Mijn nieuwjaarsblog is altijd laat hè?

Ik bedoel; wat was het tot nu toe? 3 januari, 5 januari. Het is nog niet eens een record als ik dit vandaag nog publiceer. Maargoed. Het typen van een nieuwjaarsblog kost nu eenmaal veel tijd. Maar beter laat dan nooit, hier is ie dan! Het jaar 2010 samengevat in een stukje tekst bestaande uit lijstjes, awards, en slap gelul, zoals dit. 2010 was weer een vreemd jaar, waarin veel gebeurde, en mensen kwamen en gingen. Een goed jaar, kan ik wel zeggen, want het was 2010 waarin ik eindelijk "Psychisch in Orde" werd verklaard. Het jaar waarin ik eindelijk over mijn depressie heenkwam en ontdekte dat het leven veel leuker is als je vrolijk bent. =3 Ook heb ik dit jaar veel geleerd over mijn familie, en mezelf, en ik ben daardoor mijn familie met al haar eigenaardigheden veel meer gaan waarderen. Bovendien heb ik veel beter leren communiceren met mijn moeder, waardoor ik nu veel beter met haar overweg kan. =)

Maar dat is niet alles. 2010 was namelijk het jaar waarin ik:

• In plaats van Tosuta Yami werd.
• 17 werd.
• Weer vriendjes werd met Mao
• Nietsvermoedend MAL aanmaakte met verstrekkende gevolgen.
• Voor het eerst in mijn leven van mijn moeder te horen kreeg dat ze trots op me was.
• Na 5 maanden bij I&M gewoond te hebben eindelijk naar huis ging.
• Rianne ontmoette.
• Voor het eerst voor publiek zong.
• Begon met fandubben.
• Mijn carrière als journaliste begon. 8D (een artikel schreef voor de Hoogeveense Courant, en later voor de AniWay)
• Samen met Stephen besloot een bandje op te richten. (Dat overigens nog steeds niet helemaal van de grond is. xD)
• Te horen kreeg dat mijn favoriete band Sarah uit elkaar ging. TTwTT
• Mijn OV-Chipkaart begon te gebruiken.
• Voor het eerst naar een animeconventie ging. 8D
• Loes en Nynke ontmoette. <3
• Aan mijn eindexamenjaar begon.
• Op zangles ging. =D
• Met Klopje Popje op het podium in de Melkweg stond.
• Eindelijk weer verliefd werd.
• Serieuzer bezig ging met fotografie.
• Mijn Wreck This Journal kocht.
• Mijn haren kort liet knippen.
• Mijn eerste open dag bezocht! (Met Loes. <3)

Het hoogtepunt van het jaar was zonder twijfel het leren kennen en ontmoeten (in die volgorde ja. xD) van twee van de meest bijzondere personen die ik ooit heb ontmoet, die in korte tijd ontzettend veel voor me zijn gaan betekenen: Loes en Nynke.

Het dieptepunt van het jaar was waarschijnlijk de manier waarop ik bij I&M wegging, met een vage ruzie, en onduidelijke verwijten. Ik kreeg de ene familie terug maar raakte de andere kwijt.

Meest speciale mensen in 2010 op alphabetische volgorde:

• Aikurushii-sama
• Fluitketel
• Inge
• Loes
• Manon
• Mao
• Neko-sensei
• Nynke
• Roos
• Sabine
• Stephen
• Thijs

Muziek die ik veel geluisterd heb in 2010:

• The Hush Sound
• Tegan And Sarah
• The Brilliant Green
• Girls Dead Monster
• Placebo
• Emilie Autumn
• Anime soundtracks.

End Of The Year Awards 2010:

Teacher Of The Year Awards:

1. Neko-sensei en Aikurushii-sama krijgen bij deze een gedeelde eerste plaats. Ze waren allebei geweldig afgelopen jaar, dus ik ga er niet eens tussen proberen te kiezen.
2. Fluitketel (hoewel hij niet echt een leraar is en bij de EOSA een eigen categorie heeft valt hij hier gewoon onder leraren)
3. Pierelier
4. Kapstok
5. Esther, omdat het hier niet per se om leraren van school hoeft te gaan (dat hoeft alleen bij de EOSA, en Esther gewoon een awesome zanglerares is.

