NEW SLOGANIZER! 8D

http://thesurrealist.co.uk/slogan.cgi

Deze maakt andere slogans dan Sloganizer. Dus eens even proberen. ^^

Altijd bij jezelf beginnen hè? xD

You too, can have a Yami like mine.

Have a break. Have a Yami.

Making Yami taste better.

Mao eens proberen dan. Ik ga weoon mijn menselijke labels af. x3

The Mao that smiles back.

No Mao, no comment.

The loudest noise comes from the electric Mao. (How is that a slogan? xD)

Stephen:

Ask the man from the Stephen.

Don't get mad, get Stephen! (I totally agree with this.)

Bring out the Stephen in you.

Kapstok (Hij heeft teveel tags. >.>):

What can Kapstok do to you?\

Ding-dong! Kapstok calling!

3-in-1 protection for your Kapstok. (Does he really need that? O.o)

Cupcake:

Who would you have a Cupcake with?

Cupcake: The other white meat. (Ew...)

Cupcake. It's everywhere you wanna be.

Miyako:

Go crack a Miyako! (No. Don't you dare. =.=)

The Miyako for all ages. (Ew, really? O.o)

Nothing comes between me and my Miyako.

Neko-sensei:

It's a new Neko-sensei everyday. (Really? I never noticed...)

P-p-p-pick up a Neko-sensei.

Only Neko-sensei can prevent forest fires.

Misora:

You can really taste the Misora! (That's right. Tastes like soup. ^^)

I'm lovin' Misora.

Silly Rabbit. Misora is for kids! (...What? xD)

Aikurushii-sama:

Can't do it in real life? Do it on Aikurushii-sama. (Wait. WHAT?! xD)

If you've got the time, we got the Aikurushii-sama.

Just one Aikurushii-sama? Give it to me! (Agree.)

Dat waren al mijn menselijke tags... Te weinig; we sloganizen het groepje erbij. =3

Nonchan:

The Nonchan with the hole. (HOW IS THAT A SLOGAN?! xD)

The future's bright. The future's Nonchan.

Plop, plop, fizz, fizz, oh, what a Nonchan it is. (Ahaaaa... o_o)

Dinges:

Everything we do, is driven by Dinges.

Let the Dinges begin!

How refreshing! How Dinges!

Bonbon:

The real smell of Bonbon. (Jahaaa! Eh... wat? xD)

Stop. Go. Bonbon.

Got a Bonbon? You're in luck.

Moeshota:

Not just nearly Moeshota, but really Moeshota! (Yeah, he is. x3)

Have a Moeshota and smile. (Okay. *eats*)

Reach out and touch Moeshota. (Pfff.... LOL. xD)

Matthijs die geen awesome nickname heeft:

Crunch all you want, we'll make Matthijs.

If you can't beat Matthijs, join Matthijs.

The incredible, edible Matthijs. (Ehm... *hap*)

Jarno:

Great Jarno, great times.

Just for the taste of Jarno.

No one does chicken like Jarno. (EW. O.o Jarno, you pervert!)

Tomo-chan:

It could be Tomo-chan.

The Tomo-chan-effect.

You've got questions. We've got Tomo-chan.

April:

Thank April it's friday. (Yeah, I know it's thursday.)

April makes everything better.

Because April can't drive. (Once again. HOW'S THAT A SLOGAN? xD)

Survey about YOU. (Possibly. =3)

Name 10 random persons.

[Random Order; I actually randomized them to stop myself from cheating] xD

1. Mao

2. Arend

3. Stephen

4. Inge

5. Jorine

6. Nynke

7. Loes

8. Neko-sensei

9. Kapstok

10. Manon

Would You Rather...

Party With 1 or 7?

7. I see 1 everyday so, I;d grab every chance to spend more time with 7. ^^

Marry 2 or 6?

6. 2 is cool and all, but a marriage with him would a disaster. xD

Kill 3 or 8?

8. I'm sorry Neko-chama, but I could never kill Stephen. O.o

Date 9 or 10?

Pssh... 10. 9 would be wrong.

Make Out with 4 or 7?

7. I just can't imagine making out with 4. xD

Cuddle With 6 or 8?

6. 8 would be somewhat weird. x3

Have Kids With 4 or 5?

Pssh... Uhm 5.

Live With 1 or 9?

1. I couldn't stand living with 9. xD

Be Stuck on an Island with 2 or 5?

5. I like 2 and all, but spending that much time together would be awkward.

Trade Lives with 8 or 10?

10, otherwise I'd be old. O.o

Wake Up Next To 4 or 9?

4. If I woke up next to 9 I'd freak out, and something would be dramatically wrong.

Completely Disown 3 or 7?

Ahh that's hard! O.o 3? I think 3. I don't know. >_<

Who Has the Best..

Eyes? 3, as far as I know...

Smile? 2, 5, 9, 7 and 10 all have lovely smiles. <3

Face? Either 5 or 10

Hair? 7

Body? Psssh... Male: 2. Female: 5

Style? 10

A Few More Questions..

Has 3 ever hurt you?

Not really.

Have you ever hurt 4?

I don't think so.

Who's the funniest?

3

Can you beat up 8?

Why would I? xD

When is the last time you saw 9?

Friday at school.

Who's the smartest?

Probably 3 as well.

How long have you known 2?

Umm... two or three years...

What would you do if 1 and 6 started dating?

I'd be very surprised. xD

Who is 5 dating/crushing on?

Some guy named Rick. x3

Does 7 smell good?

Um.... I guess? xD

Who will you still be talking to in 15 years?

Hopefully 1, 3, 5, 6, 7.

Psychisch Wèl In Orde.

Vandaag was voorlopig mijn laatste gesprek bij Accare. Waarom? Eigenlijk valt er voor mij met Accare niet zoveel meer te bespreken. Ik kan Esther natuurlijk gaan vertellen over mijn examenstress, of over de lol die ik met Mao heb in de les, of over de perfecte dagen die ik met Miyako en Miso-soup doorbreng, of over mijn zangles, mijn bandjes. Maar heb ik daar nou een orthopedagoog voor nodig? Of een psycholoog, psychiater of systeemtherapeut? Ik denk het niet. De Johanna Meulenberg die op dit moment achter de computer deze post aan het typen is, is niet meer te vergelijken met de Johanna die iets meer dan een jaar en maand geleden van huis wegliep. Laat staan met de Johanna die bijna 2 jaar geleden door Peletier 'Psychisch Niet In Orde' werd verklaard. Als ik op mijn blog zo teruglees waar ik de afgelopen 3 jaar doorheen ben gegaan, en ja, daar heb ik mijn blog en dagboek voor nodig, dan verbaasd het me dat ik nu hier zit, zoals ik hier zit. Met een glimlach op mijn gezicht.

Wat ik heb meegemaakt is niet zo heel indrukwekkend. Voor een groot deel zijn het dingen die ieder pubermeisje meemaakt. Dingen die niet serieus genoeg zijn om de hulp van een persoon met een titel van 3 of meer lettergrepen voor in te roepen. Er zijn een paar uitschieters, maar dan nog. Toegegeven. Zo'n kutleven had ik nou ook weer niet.

Maar daar gaat het niet om. Het gaat om hoe ik me daarmee voelde. De dingen die ik dacht. De angsten en wensen die ik had.

Een jaar geleden rond deze tijd speelde ik regelmatig met de gedachten mezelf van kant te maken. Nog geen anderhalf jaar geleden was ik er heilig van overtuigd dat mijn moeder me verafschuwde, en liever een andere dochter had gehad. Iets minder dan een jaar geleden dacht ik dat ik Mao voorgoed was kwijtgeraakt. Iets meer dan een jaar geleden verbrak ik mijn tweede relatie en dacht dat het mijn laatste zou zijn. Bijna twee jaar geleden kreeg ik mijn eerste paniekaanval. In september twee jaar geleden schreef ik dat ik mijn leven niet meer wilde, en dat ik niet meer wilde zijn wie ik was. In juni dat jaar verloor ik één van de beste vriendinnen die ik ooit heb gehad, en van wie ik waarschijnlijk ergens altijd zal blijven houden. Daargelaten op welke manier.

Dit was mijn leven. Dit was het leven dat ik dagelijks vervloekte. Het leven waarvan ik dacht dat het me op alle mogelijke manieren tegenzat. Het leven dat ik mezelf af wilde nemen.

Vandaag vertelde Esther me dat ik wel degelijk Psychisch In Orde ben. En ze vroeg wat ik ervoor gedaan had. Ik antwoordde dat het enige dat ik eraan gedaan had was; me openstellen voor geluk. Stoppen met bang zijn om te leven, en proberen de dingen in een ander licht te zien. Jezelf dwingen positief te denken is iets dat ik eigenlijk altijd al deed. Dat heb ik immers van huis uit zo geleerd. Wat Piet Paulusma ook voorspeld mag hebben, morgen wordt het mooi weer, en het glas mag dan halfvol zijn, maar als het leeg is schenken we het gewoon weer vol. Net zo lang totdat we geen dorst meer hebben. Het universum geeft me wat ik nodig heb, en mij zal het aan niets ontbreken. Dat komt uit al die antroposofische boekjes die mijn ouders verslonden, dus dat is me met de paplepel ingegoten.

