze in zichzelf sneed, en nu is ze gestopt en ben ik weg uit haar leven. Ik schaam me ervoor dat ik zulke gedachtes heb, maar ik kan ze niet tegenhouden. Ik hoorde gewoon bij dat leven, het was míjn leven!!! Ik wil ook gezellig met zijn allen naar Groningen, of bij Peet logeren. En ik wil Susanne omhelzen omdat ik zo trots op haar ben dat ze niet meer snijdt. Ik wil Eliza vragen waar die bizarre dingen in haar msn-naam op slaan. Ik wilde DnOon smsen toen ik laatst in de London stond. Ik wil weer deel uitmaken van hun leven, ik wil alles wat ik heb gezegd en gedaan uitwissen, het kan me nu even niet meer schelen dat ik kapot ging aan dat leven, en dat ik ben veranderd, ik wil terugveranderen. Ik wil de tijd terugdraaien, want ik mis het. Ik mis het zo erg. Het voelt alsof ik voor een dichte glazen deur sta, en het vriest, de vorst snijdt in mijn gezicht. Er ligt sneeuw op de straat en het is donker, en ik heb het zo koud, ik heb het zo koud dat het pijn doet, en ik voel mijn benen niet meer. Langzaam maar zeker ebt al mijn gevoel weg. Aan de andere kant van de deur is een feest met licht en vriendschap. Peet, DnOon, Suus en Eliza zijn binnen, en ze hebben het naar hun zin want ze lachen. Ik wil zo wanhopig graag naar binnen, ik bonk met mijn vuisten tegen de deur, maar het helpt niets. Ik sla mijn vuisten tot bloedens toe kapot en schreeuw zo hard ik kan, maar het heeft geen zin, ze horen me niet. Of ze willen me niet horen. Alleen Peet hoort me, maar ze heeft de sleutel niet, waarmee de deur opengaat. K'narie geeft me een dekentje voor de kou, maar het is niet genoeg, ik móet gewoon naar binnen. Alsjeblieft, laat me terug naar binnen gaan.