Songs of the Year:

• Almost Over
• Call It Off
• Candy Pop
• Dear You
• Hot Mess
• Ichiban no Takaramono
• In My Bed
• Just Be Friends
• Magnet
• Rothotel
• Tenshi ni Fureta Yo

Maid of the Year: Miyako

Soup of the Year: Misora

Unidentified Evil Object of the Year: Mao

Beste Dagen:

• 19-21 januari: Mayday Medea. Omdat ik stiekem gewoon een stagewhore ben. xD Nee, maar het was gewoon een übercool stuk enzo. ^^
• 13 maart: Culturele avond in het Podium. =D Mijn muzikale podium-ontmaagding. Stephen kwam kijken. x3
• 11 juni: Klopje Popje @ Podium Hoogeveen! =D Met Stephen. Het optreden was geweldig en de dag erna werd het nummer 'Rothotel' geboren.
• 5 juli: Stephen's Feestje. Nuff said.
• 10 juli: CHIBICON!! 8DD Which was pure awesome.
• 28 juli: Dagje treinen met Mao-chii; Mangamissie.
• 18 augustus: Mijn eerste ontmoeting met Loes en Nynke. <3
• 28 augustus: Optreden op Stephen's feestje, en daarna Klopje Popje.
• 1 oktober: Yami reisde af naar Limbokije en ging bij Miyako slapen. x3
• 2-3 oktober: Soup's feestjeeeee. <33
• 7 november: Het grote 5-jaarlijkse feest van Oma, om haar 85ste verjaardag te vieren.
• 18-22 december: Yami en Soup reizen gezamelijk af naar het verre Limbonesië voor een maidotastische (SLECHT. xD) Sleepovah! (Ja, compleet met Truth or Dare)

Psychisch Wèl In Orde.

Vandaag was voorlopig mijn laatste gesprek bij Accare. Waarom? Eigenlijk valt er voor mij met Accare niet zoveel meer te bespreken. Ik kan Esther natuurlijk gaan vertellen over mijn examenstress, of over de lol die ik met Mao heb in de les, of over de perfecte dagen die ik met Miyako en Miso-soup doorbreng, of over mijn zangles, mijn bandjes. Maar heb ik daar nou een orthopedagoog voor nodig? Of een psycholoog, psychiater of systeemtherapeut? Ik denk het niet. De Johanna Meulenberg die op dit moment achter de computer deze post aan het typen is, is niet meer te vergelijken met de Johanna die iets meer dan een jaar en maand geleden van huis wegliep. Laat staan met de Johanna die bijna 2 jaar geleden door Peletier 'Psychisch Niet In Orde' werd verklaard. Als ik op mijn blog zo teruglees waar ik de afgelopen 3 jaar doorheen ben gegaan, en ja, daar heb ik mijn blog en dagboek voor nodig, dan verbaasd het me dat ik nu hier zit, zoals ik hier zit. Met een glimlach op mijn gezicht.

Wat ik heb meegemaakt is niet zo heel indrukwekkend. Voor een groot deel zijn het dingen die ieder pubermeisje meemaakt. Dingen die niet serieus genoeg zijn om de hulp van een persoon met een titel van 3 of meer lettergrepen voor in te roepen. Er zijn een paar uitschieters, maar dan nog. Toegegeven. Zo'n kutleven had ik nou ook weer niet.

Maar daar gaat het niet om. Het gaat om hoe ik me daarmee voelde. De dingen die ik dacht. De angsten en wensen die ik had.