Wat ik deed was niet negatief bestellen, maar negatief focussen. Mijn zicht was zo vertroebeld door mijn eigen ellende dat ik het licht niet meer kon zien. Ik verschuilde me achter dat wat ze mijn depressie noemden, om confrontatie uit de weg te gaan. Ik leefde van medelijden, en trok aandacht op de negatieve manier, en op die manier ook bevestiging dat mensen om me gaven.

Op aandringen van anderen ben ik voor mezelf op gaan komen, ben ik "van huis weggelopen." Ze hebben me moeten dwingen mijn houding aan te passen. Uit mijn donkere, maar veilige schuilplaats te komen, en op zoek te gaan naar geluk, en dat heb ik gevonden.

Op de terugweg van Accare, terwijl ik nadacht over het gesprek en over de veranderingen in mijn leven van het laatste anderhalf jaar, mijn favoriete muziek uit mijn oordopjes kwam en de zon op mijn gezicht scheen, huilde ik. Ik huilde omdat ik blij was, blij met mijn leven.

Er is me in die jaren heel wat afgenomen, maar nu heb ik er zoveel voor terug gekregen. Ik heb de meest fantastische vrienden die ik me kan wensen, ik heb de intelligentie om met een beetje geluk zonder al te veel problemen te slagen voor mijn eindexamen, en mochten die problemen zich wel voordoen, dan heb ik een geweldige mentrix. Ik heb een familie waarvan ik ontdekt heb dat ik ze, ondanks de problemen die we met elkaar hebben, voor geen goud zou willen inruilen. Een plek waar ik toch echt thuishoor. Ik heb zangles, en een stem die nog lang niet alles is, maar redelijk vooruitgang boekt. Ik heb een dak boven mijn hoofd, genoeg te eten en te drinken. Ik heb over een jaartje kiesrecht, en ik mag gewoon naar school.

Ik kreeg tranen in mijn ogen bij het idee dat ik dit alles vorig jaar bijna had opgegeven. Als ik toen voor de trein was gesprongen, had ik Loes en Nynke nooit leren kennen. Dan had ik Mao's situatie niet zien verbeteren, zoals nu. Dan had ik nooit uit mijn moeder's mond gehoord dat ze trots op me was, en dat ze van me hield. En dan had ik Aikurushii-sama nooit geknuffeld. Als ik toen had opgegeven, had ik nooit kunnen ervaren wat ik had kunnen hebben. Wat ik nu heb. Dan zou ik niet gehoord hebben dat ik Psychisch In Orde ben. Wat zou dat ontzettend zonde zijn geweest! Hoe heeft het ooit maar door me heen kunnen gaan om een leven als deze weg te

gooien!

Natuurlijk is mijn leven nog steeds niet perfect (dan kan ook niet, volgens mij) maar een jaar geleden had ik echt niet voor mogelijk gehouden dat ik me nu zo gelukkig zou kunnen voelen. En nu het zover is waren al die jaren dat ik me niet zo happy voelde het driedubbel en dwars waard. (Ik zeg overigens niet dat ik gelukkig ben, want dat is een gevaarlijke uitspraak. xD Ik VOEL me gelukkig, en dat lijkt me ook wel even genoeg ik ben nog jong.)

Deze blog wordt veel langer dan ik had gepland, maar ik moet nog één ding kwijt: Deze enorme veranderingen in mijn leven had ik nooit alleen teweeg kunnen brengen. Ik wil alle mensen die mij in deze periode, en ervoor en erna, bewust of onbewust bij hebben gestaan, vanuit de grond van mijn hart bedanken, ookal leest het meerendeel ervan dit toch niet. Dankjewel Mao, Cupcake, Stephen, Jelle, Michiel, Marc, Petra, Danielle, Eliza, Kapstok, Neko-sensei, Aikurushii-sama, Pierelier, Pepita, Eline, Yumi, Hannah, Nina, Ilse, Markus, Lotje, Mama, Esther, Pa, Arend, Rutger, Deborah, Nynke en Loes. (Random volgorde. xD)

Thank you all, for changing my life.

(Oh Johanna wat kun je toch weer heerlijk dramatisch doen. x3)

De Aanhouder Wint!

En dan te bedenken dat we alleen maar gebruik hebben hoeven maken van puppy-oogjes en dramatische scenes! En een beetje psychological warfare misschien. (Dikkie Dik stalken! 8D) En mijn betoog en de brief van mijn mama hebben wellicht ook hun vruchten afgeworpen, en Neko-sensei heeft blijkbaar het laatste obstakel uit de weg geruimd.

Met andere woorden:

H5D, HERE I COME! 8DD

Ik ben zo blij~! Nu kan het jaar pas echt beginnen. Een nieuw schooljaar, waarin Neko-sensei voor het derde jaar op rij mijn mentor is. Waarin Susanne en ik weer bij elkaar in de klas zitten, zoals het hoort. Waarin Kapstok me weer geschiedenis geeft. Eindelijk durf ik het jaar met goede moed tegemoet te zien! 8D Dat klinkt crappy... Niet hardop lezen. xD Anyway: Ik ben zo goed als overgeplaatst. Alleen het rooster kan me nog tegenhouden, maar tenzij ze dat vandaag totaal omgooien, is er geen probleem. ^^

Oké, that's is. Neko-sensei krijgt haar eigen tag. U_U

Tosuta On Stage

Music: Kamui Gakupo - Hajimeteno Koiga Owarutoki

Dus. Dit weekend zag er voor mij als volgt uit. (We rekenen vrijdag mee). Vrijdag: Eerst anderhalf uur naar school, systeemgesprek bij Accare, naar huis, eten, naar Het Podium om te oefenen, weer naar huis. Snel douchen en heel even computeren, 1 aflevering Shugo Chara kijken, Stephen ontvangen, eten, en weer naar Het Podium. Ontvangen worden door Kapstok, semi-in-pak, en Mevrouw van Lieshout, die er weer geweldig uitzag, beetje kletsen met Kapstok, backstage worden gestuurd, heel lang wachten en niks doen, luisteren naar de andere optredens, zenuwactihg zijn, en ja hoor, toen was het zo ver. Tosuta live on stage! Dat was mijn muzikale podiumontmaagding, zou je kunnen zeggen.

Kamui Gakupo - Choufuugetsu

Toen moest ik dus op. Vlak na Anne en Steven, dus de lat lag gigantisch hoog. Met Sven speelde ik mijn liedje Not Making Sense, starend naar het veelte serieuze gezicht van de persoon over wie het liedje ging. I somehow managed to complete the song without fainting. De eerste woorden kreeg ik bijna mijn strot niet uit, maar na het eerste refrein kwam ik losser. Ik ging harder en vrijer zingen, tot ik een fout maakte en stilviel. Precies op da moment begonnen alle juryleden tegelijk te schrijven. Ik was meteen van mijn apropo. Mijn stem trilde zo erg dat ik geen toon kon houden en de laatste uithalen finaal verneukte.

Kamui Gakupo - World's Crying

Dat klinkt dus redelijkk rampzalig, toch zei iedereen dat ik het goed gedaan had, en hoewel het op Yumi's camera inderdaad minder erg klonk dat in mijn oren op dat moment, weet ik niet of ik het moet geloven. Iedereen zegt tegen iedereen dat diegen het goed gedaan had. Er is echt geen kip die gaat zeggen: "Oeh, dat was best wel slecht..." Zelfs ik ging na afloop van het spektakel niet naar een zeker persoon toe om te zeggen dat hij echt heel slecht had gezongen. Dat doe je gewoon niet. Ze zegt dat het goed ging of je houdt je smoel. Een voordeel? Het voorkomt dat je ego gekrenkt wordt. Nadeel? Je komt dus nooit te weten wat men er nou eigenlijk echt van vond.

Kaito - Song Without End

Ik was trouwens wel de enige die een eigen nummer zong, en daar kreeg ik dan ook meer complimenten over dan over de kwaliteit van mijn optreden. Dat vonden ze "knap" en "dapper". Chigau. Het is juist makkelijker en veiliger. Ten eerste hoef je geen liedje te leren spelen dat je niet kunt, je kan makkelijk je eigen zwaktes (barré-akkoorden in mijn geval) ontwijken. Bovendien hoef je niet bang te zijn dat je iemand's meesterwerk verkracht. Er zijn nog geen verwachtingen gesteld aan het nummer dat je zingt. Als je een fout maakt in de tekst of de akkoorden is er niemand die het doorheeft, aangezien ze het lied niet kennen, ze zullen hooguit je verwarring opmerken. Een eigen liedje spelen is dus eerder laf en gemakzuchtig dan knap en dapper. Zucht... Of die mensen zijn te naïef, of ze konden echt geen ander compliment bedenken. Het laatste waarschijnlijk.

Ah well, het was wel een hele leuke ervaring, en aangezien ik niet met tomaten werd bekogeld, is het wat mij betreft zelfs voor herhaling vatbaar. Maar misschien ga ik de volgende keer maar lekker knap en dapper een cover doen. ^^

Happy Nehew Year...