Een jaar geleden rond deze tijd speelde ik regelmatig met de gedachten mezelf van kant te maken. Nog geen anderhalf jaar geleden was ik er heilig van overtuigd dat mijn moeder me verafschuwde, en liever een andere dochter had gehad. Iets minder dan een jaar geleden dacht ik dat ik Mao voorgoed was kwijtgeraakt. Iets meer dan een jaar geleden verbrak ik mijn tweede relatie en dacht dat het mijn laatste zou zijn. Bijna twee jaar geleden kreeg ik mijn eerste paniekaanval. In september twee jaar geleden schreef ik dat ik mijn leven niet meer wilde, en dat ik niet meer wilde zijn wie ik was. In juni dat jaar verloor ik één van de beste vriendinnen die ik ooit heb gehad, en van wie ik waarschijnlijk ergens altijd zal blijven houden. Daargelaten op welke manier.

Dit was mijn leven. Dit was het leven dat ik dagelijks vervloekte. Het leven waarvan ik dacht dat het me op alle mogelijke manieren tegenzat. Het leven dat ik mezelf af wilde nemen.

Vandaag vertelde Esther me dat ik wel degelijk Psychisch In Orde ben. En ze vroeg wat ik ervoor gedaan had. Ik antwoordde dat het enige dat ik eraan gedaan had was; me openstellen voor geluk. Stoppen met bang zijn om te leven, en proberen de dingen in een ander licht te zien. Jezelf dwingen positief te denken is iets dat ik eigenlijk altijd al deed. Dat heb ik immers van huis uit zo geleerd. Wat Piet Paulusma ook voorspeld mag hebben, morgen wordt het mooi weer, en het glas mag dan halfvol zijn, maar als het leeg is schenken we het gewoon weer vol. Net zo lang totdat we geen dorst meer hebben. Het universum geeft me wat ik nodig heb, en mij zal het aan niets ontbreken. Dat komt uit al die antroposofische boekjes die mijn ouders verslonden, dus dat is me met de paplepel ingegoten.

Wat ik deed was niet negatief bestellen, maar negatief focussen. Mijn zicht was zo vertroebeld door mijn eigen ellende dat ik het licht niet meer kon zien. Ik verschuilde me achter dat wat ze mijn depressie noemden, om confrontatie uit de weg te gaan. Ik leefde van medelijden, en trok aandacht op de negatieve manier, en op die manier ook bevestiging dat mensen om me gaven.

Op aandringen van anderen ben ik voor mezelf op gaan komen, ben ik "van huis weggelopen." Ze hebben me moeten dwingen mijn houding aan te passen. Uit mijn donkere, maar veilige schuilplaats te komen, en op zoek te gaan naar geluk, en dat heb ik gevonden.

Op de terugweg van Accare, terwijl ik nadacht over het gesprek en over de veranderingen in mijn leven van het laatste anderhalf jaar, mijn favoriete muziek uit mijn oordopjes kwam en de zon op mijn gezicht scheen, huilde ik. Ik huilde omdat ik blij was, blij met mijn leven.

Er is me in die jaren heel wat afgenomen, maar nu heb ik er zoveel voor terug gekregen. Ik heb de meest fantastische vrienden die ik me kan wensen, ik heb de intelligentie om met een beetje geluk zonder al te veel problemen te slagen voor mijn eindexamen, en mochten die problemen zich wel voordoen, dan heb ik een geweldige mentrix. Ik heb een familie waarvan ik ontdekt heb dat ik ze, ondanks de problemen die we met elkaar hebben, voor geen goud zou willen inruilen. Een plek waar ik toch echt thuishoor. Ik heb zangles, en een stem die nog lang niet alles is, maar redelijk vooruitgang boekt. Ik heb een dak boven mijn hoofd, genoeg te eten en te drinken. Ik heb over een jaartje kiesrecht, en ik mag gewoon naar school.

Ik kreeg tranen in mijn ogen bij het idee dat ik dit alles vorig jaar bijna had opgegeven. Als ik toen voor de trein was gesprongen, had ik Loes en Nynke nooit leren kennen. Dan had ik Mao's situatie niet zien verbeteren, zoals nu. Dan had ik nooit uit mijn moeder's mond gehoord dat ze trots op me was, en dat ze van me hield. En dan had ik Aikurushii-sama nooit geknuffeld. Als ik toen had opgegeven, had ik nooit kunnen ervaren wat ik had kunnen hebben. Wat ik nu heb. Dan zou ik niet gehoord hebben dat ik Psychisch In Orde ben. Wat zou dat ontzettend zonde zijn geweest! Hoe heeft het ooit maar door me heen kunnen gaan om een leven als deze weg te

gooien!

Natuurlijk is mijn leven nog steeds niet perfect (dan kan ook niet, volgens mij) maar een jaar geleden had ik echt niet voor mogelijk gehouden dat ik me nu zo gelukkig zou kunnen voelen. En nu het zover is waren al die jaren dat ik me niet zo happy voelde het driedubbel en dwars waard. (Ik zeg overigens niet dat ik gelukkig ben, want dat is een gevaarlijke uitspraak. xD Ik VOEL me gelukkig, en dat lijkt me ook wel even genoeg ik ben nog jong.)

Deze blog wordt veel langer dan ik had gepland, maar ik moet nog één ding kwijt: Deze enorme veranderingen in mijn leven had ik nooit alleen teweeg kunnen brengen. Ik wil alle mensen die mij in deze periode, en ervoor en erna, bewust of onbewust bij hebben gestaan, vanuit de grond van mijn hart bedanken, ookal leest het meerendeel ervan dit toch niet. Dankjewel Mao, Cupcake, Stephen, Jelle, Michiel, Marc, Petra, Danielle, Eliza, Kapstok, Neko-sensei, Aikurushii-sama, Pierelier, Pepita, Eline, Yumi, Hannah, Nina, Ilse, Markus, Lotje, Mama, Esther, Pa, Arend, Rutger, Deborah, Nynke en Loes. (Random volgorde. xD)

Thank you all, for changing my life.

(Oh Johanna wat kun je toch weer heerlijk dramatisch doen. x3)

De Aanhouder Wint!

En dan te bedenken dat we alleen maar gebruik hebben hoeven maken van puppy-oogjes en dramatische scenes! En een beetje psychological warfare misschien. (Dikkie Dik stalken! 8D) En mijn betoog en de brief van mijn mama hebben wellicht ook hun vruchten afgeworpen, en Neko-sensei heeft blijkbaar het laatste obstakel uit de weg geruimd.

Met andere woorden:

H5D, HERE I COME! 8DD

Ik ben zo blij~! Nu kan het jaar pas echt beginnen. Een nieuw schooljaar, waarin Neko-sensei voor het derde jaar op rij mijn mentor is. Waarin Susanne en ik weer bij elkaar in de klas zitten, zoals het hoort. Waarin Kapstok me weer geschiedenis geeft. Eindelijk durf ik het jaar met goede moed tegemoet te zien! 8D Dat klinkt crappy... Niet hardop lezen. xD Anyway: Ik ben zo goed als overgeplaatst. Alleen het rooster kan me nog tegenhouden, maar tenzij ze dat vandaag totaal omgooien, is er geen probleem. ^^

Oké, that's is. Neko-sensei krijgt haar eigen tag. U_U

It's my party and I cry if I want to.

Felicitaties since last update: 12*

- Otou-san

- Noëlle

- Patii-chan

- Dyna-san

- Jelle

- Oma

- Amy

- Michelle-san

- Takeshi (al eerder, maar dat zag ik net pas. x'D)

- Su14 (Blijkbaar een van m'n 'vrienden' op MAL)

- Vensito (Zelfde verhaal)

- Karin

Presents since last update: 7*

- Een superlieve e-card met gedicht van Newien

- Een enorme taart op een foto! van Patii-chan (JA DAT TELT OOK.)

- Zo'n beetje de hele krullenlijn van Andrélon. x'D (Dat tel ik als 1) van Suus

- Een krultang van Suus

- Deo van Suus

- Een SUPERLIEF filmpje met fandub van Mitsuki!

- Edgar van Michelle-san.