Ja, ik weet het. Ik ben laat met mijn nieuwjaarsblog, maar kom op, ik ben pas sinds zaterdag thuis, en ik had mijn laptop niet. (Nu maak ik misbruik van de schoolcomputer.) En hé, het nieuwe jaar begint pas ècht, als de kerstvakantie is afgelopen en we allemaal weer met brakke hoofden verveeld in de schoolbanken uit het raam zitten te staren! 8D (Don't ask me where I got that bullshit.) Anyways. Laat ik beginnen met vertellen hoe mijn kerstvakantie was. Eerst gingen we naar R & M. Kurii-kun was er ook, wat het moeilijk maakte Hannah-chan te benaderen, for several reasons, dus bracht ik de dagen door, rare humor hebbend met Nina. En Hare Hare Yukai ofcourse. Yup, call me hobbyloos, ik ken het dansje uit mijn hoofd. De laatste dag gingen we shoppen in Leiden. I has a new manga! 8D (Kurii-taal xD) Het heet Pretty Face, en het is leuk. Daarna kerst vieren bij mijn ouders. Daarover valt maar één ding te zeggen: Herman, Rest in Peace. U_U (Bleke Herman, de kerstkalkoen.)
Dan over naar Ottoland, waar ik de volgende paar dagen doorbracht met A Christmas Carol, appelflappen, een middagje Dordrecht en heeeel veeeeeel potjes pesten. (Met kaarten ja.) Toen op oudejaarsdag stapte ik weer in de trein naar Amersfoort om Oud&Nieuw door te brengen met Stephen. Which was kinda awesome op een zeker persoon met een ex-complex na. Ik noem geen namen. Dan nu, over op waar deze blog nu eigenlijk om draait. HET NIEUWE JAAR! En dan vooral ook om het oude jaar, want ik houd nu eenmaal meer van het verleden dan van de toekomst. (Mijn verleden dan, de geschiedenis van de Romeinen boeit me dan weer geen hol.)

2009 was een bewogen jaar. Eer jaar vol heftige gevoelens en moeilijke keuzes. Oh bah, wat klinkt dat speech-op-podium-met-microfoon-in-pak-met-stropdas-achtig. Ah well, who cares. 2009 was voor mij een jaar waarin de volgende thema's centraal stonden: Familie, Vriendschap, Muziek, Angst, maar ook Kracht en Warmte. Laat ik het jaar, net als vorig jaar overigens, gaan samenvatten in een zooi loze lijstjes, omdat ik nu eenmaal van lijstjes houd.

Want naast al die onzin hierboven was 2009 ook het jaar waarin ik:
- 16 werd
- Mijn eerste echte baantje kreeg, en verloor.
- Ontdekte wat het hebben van een relatie nou echt inhield.
- Sterker dan ooit het gevoel ervaarde ergens bij te horen.
- Van 4 VWO afzakte naar 4 Havo.
- Weer vlees ging eten.
- Mijn stem ontdekte.
- Twee mensen aan elkaar voorstelde en met succes aan elkaar koppelde! =D
- Wegliep van huis.
- Introk bij Hannah, Nina, Ilse, Markus en Lotje.
- Nina, Ilse, Markus en Lotje ontmoette.
- Rutger ontmoette.
- Harry en Kurii-kun ontmoette.
- Mijn persoonlijk record treinreizen verbrak. (Aantal treinkaartjes geconsumeerd in 2009: 45.)

Hoogtepunt: Opgenomen worden in de familie Brouke
Dieptepunt: Weglopen van huis en alle gevolgen en emoties die dat met zich meebracht.

Ups:
- Vrijdag 13 maart: Ox-Jam. Tosuta wordt verliefd op Sarah
- Zaterdag 25 april: Stephen geeft een feestje met verstrekkende gevolgen
- Dinsdag 28 april: Tosuta krijgt een vriendje
- Zaterdag 23 mei: Sarah draagt Melancholy op aan Tosuta en verandert Computers in November en weer terug. Tosuta is moved to tears.
- Zaterdag 30 mei: Tosuta viert haar Sweet Sixteen. Hannah-chan en Kurii-kun ontmoeten elkaar...
- Vrijdag 19 juni: Tosuta reist samen met Stephen af naar Tilburg voor de GPvNL
- Zaterdag 5 december: Tosuta viert Sinterklaas met fam. Brouke en voelt zich voor het eerst volwaardig deel van het gezin.

Downs:
- Dinsdag 13 januari: Tosuta krijgt een paniekaanval in de aula.
- Woensdag 4 maart: Peet besluit de vriendschap met Tosuta te verbreken.
- Eind juni: Tosuta stort in en besluit VWO op te geven.
- Maandag 24 augustus: Tosuta heeft een major fight met haar moeder en vlucht naar Huize Brouke.
- Dinsdag 25 augustus - Maandag 14 september: Tosuta pendelt heen en weer tussen haar eigen huis en dat van fam. Brouke. Iedere keer wordt teruggaan naar haar moeder een zwaardere opgave. Een periode vol angst, onzekerheid en gesprekken op school
- Dinsdag 15 september: Kats en Pierelier doen een zorgmelding bij jeugdzorg. Tosuta loopt weg en trekt in bij de familie Brouke.
- Woensdag 16 december: Tosuta heeft een gesprek bij Jeugdzorg. Haar moeder komt niet opdagen.
- Maandag 2 november: Spii-sama verbreekt de vriendschap.
- Zaterdag 28 november: Tosuta heeft een stille maar major breakdown.

Meest speciale personen in 2009:
(Op alfabetische volgorde, en dus NIET op volgorde van wie er het belangrijkst is/was)
- Hannah
- Harry
- Ilse
- Jorine
- Kats
- Kurii-kun
- Lotje
- Mama
- Markus
- Nina
- Rutger
- Sandra
- Stephen
- Susanne

Teacher Of The Year Awards 2009
Goud: Simone Kats (aka Kats of Catwoman)
Zilver: Jan-Willem Lentelink (aka Jan-Willempie)
Brons: Robert Peletier (aka Pierelier)
Troostprijs 1: Thijs de Groot (aka Kapstok)
Troostprijs 2: Susanne Wegkamp (aka... eh... Wegkamp?)

En dan nu, alweer de 2e editie van de Best Hug Award:
1. De eerste group-hug met de familie Brouke. Het ging ongeveer zo: Tosuta moest terug naar haar moeder, en knuffelde Ilse, trok vervolgens Markus erbij. Hannah kam erbij. Nina zat op de bank te lezen ofzo, en had nog niks door, maar ineens ze ze: "Hé, en ik dan?" ofzoiets, en kwam ze er ook bij. Lotje was geloof ik al naar bed.
2. De knuffel van Jan in Caf'e Flitz, waarbij hij bier over me heen gooide en bijna mijn ribben brak.
3. De eerste knuffel van Ilse, toen ze me naar huis bracht na de ruzie met mijn moeder, die extra raar was, omdat ze toen nog gewoon "De Moeder van Hannah" was.
4. De knuffel van Markus, na het Wesp-die-Lotje-bijna-vermoord-incident.
5. De knuffel van mijn moeder na het tweede Jeugdzorg-gesprek. We were both crying.

6. De knuffel van Lotje toen ik in gesprek was met Ilse;
T: *huilt*

L: Ben je een beetje verdrietig?

T: *lacht* Ja...

L: Heb je je au gedaan?

T: Eh... Zoiets.

L: *Knuffelt Tosuta* Wil je een pleister?

7. De eerste knuffel die ik van Nina kreeg, heel plotseling onder het eten.
8. De knuffel van Tim die daaraan voorafging, die ook niet ver van gevaarlijk was.
9. De zweterige knuffels van Arend en Ysja in Starsound.
10. Grouphug Cupcake-party

Muziek die ik dit jaar veel heb geluisterd;

- Sarah

- Klopje Popje

- Placebo

- Muse

- Emilie Autumn

En natuurlijk, omdat ik dit jaar otaku ben geworden zou het niets zijn zonder de volgende 2 categorieën. =)

Anime van het jaar: Clannad

Manga van het jaar: Gakuen Alice

Little things worth remembering;

(Kleine dingetjes die vaker voorkwamen, waar ik van genoten heb. =)

• De avonden avonden met Hannah (en soms nog iemand, bijv; Spii-sama of Kurii-kun) dat we langs het water liepen en er rozen in gooiden voor de mensen waar we om gaven, en de avonden dat we gewoo zaten te praten, en steentjes in het water gooiden.
• De kleine gesprekjes met Ilse, wanneer ik op mijn kamer zit en zij de was op hangt.
• Lotjes vele schattigheden.
• Tandenpoetslol met Nina, vooral de keren dat we over de badkamervloer rolden van het lachen.
• De Partygang-bijeenkomsten en -groepsgesprekken op msn en Skype.
• Alle Sarah- en Klopje Popje-gigs, die ik met o.a. Stephen, Rutger en Kurii-kun heb afgestruind.
• De tweewekelijkse film- en pizza-avonden op vrijdagavond.
• De avonden dat ik tot veel te laat zat/lag te praten met Hannah en/of Nina. (En maar stiekem doen als we de trap hoorde kraken x'D)
• De veel te lange, nergens over gaande telefoongesprekken met Jorine.
• De pauzes met Hannah op school, met gezwijmel bij het zien van bepaalde fluitketels, zingen in de aula, betrapt worden achter het gordijn, en andere zaken die onze reputaties ernstig beschadigd hebben. :')

Koosnaampje van het jaar: Poedie Pixie Frou Frou. Herkomst: Poedie: Alita. Pixie Frou Frou: Éen of andere celeb die besloot zijn dochter het aan te doen haar zo te noemen. (Als officiële naam ja.) Combinatie: Jorine en Johanna in één van bovenstaande telefoongesprekken. Gebruik: Johanna, Hannah en Jorine.