- 25 Euro en een kaartje van Otou-san

Bluh. Ik ben echt stom. Ik had gewoon mee moeten gaan. Ik heb net een half uur zitten janken omdat ik me alleen voelde. Ben je net 17, huil je nog om je mama. x'D Oh the irony. En ik moet ook nog steeds ongesteld worden, zal het ook wel aan liggen. Zo stom. Ik raakte gewoon ineens in paniek, ik wilde niet meer alleen zijn. Ik heb 2 uur geleden Otou-san gebeld, maar die sliep nog, zal nu wel zo'n beetje onderweg zijn. Mommy is inmiddels klaar met werken, en is nu alleen nog even de paarden aan het doen. En ik zit hier alleen mezelf zielig te vinden! 8D Jeez, las ik die e-card, moest ik nog harder huilen. -_-' Maar het gaat nu wel weer beter hoor. Ik heb mijn moeder gesproken, en net toen ik mijn MAL vernieuwde vond ik weer 2 verjaardagskrabbels! ^^ Eentje dus inclusief gigantische taart op foto van Patii-chan. Ik ga em gewoon posten:

Mooi is ie hè? 8D Zie, ik hèb wel vrienden! Op internet. x'D Ook wel daarbuiten natuurlijk. Maar toch opvallend dat ik van Jorine, Stephen en Susanne nog geen felicitaties heb gehad. Maarja, dat is vast omdat zij een leven hebben, en de mensen die de hele dag op internet zitten op allerlei manieren aan mijn verjaardag worden herinnerd. x'D YAY FOR HET FANDUB FORUM.

*Last update: 16.15

Mams is inmiddels thuisgekomen met taart en kadootjes van Suus, en ik heb net even met Mitsuki geskyped en het liefste filmpje bekeken! ^^ En ik heb Edgar gekregen! Van Michelle-san. (Ben er zojuist achtergekomen dat EternalFate zo heet) EN HIJ IS SEXY. 8D

*drools* And he's all mine. ^^ Be jealouse people, be jealouse! x'D

Toetsweek, je kent dat wel...

Zo. Ik blog hier niet zo vaak meer hè, en het eerste wat je dan in lange tijd van me hoort is een obligatory toetsweekblog. x'D Gewoon omdat het kan. Als je na je toets om 9.40 vrij bent moet je toch wat hè? Stel je voor, je zou maar gaan leren... *huivert* Maargoed. Redenen dat ik niet zo vaak meer blog; ten eerste omdat er niet zoveel meer gebeurt in mijn leven. x'D Ja, ik ben weer thuis, en er is wel veel veranderd enzo... Ik kan nu veel beter met mijn mama overweg en weet beter hoe ik met bepaalde sitaties hier thuis om moet gaan. Dat is een goede zaak. ^^ Maar daar ga ik geen ellenlange posts overschrijven want ja... Dat is gewoon niet boeiend. x'D En ik kan er geloof ik niet zo goed over praten, want steeds als ik het heb over de dingen die veranderd zijn, en dan met name hoe ze veranderd zijn, moet ik bijna huilen. x'D Weet niet waarom, maar meer soort van van blijheid ofzo. Vaag, maarja. Maargoed. Daar gaan we het dus niet over hebben. x'D Verder? Ja, die hele ruzie met Huize Jeweetwel enzo. Maar dat ik gewoon ook geen leuk verhaal, en het gaat nergens over. Ik heb gewoon geen zin om dat uiteen te zetten in mijn blog. Dus. En dan is er nog een reden hoor! Namelijk, deze meegeteld heb ik inmiddels 6 blogs, waarvan ik er aan 4 nog/al regelmatisg typ. Even opnoemen; Ik heb deze, das al 1, dan heb ik natuurlijk mijn geweldige horrorverhaal De Man Op Het Dak. Die is ook niet bijzonder actief, maar er komt toch vrij regelmatig een hoofdstuk op. Dat heb ik mijn verhaal met Pepita, The Other Side Of Life, die al sinds augustus vorig jaar ernstig verwaarloosd is (blame Pepita, it's her turn! >.<). Dan heb ik sinds kort ook nog White Album ~Needs to be filled~, mijn RPG-tje met Mitsuki-pyon waar ik bijna dagelijks, en dikwijls meerdere keren per dag en kort stukje op schrijf, mijn otakublog I came, I saw, I fangirled, die ik vrijdag heb aangemaakt om te voorkomen dat ik jullie ga lastigvallen met otaku-business, en tevens om mijn writing skills te improven voor mijn AniWay-sollicitatie. ^^ En tot slot, de meest recente blog; Kuroi Namida, mijn RPG met Mao-chan die al maar liefst twee posts telt. (Allebei van mij, schiet op Mao! x'D) Dus ja. Ik heb het maar drukdrukdruk met bloggen, al doe ik het mezelf aan, en ik vind het leuk. ^^ Maarja, daardoor typ ik dus niet alles in deze blog. Het voordeel; De otaku-onzin word jullie bespaard. Zit je hier nu met een pruillipje te bedenken dat je die otaku-onzin juist leuk vond; niet getreurd, ga dan gewoon naar http://yaminootaku.blogspot.com en druk op dat sterretje ergens in je taakbalk. ^^ Hij komt trouwens ook wel bij leesvoer te staan denk ik; net als de andere blogjes, dus daar kun je ook op wachten. Tot zover deze update, ik ga me weer wijden aan andere zaken. (NIET LEREN MWUHAHA.) Mata!