My Victory

I know
I'm supposed to forget
But I still dream about you
When I fall asleep
You seem to infiltrate my mind
Apparently
It's not completely gone

I think I do know what to do
I should probably just speak to you
But something holds me back
Every moment you walk by

I'm starting to forget
The things I want to tell you
I'm starting to remember
The way you used to comfort me
And what I want the most
Is just to sit with you in silence
And to have you smile for me.

Am I not worthy of your notice
If I am not breaking down?
I shouldn't long for your attention
While I'm able to laugh.

I guess I just want you to worry
So that you think of me
at all
'Cause you won't be there to catch me
If I'm not falling
Anymore
And you won't try to mend me,
Unless I'm really broken.

But this time
I have to mend myself
And so I won't ask you for help.
I do not want to lose this fight,
Just to win your sympathy.

I just want you tu support me
And to show me who I am
To tell me what to do
And to make sure that I keep trying
Prevent me from giving up
And just stay by my side
'Cause in the end,
I want to celebrate
My victory
With you.

Ik had het allemaal al uitgeschreven maar daar heb ik nu geen zin meer in.

Jeugdzorg ouders Hannah zingen kamer buikpijn leraren kutkapstok schoolband Lotje stalktelefoontjes blonde krullen Emmen stress Nina huilen Wielewaal flauwvallen lachen thuis waardering opgeraapt worden brieven schrijven I & M nog meer Jeugdzorg kut-meneer-met-onspelbare achternaam Hello Kitty trui venkelthee gesprekken koude tegelvloer liefde warmte casemanager Stephen school suikerhartjes Sven knalrood tapijt.

That just about covers it.

Sloganizer

Met dank aan Susanne, heb ik iets geniaals ondekt. Sloganizer. Het is ontzettend kansloos, maar wel heel grappig! xD Je typt een woord in, en Sloganizer maakt er een slogan van! Zo heb ik dus wat namen ingevoerd, en er kwamen de meest bizarre dingen uit:

Jorine : *Think. Feel. Cupcake.*
Susanne : *Kujira - Yabba Dabba Doo!*
Jelle : *Nightwriter, it's better than chocolate.*
Marc : *Marc's like heaven!* (O.o)
Kapstok : *Stay cool with Kapstok.*
Stephen : *Lestorte? Yes Please!*
Marjolein : *The secret of Yumi*
Gea : *Are you ready for Yukiko?*
Pepita : *K'narie, what more could you want?*
Eline *Eline never sleeps.*
Anne: *Anneriffic!*

Over Anne gesproken, wat zou ie zeggen over Escalation?

*There is no life without Escalation.*

Nou, das leuk om te horen toch? ^^
Afijn, laten we overgaan op leraren.

Kuiper: *You can't stop Kuiper.*
Matheron: *Matheron? You bet.*
Lentelink: *Lentelink - Just do it!*
Peletier: *Peletier, there's no beteer way.* O_o
Chris: *Chris - be prepared!*
Lummen: *Make the world a better place with Lummen*
Hummeltje: *Hummeltje, the real thing.*
Kostwinner: *Kostwinner's got it all.*
Kats: *Catwoman on the outside, tasty on the inside.*
Luijpen: *Luijpen, your specialist.*
Lampe: *The Lampe way of life.*
Nijland: *With a name like Nijland, it had to be good!*
Steenbergen: *Let's talk about Steenbergen.*

En, hij is niet echt een leraar, maar van mij mag ie er wel bij: Meneer van Holland
*Van Holland, to hell with the rest.*

Nouja, ik denk dat ik maar eens ga... Douchen en dan slapen. Morgen naar Ottoland! \(^o^)/
*You wouldn't want to miss Ottoland!*
Dag lieve lezertjes, en vergeet niet: *There's a bit of Appeltaart in all of us.*

Easier To Live

Ode aan iedereen die belangrijk voor me is.

So you can't return the dead to life
You can't teach me how to fly.
You can't make me Mr. Perfect's wife
But if you could, you'd try.

So you can't give it back to me
You can't remove my pain.
So you can't just destroy the thing
That's making me insane.

But don't tell me you're useless
And you've got nothing to give.
Just by being there
You make it easier to live.

So you can't make it go away
You can at least soften the blow.
And all the little things you say
Can help me letting go.

So you can break me with a word
And you can make me cry.
Without your endless sympathy
The world would pass me by.

So don't you say you're useless
You can help me to believe.
Just by being there
You make it easier to live.

Cupcakes en Kapstok.

Mijn hoofd rustte tegen het koude glas. Met een glimlach om mijn gezicht staarde ik naar de lichtjes in de verte, die een grote stad voorstelden, terwijl de bassen van Muse's Citizen Erased onverstoorbaar door mijn hoofd dreunden. Het raam was, afgezien van de lichtjes van de stad, aardedonker, en weerspiegelde de taferelen die zich in de coupé afspeelden. Zo werd de jonge militair tegenover mij langzaam in slaap gewiegd door de regelmatige schommelingen van het treinstel, en het Oosterse meisje naast mij deinde met haar hoofd zachtjes mee op de muziek die uit haar iPod kwam. Schuin tegenover mij praatte een meisje met een kattenoortjesdiadeem in haar korte zwarte haren enthousiast met een bebrilde jongen die een knalroze pruik droeg over de animeconventie waar ze net vandaar kwamen. De jongen tegenover me schrok op toen er een hese mannenstem krakend door de trein galmde. "Zwolle, staion Zwolle."

Oké, gister was te gek! Ik heb me een hele dag níet kut gevoeld! Hoe dat komt: Ik kon een dagje gratis treinen, dus besloot ik mijn favo Cupcakeje eens op te zoeken in het verre Ottoland. Ottoland? Ja, Ottoland. Vlakbij Beesd.

*Ligt in een deuk*

Maargoed. Dat hield dus in dat ik het grootste gedeelte van die dag in de trein doorbracht (drie uur heen, drie uur terug.) Maar dat had ik er graaaaaag voor over! Alleen het treinen al vond ik heerlijk. Muziekje in mijn oren, lekker mensen kijken, en mij hoor je niet meer klagen.

Cupcake en ik hebben chocoladecakejes gebakken (toepasselijk), avontuurlijke Himalaya-lasagne gegeten, (de moerasvariatie van zelfs voor ons té avontuurlijk! xD) En Marc verteld dat hij met ons naar Flayveau gaat! ^^ (Nee, dat heeft hij zelf niks over te zeggen! ^^) Het was al met al een supergezellige dag!

Mijn nog steeds gelukzalige weekendgevoel werd vandaag echter meteen in de eerste pauze met een opmerking omver geblazen. "Ik heb het niet volgehouden." luidde die opmerking. Nee, ik was niet degene die eraan toegaf.
Na deze mededeling begon ik weer lichtelijk in paniek te raken, maar met wat ademhalingstechnieken wist ik het ergste te voorkomen. Wel had ik even het lef om eindelijk een afspraak te maken met Kapstok. Dat werd dan ook meteen geregeld. Ik sprak met hem af in de grote pauze. Hij begrijpt me altijd. Alles. Behalve één ding: dat het me niet kan schelen of hij nou leerlingenbegeleider is, of geschiedenisleraar. Al is hij putjesschepper! Het gaat me niet om de titel die de persoon waarmee ik praat heeft, het gaat om de persoon met wie ik praat zèlf. Om wie het is. Niet omdat ik van hem verwacht dat hij me deskundig advies geeft, want als ik dàt wil, dan ga ik wel naar Peletier. Maar dat had vandaag niet zoveel zin. Ik had geen behoefte om te horen dat ik toch ècht beter naar de dokter kan gaan. Hij zei dat Peletier me verder kan helpen dan hij, maar tot nu toe heb ik aan hem veel meer gehad dan aan Peletier. Bovendien kent hij me beter. Hij weet hoe ik denk, hoe ik op dingen reageer, hoe ik in elkaar zit. Peletier weet alleen hoe ik in les maatschappijwetenschappen ben, en de dingen die ik hem vertel. Maar sommige dingen kan ik hem niet vertellen. Peletier is echt een aardige vent hoor, maar hij is geen Kapstok. Met hem is het alsof ik met een goede vriend praat, met Peletier is het bijna zakelijk.

Panic! At The Aula

Gister was het weer zo ver. Volgens mij heb ik het gewoon eens in de zoveel tijd dat ik instort op school. Waarom? Nou, vorig jaar waren de redenen steeds vrij duidelijk; Susanne die spoorloos verdwenen was, Susanne die naar de bushalte was gegaan om naar huis te gaan onder schooltijd en Roffel die mij probeerde te dwingen haar te verraden, en haar vervolgens terug te halen, terwijl ik had geprobeerd haar tegen te houden, en dan had je nog een zekere brief die de nodige ellende teweegbracht, en natuurlijk het Domo-drama. Gister was de oorzaak iets minder duidelijk.

Ik was de hele dag al niet op mijn vrolijkst, ik voelde me schuldig vanwege de film, die ik niet had kunnen publiceren, waardoor mijn hele groepje in de problemen dreigde te komen. Ik voelde me schuldig tegenover Jelle. Daarnaast had ik de hele nacht in totaal ongeveer tweëenhalf uur geslapen, en de nachten daarvoor ook niet bijzonder lang.

Het begon pas echt in de pauze. Ik zat eerst bij Pepita en Anne, Eline was ziek, en naast ons op de bank zaten een paar buitengewoon irritante derdeklassertjes. Om de één of andere reden begon ik me heel ongemakkelijk te voelen. Ik had het gevoel dat ik ergens heel snel voor moest vluchten. Ik stond op en liep naar Susanne toe, in de hoop met haar te kunnen praten, net als de vorige pauze. Ik kan de laatste tijd goed met haar praten, omdat ze veel dingen in mijn situatie herkend. Onderweg naar haar toe zag ik "Kapstok". Hij keek me even aan, ik vroeg me af of hij zag dat ik tranen in mijn ogen had.

Jammer voor mij zat Susanne in een bankhoekje, met mensen als Eliza, Domo, en andere mensen die niet bepaald fan van mij zijn. Ik begon me steeds meer opgejaagd te voelen, en ik wist dat ik óf met iemand moest praten, of weg moest. Dat laatste was wat lastig, dus liep ik naar Petra toe. Ondanks dat ik haar sinds The Big Party niet echt meer had gesproken, hoopte ik dat zij me zou kunnen kalmeren.

Ik deed wat ik wel vaker doe, ik liep naar haar toe en tikte haar op haar schouder. Ze draaide haar hoofd, keek me een fractie van seconde aan en draaide vrijwel meteen haar hoofd weer weg. Op dat moment begon Melissa tegen haar te praten. Ik snapte haar reactie niet, dus tikte haar nog een keer op haar schouder, dat negeerde ze. Ik liep weg. Ik wist even niet wat ik moest doen, ik wilde alleen zijn. Ik had het idee gevoel dat ik in de dierentuin was, maar dan als dier. Ik liep naar de wc, ik de hoop daar alleen te zijn, maar dat was ik niet. Lisa was er, en toen die wegging kwam er alweer een nieuw groepje enthousiast roddelende meisjes binnen. Ik liep weer weg, en liep een gang in, een trap op. Eenmaal boven werd ik meteen weer naar beneden gestuurd door een chagrijnige leraar die me erop attendeerde dat iedereen de pauze beneden door dient te brengen. Ja dúh, dat was precies de reden dat ik naar boven ging. Inmiddels begon ik echt in paniek te raken. Ik kon nergens heen. Ik had niemand. Iedereen die ik had was weg, in Ottoland, of Asperen. Alles wat veilig leek was onbereikbaar. Dat stond ik me te realiseren, toen ik ineens bewust werd van het feit dat een ander groepje derdeklassers naar me stond te wijzen, en me uitlachte. Ik liep terug naar Anne en Pepita en ging weer bij hun zitten. Anne stond op, ze zei wel waar ze heen ging, maar dat verstond ik niet. De dingen die Pepita daarna tegen me zei verstond ik ook niet, het was net alsof ik onder water zat, alles klonk half gedempt. Het groepje derdeklassers zat er nog steeds, en nu bedachten ze, dat het heel hilarisch was om elkaar te duwen, en het jongetje dat naast mij zat een paar keer tegen mij aan te duwen. Toen werd ik echt helemaal gek. Ik raakte totaal in paniek. Ik stond op en liep weg zonder iets te zeggen. Ik kon maar één ding denken. "Ik moet hier weg!" Ik rende naar buiten, en daar begon ik echt te huilen. Ik kon bijna niet ademen, en ik wist nog steeds niet waar ik heen moest. Buiten stonden ook allemaal mensen. Alles was nat, dus ik kon nergens gaan zitten. Ik liep net zo lang tot ik zeker wist dat niemand me kon zien. Ik kon er niet zitten, ik was moe en ik had het ijskoud, maar ik was ten minste alleen.

Na een tijdje kreeg ik een smsje van Pepita, waar ik was. Ik besefte me dat ik eigenlijk niet echt alleen wou zijn, maar bij mensen van wie ik hou, en mensen van wie ik weet dat ze van mij houden. Bovendien had ik dringend behoefte aan een knuffel, en aangezien Pepita daar niet aan doet, smste ik dat ik buiten was, en of ze Susanne mee wou nemen.

Toen ik een minuutje had staan wachten bedacht ik me dat "buiten" niet echt een duidelijke beschrijving was, dus liep ik maar een stuk richting school, tot ik Pepita een Susanne zag staan, zoekend om zich heen kijkend. Toen Susanne me zag kwam ze gelijk naar me toe om me een knuffel te geven, en met de vraag wat er was. Maarja, wat was er eigenlijk? Dat weet ik nog steeds niet echt. Ik flipte gewoon, ik raakte in paniek. Het werd me teveel. Wat werd me teveel? Nou gewoon. Alles. Na een tijdje ging de bel, en besloten we terug naar de les te gaan, maar eerst even langs de spiegel, want de mascara zat zo ongeveer over mijn hele gezicht. (Welke idioot heeft make-up uitgevonden en waarom?) Op weg naar de wc liep ik bijna letterlijk opnieuw Kapstok tegen het lijf. Ik was net gestopt met huilen, maar toen hij me aankeek, begon ik meteen weer te janken. Hij vroeg wat er was (Ook al!) en zei "Kom, we aan even zitten." Dus gingen we op de bank zitten, ik, Kapstok, Susanne, en Pepita. Het vervelende was dat ik de vraag "Wat is er?" niet eens echt kon beantwoorden, dus stamelde ik maar dingen als "Gewoon", "Alles" en "Ik ben misschien depressief." Van dat laatste schrok hij een beetje, dus vertelde ik over mijn gesprekken met Peletier, de test, enz. Na een tijd gepraat te hebben moest Kapstok naar één of ander gesprek met ouders, en Pepita en ik moesten naar de les, die we al half gemist hadden. Wel liet Kapstok me nog even weten dat als ik met hem wilde praten, ik hem alleen maar even hoefde op te zoeken.

Danku, God. Danku voor de mensen in mijn leven die depressies en misschien-depressies een heel klein beetje draaglijker maken.

Slagharen met A3b. én Johanna !!

WHOOOOOOHOOOOOOOO !!!!!! ^^ =D ^^ =D ^^ =D

K'narie gaat (waarschijnlijk 99,9%) OVAH !!!
(ja, dat is niet alleen Breezertaal voor over maar ook het omgekeerde van HAVO : HAVO OVAH [Dat streepje is een spiegel] Wat dus betekent dat ze niet naar de HAVO gaat, maar naar 4 Atheneum, net als ik ^^)

Wel jammer, de reden waarom wij eigenlijk in de eerste instantie bij elkaar in de klas wilden komen was omdat we dan Kapstok konden pesten, wat blijkt, hij gaat alleen 4 HAVO lesgeven, wij krijgen STEENBERGEN !!! *Dramatische gil + Bliksem + Horrormuziek*



Hijs eng.





Oh. My. God. Ik kan niet geloven wat ik gisteren heb gedaan. Er was zo'n klassenuitje, om het schooljaar verplicht plezierig af te sluiten met je klas en je mentor. Er waren twee mogelijkheden : Slagharen of Giethoorn. Ik dacht meteen : Slagharen. Ik heb echt een hekel aan Giethoorn en ben er al zooooooooo vaak geweest. Toen kregen we een brief over het uitje : Mijn klas ging gezellig met allemaal minder leuke leraren naar Giethoorn, baal. Ik keek even naar Slagharen en zag dat K'narie's klas en alleen maar toffe leraars daar heen gingen !!! Baal nog meer. Ik had eerst iets van "Ik wil mee. Ik moet mee. Ik gá mee." Dat heb ik geprobeerd maar nadat Kapstok zelfs niet om te kopen was met zijn favoriete mokkataart zonk de moed me in de schoenen. Ik zettte Slagharen uit mijn hoofd maar vertikte het nog steeds naar Giethoorn te gaan, dan maar thuisblijven. Ik had geen zin om naar Giethoorn te gaan met een klas waarvan de helft alleen maar aardig tegen me doet omdat ik volgens hun Susanne heb "gedumpt" =S. En met een mentrix die... die... (lees mijn vorige blogs voor verklaring). Eerst probeerde ze me zelfs over te halen door te zeggen dat Kapstok ook meeging naar Giethoorn =. "Mevrouw, Kapstok gaat naar Slagharen."

Ik zag haar denken "Dus dáárom wil ze naar Slagharen !" -_-'

Ik wilde mee, omdat K'narie en de lieve kindertjes uit haar klas daarheen gingen, omdat mijn lieve klasgenootjes daar niet heengingen omdat er leuke leraars heengingen, en misschien omdat Slagharen 10 KEER LEUKER IS DAN GIETHOORN !!! Maarja, probeer daar je jaloerse mentrix maar eens van te overtuigen -_-' Later bleek trouwens dat ze niet eens meeging naar Giethoorn.