Mo Kaeru...

Stillat my mom's. And I guess I'm staying. I'm blogging in English now, just cause I feel like it. In case you wondered. So I'm probably not going back to I & M. Which is a good thing, I guess. I left to escape the tension, but I think, deep down, I also wanted a reason to go back. I missed it. I missed it so much. I missed everything here, my mom, the dogs, the freedom, the weirdness, the flexibility... Even my sisters. I know I said I needed structure, it seemed to be good for me, but that was just to much structure. I started to feel imprisoned. Suffocated. I need this freedom, I guess, even if it goes hand in hand with insecurity. And maybe I like that. Maybe I like the fact that when I wake up, I don't have a clue what my day will be like. Maybe I like coming up with the sudden plan to go to the cinema out of the blue, and actually enjoying a movie about an hour later. I'm just not the kind op person who wants my whole life planned out. Or not even my day. I actually like spontaneous stuff. Even though it's sometimes kinda tough on me making sudden decisions and stuff, but I don't really need structure that much. It's not what I'd been missing for all these years. That was love. Visible love. Don't get me wrong, I really liked it there, but after denying it for all this time, I finally have the strength to realize, no, to admit the fact that it's not where I belong. Okaa-san was right all along, I belong here. With her. With my family. But five months ago, I didn't want to belong here anymore. My family is a bunch of idiots, but I seemed to be the one idiot that didn't fit in. I thought they didn't want me. I thought she didn't want me, but I just didn't want myself. I wanted to be someone else, and to do so, I needed to be somewhere else as well. I thougt I was replacable, they wouldn't miss me. I never ever thought of replacing them, I never figured they might think I wanted to replace them.

Whatever this might sound like, for once in my life I don't regret running away. It wasn't even really running away. I actually ran straight into the fire for the first time, and I got out alive! I still think this was something I just had to do. Be it because there were things I needed to learn, which Okaa-san could not teach me, or just to show them that I crossed the line. I was afraid, yes, and I could never have done it without knowing I had a place to run beforehand. Even if it was only to scream for attention. To make my mother look at me. To make her see me. To force her to acknowledge me, I had to do this. And I succeeded. I finally got her to look at me. She even told me she was proud of me. Finally she spoke the words I was aching to hear her say for all my life, she finally said it. And it makes me so happy that even now, I have to try really hard not to start crying. I don't want them to see me crying over something like that. Not now. Not yet. I still got a long way to go, I guess. I still have to gain the courage to really talk about serious shit with okaa-san, but also, I need to work on myself. I want to get to know myself, and learn how to live with myself. I want to know what's wrong with me, and how to live with me. I still want to take the test, and I still want this therapy. I know I still need them.