Maargoed. Op de dag van de klassenuitjes hadden we ook nog toetsbesprekings dus ik ging het eerste uur wel netjes naar school. Ik was al zeker dat ik daarna gewoon naar huis zou gaan, ik had ook geen eten of drinken mee. Toen de toetsbesprekings waren afgelopen zag ik K'narie en jammerde dat ik niet meekon naar Slagharen. Maargoed, ze moesten wel dezelfde kant op als ik, als ik naar huis ging, dus ik fietste een stukje mee. Een stukje, dat was het plan, tot we bij de afslag waren waar ik afmoest, er was in de stoet geen leraar te bekennen. Ik dacht : "Ik moet hier af." Ik zei : "Ik moet hier af." Ik fietste door. "Kanarie, ik ben niet afgeslagen hè ?" Kanarie : "Nee." Ik fietste gewoon door. De hele weg vroeg ik mezelf hardop af waar ik in vredesnaam mee bezig was en bedachten K'narie en ik excuzen voor het geval dat ik gesnapt was. dingen als : "Hè ? Wat doe ik hier ? Ik fietste naar huis en.... Er was een klap... en toen... alles zwart... en daarna weet ik niks meer !" of "Hé, jullie ook hier ! Nah, wat een toeval, ik was aant spijbelen en ik dacht : kom, laat ik eens naar slagharen fietsen !" Zo ging het een kilometertje of tien, en toen stond ik ineens voor de ingang van Attractiepark Slagharen te trillen als een gek. Ik moest onopvallend doen, wat voor mij heel moeilijk is. Toen de leraren er aankwamen raakte ik lichtelijk in paniek, maar K'narie, Neo, Marije en nog wat lieve kindjes gingen zo om mij heen staan dat de leraars mij niet zagen. Zo tussen hun in en half door mijn knieën gezakt naar de grond kijkend zodat Herry me niet zou herkennen wandelde ik naar binnen, en toen hoorde ik Herry ineens lachend zeggen : "Hé Wesley, jij ging toch kanoën ?" Toen was ik al iets geruster, ik was niet de enige en Herry was niet boos, ik was alleen nog een beetje bang voor Hartman en Kapstok aangezien ik hun nadrukkelijk gesmeekt had of ik als-je-blíéft meemocht. We liepen met stalen gezichten het park in en renden toen weg, tot we uit het zicht van de leraars waren, toen begonnen we te gillen en te springen. "IK BEN BINNEN !!! IK BEN GEWOON BÍNNEN !!!" Ik heb iedereen die in de buurt stond omhelst, ik was zó blij. Toen moest k'narie naar de wc, dus wij meelopen, stond Kapstok daar bij de pinautomaat O__0 Ik snel bukken en K'narie, Neo en
Marije voor mij staan maar het was te laat, hij had me al gezien. Ik kwam voorzichtig omhoog en zag hem hoofdschuddend maar grijnzend onze kant op kijken. OPLUCHTING !!!! Toen we doorliepen naar de wc kon ik alleen maar springen en blij zijn, ik was binnen, èn Kapstok kon erom lachen !!! Het leven is mooi !!! Later gingen we in de kleine achtbaan en wij stonden in de rij toen Kapstok eruit stapte. "Wat doe jij hier? Jij mag hier helemaal niet zijn !" Maar wel met een grijns van hier tot Tokyo. We kwamen Lotte nog tegen, aten patat en dronken Slush Puppy, knalden tegen elkaar op in de zweefmolen en gingen drie keer achter elkaar in de octopus. Al met al een topdag !!!! Maar ik kan nog steeds niet geloven dat het me gelukt is xD. Ik heb in tijden niet zo'n lol gehad, daar heb ik best een uurtje nablijven voor over, goed voor mij dat dat er waarschijnlijk niet inzit omdat ik alleen nog maar naar school hoef op mijn rapport op te halen. ^^ Lekker vaag wel, dinsdag gaan we waarschijnlijk weer naar Slagharen (Lotte&Peet&Neo&Ik)
want ik heb zo'n toegangskaartje voor vier personen. Precies een week later xD. Ik heb nu ten minste wel een hoop dingen om naar uit te kijken, want ik ga ook nog brownies bakken met K'narie om te vieren dat ze over is, en ik ga nog met ik weet niet wie allemaal een bak Ben & Jerry's leeg eten om te vieren dat ik alleen maar voldoendes heb gehaald in de toetsweek en op mijn rapport en dat ik Slagharen binnen ben gekomen. ^^

Ceeeeeeeluhbrate goood times, come on ! ^^
Whoohoo !

Tot zover het ontzettend boeiende leventje van een levende brownie.

Toetsweekhorror

Het is ochtend, normaal zou ik nu op school zitten, maar dat zit ik niet. Ik zit thuis achter de computer mijn nagels af te kluiven en mijn haren uit mijn hoofd te trekken, want over ongeveer anderhalf uur zit ik in een benauwd lokaal in de geur van zweet stress en wanhoop aan een tafeltje met een pen en een paar blaadjes, terwijl Mevrouw de Vries als een cipier langs de tafeltjes paradeert. Jawel, vandaag is de eerste dag van de TOETSWEEK !!!! *Bliksem + Horrormuziek*

Hoe verzinnen ze het ? Een hele week waarop leerlingen iedere dag twee grote toetsen krijgen die ieder wel twee uur kunnen duren... Volgens mij willen ze iedereen nog even snel overspannen maken voordat de zomervakantie begint... (Mental Image : Psychiatrische inrichting stampvol met psycho-leerlings en dokters in Hawaii-shirts.)
Ik heb echt een levendige fantasie...
Vandaag Duits en Geschiedenis, valt nog mee... Donderdag is het ergst denk ik, Econmie en Scheikunde O_o
Omg, IK DURF NIET !!!!
Ik heb zin om mezelf de hele week op te sluiten in een donker kamertje met een grote vriezer vol met Ben & Jerry's... Renee, Pepita en Marije mogen er wel bij komen zitten hoor xD

Gister gingen we in de pauze naar de supermarkt om een bak Ben & Jerry's te halen, geniaal !!! Toch jammer dat ik daarna weer naar de les moest...

De klas is best vaag weetje... Eerst staan ze allemaal achter me omdat ik ruzie heb met Little Spider, dan neem ik het voor haar op (wat overigens voor iedereen had gedaan) en dan ben ik scheinheilig =S Mie dus not riellie get de point... Ach ja... Gelukkig is er Ben en Jerry's... En Peet natuurlijk. En Kanariepiet, en Reneeigheid, en Amanda en Kapstok en Chris enz enz enz...
Ja, er zijn nog wel een hoop leuke mensen/vogels/voorwerpen/ijsjes in de wereld =)

But I still miss D-noon !!! =(

En Kanariepietje moet natuurlijk wel overgaan !! Anders vermoord ik haar, en daarna begraaf ik haar levend xD Tsja, als zij het kan, waarom ik dan niet ?

Nou, beste blogbloglezertjes, het idiote broodroosterkind gaat haar geschiedenis nog even overkijken ^^

Tabee, mijn beste, tot in de nabije toekomst !!

History vs. Maths

Long time no blog. Dat krijg je van computerloosheid. Er is zoooo veel gebeurd, mijn blog loopt nu gigantisch achter. Niet dat er nog veel mensen zijn die het lezen...

Het is raar. Ik heb ruzie met bijna alle mensen waar ik eerts mee om ging en ik heb het bijgelegd met de mensen waarvan ik dacht dat ze mij hadden laten vallen... Volg je het nog ?
Ik niet, ik snap het niet meer. Ik dacht dat ik lucky was, dat was ik ook. Nu voel ik me kut.
En ik voel me schuldig, en ik maak me nog steeds zorgen om Ureigao, en ik geef nog steeds om haar, en om D-noon en om Jezus Christus.
Waarom is er maar één persoon op deze hele fucking aardbol die dat ziet ?

Oké, ik denk dat Peet het ook ziet, makes two. Maar dat is niet zo verbazingwekkend, dat van die andere persoon wel, hij ziet het gewoon, hij ziet het !!!

Alles is zo moeilijk te geloven, alsof ik alles droom en straks wakker word en dan naar school fiets en tegen Fleur zeg : 'Omg, ik heb echt zó vaag gedroomd !'

Vooral vrijdag was een vage dag.
Ik wist niet dat woorden zoeel pijn konden doen... Geschreven woorden, in het Engels. Ik wist niet dat leraren zo begripvol konden zijn... Geschiedenisleraren, die uit de les worden geplukt om jou te troosten. Ik wist niet dat leraressen zo dom konden zijn...(oké dat wist ik wel -_-') Ik weet niet waaraan ik dit heb verdiend, gaat het echt om die ene fout ? Is het meer ? Ik weet het niet. Heb ik het verdiend ? Ben ik echt zo'n slechte vriendin ? Er zijn toch dingen die ik niet herken. Hoezo Sickening Lies ? En als gewoon sorry zeggen niet genoeg is, wat moet ik dan wel doen ?

D-noon, als je echt denkt dat je me niet meer kan vertrouwen, als je echt denkt dat ik alles gefaked heb, als dat echt is wat je denkt, wat JIJ denkt, niet wat iemand anders denkt, dan zal ik dat moeten accepteren. Maar ik denk het niet. Ik denk dat onze vriendschap het waard is om goed te maken. Ik denk dat je het meende toen je zei dat je van me hield. Ik denk dat die keer dat ik je had afgekat en mezelf daarna gewoon haatte, en jij huilde, ik denk dat dat echt pijn deed. Ik denk dat jij ook opgelucht was toen we het daarna bijlegden. Waarom zou dat dan deze keer niet zo zijn ? Ik mis je D-noon. Ik mis je heel erg.

Iedereen denkt dat ik Ureigao haat. Iedereen verwacht van me dat ik haar haat. Peet weet dat het niet zo is (denk ik) omdat ik dat haar heb duidelijk gemaakt. Die andere persoon weet het omdat hij het gewoon aan me ziet...

Nog een bewijs dat leraren menselijk zijn : ze zijn jaloers. Nee echt, ik meen het. Mijn mentrix is JALOERS op mijn geschiedenisleraar omdat ik met hem beter overweg kan, en hij meer een mentor voor mij is. Dat is toch INSANE ???
Een jaloerse mentrix !!! En niet zomaar jaloers, nee, jaloers op mijn aandacht en mijn vertrouwen !!! Wat is dit voor vage verknipte wereld ?
Leraren horen op je neer te kijken (ten minste, dat is wat de meesten doen) niet tegen je op !!! Nee, ik heb het niet over haar lengte -_-' (al kijkt ze ook letterlijk nog tegen me op zelfs als ze hakken draagt, en ik ben niet lang...)

Tot zover het idiote leven van het kind dat zo idioot is om zichzelf broodroostermeisje te noemen...

Dag beste lezertjes (als die er überhaupt zijn)

Poem for a friend...

Long time no blog =O !!! Ik wist dat ik het niet dagelijks vol zou houden xD. Maargoed... Er is veel gebeurd maar ik heb geen zin om dat allemaal te vertellen, dan vallen jullie in slaap. Ten eerste wil ik een gedicht posten :

I'm offering you my hand, but you won't take it.
I'm opening my door, but you keep walking though the rain.
I'm trying to help, but you prefer pain.
I'm trying to help, but you won't let me in.
I want to help, don't know where to begin.
Why should I keep trying ?
You don't want my help.
All You do is destroying yourself.
Don't you know I care ?
Is there nothing I can do ?
Is there anything to share ?
And do you want me to ?
Don't expect me to understand your choice.
Don't expect me to listen to your voice,
when you say no one would miss you,
'cause I would.
If anything could make you happy, what would it be ?
Life is not that bad, you know.
I wish that you could see.

Degene over wie dit gaat weet het zelf.

En dan: Crushes. Even, heel even, dacht ik dat ik een andere crush had. Hij is al in mijn leven sinds ik een piepklein opdondertje was, en ik heb mijn hele leven al een zwak voor hem. Hij is lief, schattig en hij is 19. Ik ken hem al eeuwen, en ik vind hem altijd al leuk, het is alleen nog nooit verliefdheid geweest. Dat is het nu nog niet. Dat dacht ik wel, even. Tot ik mijn echte crush weer zag. Weg hoop. Life sucks. NEE IK BEN GEEN EMO !!!


Wat kan ik nog meer schrijven ? Waar kan ik nog meer over klagen ? Over paaseieren met advocaat erin ? Over zussen met asperges ? Over vriendinnen die ik wil helpen, maar die geen hulp accepteren ? Wat heeft het voor nut...

Slow Hands...

Muziek : Muse - Time Is Running Out
Stemming : Moe en vaagjes

Wat is er vandaag gebeurd ? Relatief weinig... Voornamelijk daily boring shit. En Miss Control Freak besloot een poging te doen weer controle te krijgen over de Suus-klas-gezeik-situatie. Je merkt wel dat het niet haar afdeling is aangezien ze de preek begon met de zin : 'Wat de boer niet kent dat vreet hij niet.' Dom. Ik geloof niet dat het heel veel indruk heeft gemaakt, maar ze heeft het geprobeerd.... Wat is er vandaag nog meer gebeurd ?? Ik heb weer met mijn 'vrienden' gepraat. Het was alsof er niets gebeurd was, maar zo voelde het niet. Het zou fijn zijn als alles weer hetzelfde zou worden, maar dat wordt het niet. En ik weet niet of ik hun ooit weer kan vertrouwen.

Muziek : Interpol - Slow Hands

Ik heb "Bob" vandaag gezien. Zoals bijna elke dag. Hij zei niets, hij zag me wel. Hij keek me aan. Waarom is het zo moeilijk ? Gelukkig heb ik altijd nog de mensen die wèl om me geven en me niet in de steek laten (hoop ik.) Morgen met Danoon en Eliza naar de stas en dan een filmmarathon. Ik weet niet zo goed wat ik moet schrijven. Hoe ik me voel ? Voornamelijk in de war denk ik. Ik heb nog steeds zoveel vragen en zo weinig antwoorden. Ik wou dat ik me over mijn verliefdheid heen kon zetten, net als Suus. Dat zou alles zo veel makkelijk maken. Als ik probeer na te denken over de situatie dringt hij gewoon ongevraagd mijn hoofd binnen en krijg ik zo'n raar gevoel in mijn maag... Ik haat hem. Nee, wacht, ik ben verliefd op hem. Ik hou van hem. Hou ik van hem ? Is dat overdreven ? Ik weet het niet... ik geef wel om hem...

Muziek : Interpol - Evil

Soms heb ik gewoon een Interpol-bui, weet je. Soms krijg ik er inspiratie van, maar het klinkt ook gewoon lekker vind ik. Dank Eliza's vader voor muziek. ik zou serieus niet zonder kunnen, vind het dan ook heel frustrerend als Youtube irritant doet omdat ik te weinig schijfruimte heb... Grrr... Zucht.
Ik weet het niet meer. Sorry ik had ff zin om dat te zeggen. Ik ben moe, uitgeput. Straks ga ik slapen en als ik dan wakker word ben ik nog steeds moe. Dat is het kutte. Ik blijf de laatste tijd gewoon moe, hoeveel ik ook slaap. mijn hoofd is oom moe, daarom heb ik zo vaak hoofdpijn en black-outs. Wanneer houdt dit op ?? Houdt het uberhaupt ooit op ?? Het moet ophouden. Dat moet gewoon.

Muziek : Interpol - Cmere

Hoe loos kun je bezig zijn ??? Suus en ik waren gewoon aan het kijken welke klassen en leraren er leshadden op de b-vleugel, terwijl we zelf vrij waren...
Nee, ik heb nog steeds geen leven gevonden. Als ik mijn rooster check, kijk ik bijna altijd ook op "Bob's" rooster. Dat doen mensen zonder leven. Of verliefde mensen ? is er een verschil ? Het valt echt op hoe vaak ik dat vraagteken gebruik weet je. Ik weet gewoon weinig, misschien kan ik dat als excuus gebruiken om naar de Havo te gaan, aangzien ik met mijn cijfers op Atheneum kan blijven....

Muziek : Interpol - Rest My Chemistry

De tekst van dit liedje begint serieus pas op 1:20 ofzo, maar de intro is ook al vet opzich. Maaruh... ik heb niks meer te vertellen, tenzij het boeiend is om te weten dat ik de kippen van de buren door de brievenbus schij te hebben gedouwd. (T&T) Oh ja, en ik ben Cleopatra.

Vaarwel, onderdanen. (Hoezo Ego ?)

Een ode aan van alles.

Birdy keeps blogging \o/...

Lol, ik heb het nu al langer volgehouden dan ik dacht, dit wordt zowaar mijn vijfde blog !!! *juicht* Maargoed. Vandaag was een raaaaaaaare dag. Ik heb van 8 tot 2 op school gezeten en in totaal hooguit 120 minuten lesgehad !!! Birdy skips classes ??? Neuh, ik had steeds een goede reden. De eerste twee uur heb ik gewoon bijgewoond, het derde uur gemist, ongeveer 10-20 minuten van het vierde uur bijgewoond, en de rest ook gemist. Het is zo vaag allemaal, ik vraag me voortdurend af : Waarom gebeurt dit ? Waarom met mij ? Waarom nu ? Waarom hier ? Ik maak de laatste tijd wel veel mee, maar dat is niet iemands schuld. Misschien raar, maar ik geloof niet zo in toeval, het is misschien niet de bedoeling dat dit allemaal gebeurt, maar het gebeurt. Vannacht droomde ik dat alles weer goed kwam; mijn 'vrienden' waren mijn vrienden meer, de sneue figuren gingen naar de HAVO, Ik en mijn vrienden naar Atheneum. Nee, dat is niet cliché... Dromen zijn bedrog, zeggen ze. Maar ook daar geloof ik niet in. Dromen betekenen altijd iets. Soms gaan ze over iets dat je bezighoudt, waar je bang voor bent, of juist wat je wilt. Als je droomt dat je in de zomer gaat schaatsen op de zee en dan door het ijs zakt en gered wordt door een zeker persoon die je mond-op-mond-beademing geeft, betekent dat waarschijnlijk gewoon dat je smoorverliefd bent. Het slaat nergens op, ik weet het. Maar het betekent wèl iets. En dan nu: Een ode aan morele steun !!!

Een blik in je ogen
Een lach vol begrip
Met jou kan ik praten
Zonder gezeur
Je neemt de tijd
Je luistert echt
Ik zie het aan je ogen
Die zich tot spleetjes versmallen
Ik zie het aan je mond
Je lach verdwijnt
Je denkt met me mee
Ik zie je houding
Je kijkt door me heen
Je ziet wie ik ben
Je ziet aan me
Dat ik ergens mee zit
Je geeft me advies
Zonder te pushen
Je neemt me serieus
Zonder te fronsen
En dan die blik.

Suus, jij zal denken precies te weten over wie dit gaat, maar het gaat ook over jou, en over Peet, Eliza en Danoon. Het gaat over iedereen die me steunt, die me accepteert zoals ik ben. Die me een kans geeft, die naar me luistert en me begrijpt.

Dankjewel
Voor die aandacht
Die steun
Dat gehoor
Die zekerheid dat er altijd wel iemand is
Iemand om me te troosten
Om me te helpen
Iemand om er voor me te zijn
Een oor voor mijn gezeik
Een arm om mijn schouders
Dankjulliewel
Ik zou het niet weten
Zonder jullie
Want al is de situatie zo hopeloos
Praten helpt altijd
Zo weegt mijn shit iets lichter
En zoals jullie er voor mij zijn
Zo ben ik er voor jullie
Altijd
Wat er ook is
Ik hou van jullie
Dat neemt niets of niemand ons af.