I'm really glad to be home, but even so I am still incredibly grateful to I & M. And to Hannah-chan and Nana-chan as well. I'll miss them too. Not the fights between I & M, or Hannah's sudden outbursts, but dining all together as a family. But iI'm happy being a family at all. I can now see that, no matter how scattered we may be at times, even we are a family. Okaa-san and Otou-san still wanted to see me, after what I'd done. My sisters still missed me. Willemijn started being all friendly when she heard I'm here to stay, after treating me like shit for months! I will miss the little chats I had with I while she was doing the laundry. I'll miss the midnight talks I had with Hannah-chan, when we panicked at any sound we heard, being afraid of being caught and being scolded by I & M. I'll miss hiding in Nana's room when I & M were arguing, when we told each other all kind of stuff. Talking about everything we found unfair, being the only ones in that. It was always us against the rest, but she was never angry. I could tell her anything, and she would always respond me calmly. I'll miss how we used to laugh about our crazy mental images. I'll miss singing with Hannah. I'll miss Lotje, and how she always wanted to cut my hair, or examine me, playing doctor or hairdresser.

Wait, I'm making it sound like they're dead or something, but that's not the case. I'll still be seeing there. They're still my second family, I'm just not gonne try to be a part of their family anymore. I know I'll never succeed in that, and that's okay. After all, they're different people, with different ways, and different habits, but they're still amazing people. =]

Anyway, I'm glad to be home, and to realize where home is. ^^

Happy Nehew Year...

Ja, ik weet het. Ik ben laat met mijn nieuwjaarsblog, maar kom op, ik ben pas sinds zaterdag thuis, en ik had mijn laptop niet. (Nu maak ik misbruik van de schoolcomputer.) En hé, het nieuwe jaar begint pas ècht, als de kerstvakantie is afgelopen en we allemaal weer met brakke hoofden verveeld in de schoolbanken uit het raam zitten te staren! 8D (Don't ask me where I got that bullshit.) Anyways. Laat ik beginnen met vertellen hoe mijn kerstvakantie was. Eerst gingen we naar R & M. Kurii-kun was er ook, wat het moeilijk maakte Hannah-chan te benaderen, for several reasons, dus bracht ik de dagen door, rare humor hebbend met Nina. En Hare Hare Yukai ofcourse. Yup, call me hobbyloos, ik ken het dansje uit mijn hoofd. De laatste dag gingen we shoppen in Leiden. I has a new manga! 8D (Kurii-taal xD) Het heet Pretty Face, en het is leuk. Daarna kerst vieren bij mijn ouders. Daarover valt maar één ding te zeggen: Herman, Rest in Peace. U_U (Bleke Herman, de kerstkalkoen.)
Dan over naar Ottoland, waar ik de volgende paar dagen doorbracht met A Christmas Carol, appelflappen, een middagje Dordrecht en heeeel veeeeeel potjes pesten. (Met kaarten ja.) Toen op oudejaarsdag stapte ik weer in de trein naar Amersfoort om Oud&Nieuw door te brengen met Stephen. Which was kinda awesome op een zeker persoon met een ex-complex na. Ik noem geen namen. Dan nu, over op waar deze blog nu eigenlijk om draait. HET NIEUWE JAAR! En dan vooral ook om het oude jaar, want ik houd nu eenmaal meer van het verleden dan van de toekomst. (Mijn verleden dan, de geschiedenis van de Romeinen boeit me dan weer geen hol.)

2009 was een bewogen jaar. Eer jaar vol heftige gevoelens en moeilijke keuzes. Oh bah, wat klinkt dat speech-op-podium-met-microfoon-in-pak-met-stropdas-achtig. Ah well, who cares. 2009 was voor mij een jaar waarin de volgende thema's centraal stonden: Familie, Vriendschap, Muziek, Angst, maar ook Kracht en Warmte. Laat ik het jaar, net als vorig jaar overigens, gaan samenvatten in een zooi loze lijstjes, omdat ik nu eenmaal van lijstjes houd.