Capiche ?

Zo. Dat is eruit. Susanne vindt dat ik niet genoeg plaatjes op mijn blog zet :O !!! Wil je een picspam Suus ??? Een picspam kun je krijgen !!! xD

Ja, dat zijn schoenen ja. Wat moet ik anders picspammen ???

Hmm...

Das gewoon een mooi plaatje ^^ Wat nu ??? Bandjes dan maar ? Ach jaa...

Pinback is best geniaal weetje ?? Ik bedoel : You're wasting my time, like mini crosswords do.

Superautomaticpilotmotorrunningdowncirclesintheparkinglot. Selfsuspendingsystembitherintheneckandquickandkissedherandtookallshegot. OkGo... ^^ Damiann (Cute !)

The Kooks. Luke Pritchard (krullenbol vooraan) is ook bèst snoezig ^^

Editors. Chris kijkt een beetje vreemd.

En dit is Interpol. Volgens mij moet die rechter kerel niezen XD

Maargoed, back to life. Ik zou nog veel verder kunnen picspammen, maar ik ben niet meer in de mood. Ik heb net mentorgesprek gehad. Zelfs mijn moeder is het met me eens over Miss Control Freak die stiekem een mens blijkt te zijn. Geef haar een blad met wiskundige formules en ze is in haar element. Geef haar een kind met asperges, een aantal problemen en een vriendin die haar steunt, ook al is ze anders, en ze verandert in een klein, onzeker vrouwtje die zich absoluut geen raad weet met de situatie. Miss Control freak losing Control. Maar wat is nou belangrijker ???

Dan hebben we nog altijd het hoofdstuk 'crush'. Waar is de grens ? Wanneer ben je zo verliefd dat het simpelweg niet erger kan worden ? Wanneer ben je in staat je over je verliefdheid heen kan zetten ? En wanneer gaat een puberale verliefdheid over in 'houden van' ? Ik weer het niet, maar het wordt nu allemaal zo heftig... Iedere keer dat ik hem zie wordt het erger, heftiger, moeilijker. Iedere keer wordt hij liever, leuker, slimmer... Wanneer houdt het op ???

Nog een plaatje dan, omdat ik Muse er nog niet bij had gezet :

Dat was het voor vandaag... Denk ik. Ik ga zo afwassen, en wiskunde maken, en schrijven, en slapen, en andere daily boring shit...

Bye.

Om gek van te worden.

Ik word gek. Ik ben al gek en word nog gekker. Ik word gek van mensen die denken dat ik geen hersens in mijn kop heb. Van mensen die denken dat ik niet voor mezelf kan denken. Van mensen die andere mensen geen kans geven te laten zien wat ze waard zijn. Van mensen die mijn vrienden kwetsen. Van mensen die me dwingen keuzes te maken. Van mensen die die keuzes het liefst voor mij maken. Van mensen die me niet begrijpen, maar denken van wel. Van mensen die me willen helpen, die me een hand reiken, om vervolgens hun nagels in mijn vingers boren zodat ik mijn evenwicht verlies. Van mensen die mijn eigen keuzes niet accepteren. Van mensen die zeuren over huiswerk, terwijl er zoveel dingen zijn waar ik gek van word. Maar het meest gek word ik van de mensen die zolang zeiden mijn vrienden te zijn, maar me keihard laten vallen als ik niet bereid ben mijn echte vrienden voor ze op te geven.
Mensen vragen veel van me, te veel. Ik wil die keuzes niet maken. Ik wil verdomme geen partij kiezen, maar ik wil ook niet dat er voor me gekozen wordt. Hoe kunnen ze zo blind zijn terwijl ze denken dat ze alles zien ??? Ik snap het niet. Ik snap het echt niet, het is nog ingewikkelder dan een wiskundesom. Er zijn geen ezel's bruggetjes, geen leraren die het uit kunnen leggen. Leraren... Ik heb jaren gedacht dat ze kwaadaardig waren. Dat het buitenaarese wezens waren, die naar de aarde waren gezonden door een kwade macht, met als doel om ons leerlingen het leven zuur te maken, om onze hersenen uit te drogen met saaie verhalen. Ze leken altijd zo oneerlijk. Maar nu heb ik iets ontdekt : leraren zijn mensen. Dat roepen ze de hele dag. Dat ze fouten maken, dat fouten maken menselijk is. Dat is waar, misschien is het het enige dat sommige leraren zeggen dat waar is. Ik maak ook fouten, dus kan ik opgelucht zeggen dat ik waarschijnlijk een mens ben. Net als andere mensen zijn leraren allemaal anders. Waar de één zo ontzettend kwaad wordt dat ik zeker weet dat hij me gaat vermoorden, grinnikt de ander alleen maar. Waar de één bijna aantrekkelijk is, is de ander afstotelijk. Waar de één zo bot en bemoeizuchtig is, en zo weinig van mijn leven begrijpt dat mijn mond ervan openvalt, zo blind, zo stom eigenlijk, begrijpt de ander me zonder woorden, kan ik praten alsof ik mijn hart lucht bij een goede vriend. Iemand die ik eigenlijk het liefste zou omhelzen, en hem alles vertellen waar ik gek van word. Zo lief en begripvol, zo veilig en vertrouwd.
Maar zelfs leraren kunnen je verbazen, want wat als Miss Control Freak ineens geen controle meer heeft ? Wat als iemand zijn ik-ben-een-leraar-en-jij-bent-een-leerling-houding eventjes verliest ? Als iemand onbewust het schild laat vallen, en je ineens niets anders ziet dan gewoon een bang persoon, geen lerares die alles onder controle heeft, maar niets anders dan een mens. Het is misschien vergelijken met nietsvermoedend de badkamer inlopen als je vader toevallig net onder de douche staat. Je ziet iets wat je liever niet had willen zien.
Maar als dat hele schid er nou niet was ? Als leraren leerlingen toesonden te zien dat ze mensen waren. En niet alleen door te roepen dat ze fouten maken, maar door te laten zien dat ze bang kunnen zijn, dat ze gevoel en emotie hebben. Dat ze kunnen luisteren. Dan zou het zoveel makkelijker worden om iemand te vertrouwen, om te zeggen wat het probleem is, om te geloven dat het helpt, al is het alleen maar omdat het oplucht. Op dit moment staat de teller van leraren die hiertoe in staat zijn in mij hoofd op één.
Het slaat vast nergens op. Ik ben niet dronken of stoned, wel gek, en mezelf. Dit is wat ik denk, wat ik vind, wat er omgaat in mijn hersenloze hoofd.

Laat me lekker.

Schokkende onzin...-

Schrikken. Schokkend. Vaag eigenlijk.... Je kan schrikken van je geschiedenisleraar die een vreemd geluid maakt. Of van je economieleraar die je wil vermoorden. Je kan ook schrikken van een vunzige opmerking van Suus (Wààr zuigt Jui aan ??? =O). Of van een foto van Shia in een koeienpak (Nee, die zet ik er niet op, pure Shia-ontheiliging). Je kan ook schrikken van Jui die eng kreunt. Van een ijsje dat toch wel heel erg koud is, van een wiskundeproefwerk, van Meyer die door de aula wandelt, van Noon die je arm eraf knijpt als ze haar crush ziet, van een hele hete douche. Van je MP3-speler die keihard blijkt te staan... Daar kan je allemaal van schrikken, en van veel meer. Maar waarom ??? (Hoezo filosofisch bezig =S) Ik zou het bijna gaan opzoeken op wikipedia, maar zoveel kan het me nog net niet schelen. Het kon me ook niet veel schelen wat orgasmic betekende, of eigenlijk wist ik het al. Toch was het leuk om het aan Hoekman te vragen. Die kop van haar, Geweldig !!! Waarom gaan alle leuke mensen havo doen ??? Waarom is mijn crush te oud en heeft hij een vriendin ??? Waarom duurt een dag maar 24 uur en duurt een film er gemiddeld twee ??? Waarom schijnt de zon niet ??? Waarom is Daan zo'n sneu figuur ??? Waarom is Meyer zo eng ??? Waarom werd Oosting zo boos ??? Waarom is het zo koud ??? Waarom mag Suus niet logeren ??? Waarom geven alle leraren te gelijk werkstukken op ??? Waarom stel ik zoveel vragen ??? Waarom kan ik daarvan de antwoorden niet gewoon opzoeken op wikipedia ??? Het is gewoon raar. En oneerlijk. Ik wou dat mijn verhaal uitkwam, dan was iedereen happy. (Oké, het Peet-krijgt-een-ongeluk-gedeelte en het Noon-wordt-aangerand-gedeelte hoeven er niet bij =D)
Nu lijkt het net alsof ik zwaar depressief ben, maar dat valt reuze mee. Maar ik heb wel honger.
Maar kheb geen zin om te eten xD. Oké ik weet het, ik ben raar. En sneu. En ik heb geen leven, maar hé, ik ben druk opzoek =D.

Op Photobucket ??? Hmm...
Oh, nee, ik zocht een avatar. Een bewegende avatar welteverstaan u_u.

Maar nu, mijn vrienden, zeg ik tabee.
Salmonella ^^