Want naast al die onzin hierboven was 2009 ook het jaar waarin ik:
- 16 werd
- Mijn eerste echte baantje kreeg, en verloor.
- Ontdekte wat het hebben van een relatie nou echt inhield.
- Sterker dan ooit het gevoel ervaarde ergens bij te horen.
- Van 4 VWO afzakte naar 4 Havo.
- Weer vlees ging eten.
- Mijn stem ontdekte.
- Twee mensen aan elkaar voorstelde en met succes aan elkaar koppelde! =D
- Wegliep van huis.
- Introk bij Hannah, Nina, Ilse, Markus en Lotje.
- Nina, Ilse, Markus en Lotje ontmoette.
- Rutger ontmoette.
- Harry en Kurii-kun ontmoette.
- Mijn persoonlijk record treinreizen verbrak. (Aantal treinkaartjes geconsumeerd in 2009: 45.)

Hoogtepunt: Opgenomen worden in de familie Brouke
Dieptepunt: Weglopen van huis en alle gevolgen en emoties die dat met zich meebracht.

Ups:
- Vrijdag 13 maart: Ox-Jam. Tosuta wordt verliefd op Sarah
- Zaterdag 25 april: Stephen geeft een feestje met verstrekkende gevolgen
- Dinsdag 28 april: Tosuta krijgt een vriendje
- Zaterdag 23 mei: Sarah draagt Melancholy op aan Tosuta en verandert Computers in November en weer terug. Tosuta is moved to tears.
- Zaterdag 30 mei: Tosuta viert haar Sweet Sixteen. Hannah-chan en Kurii-kun ontmoeten elkaar...
- Vrijdag 19 juni: Tosuta reist samen met Stephen af naar Tilburg voor de GPvNL
- Zaterdag 5 december: Tosuta viert Sinterklaas met fam. Brouke en voelt zich voor het eerst volwaardig deel van het gezin.

Downs:
- Dinsdag 13 januari: Tosuta krijgt een paniekaanval in de aula.
- Woensdag 4 maart: Peet besluit de vriendschap met Tosuta te verbreken.
- Eind juni: Tosuta stort in en besluit VWO op te geven.
- Maandag 24 augustus: Tosuta heeft een major fight met haar moeder en vlucht naar Huize Brouke.
- Dinsdag 25 augustus - Maandag 14 september: Tosuta pendelt heen en weer tussen haar eigen huis en dat van fam. Brouke. Iedere keer wordt teruggaan naar haar moeder een zwaardere opgave. Een periode vol angst, onzekerheid en gesprekken op school
- Dinsdag 15 september: Kats en Pierelier doen een zorgmelding bij jeugdzorg. Tosuta loopt weg en trekt in bij de familie Brouke.
- Woensdag 16 december: Tosuta heeft een gesprek bij Jeugdzorg. Haar moeder komt niet opdagen.
- Maandag 2 november: Spii-sama verbreekt de vriendschap.
- Zaterdag 28 november: Tosuta heeft een stille maar major breakdown.

Meest speciale personen in 2009:
(Op alfabetische volgorde, en dus NIET op volgorde van wie er het belangrijkst is/was)
- Hannah
- Harry
- Ilse
- Jorine
- Kats
- Kurii-kun
- Lotje
- Mama
- Markus
- Nina
- Rutger
- Sandra
- Stephen
- Susanne

Teacher Of The Year Awards 2009
Goud: Simone Kats (aka Kats of Catwoman)
Zilver: Jan-Willem Lentelink (aka Jan-Willempie)
Brons: Robert Peletier (aka Pierelier)
Troostprijs 1: Thijs de Groot (aka Kapstok)
Troostprijs 2: Susanne Wegkamp (aka... eh... Wegkamp?)

En dan nu, alweer de 2e editie van de Best Hug Award:
1. De eerste group-hug met de familie Brouke. Het ging ongeveer zo: Tosuta moest terug naar haar moeder, en knuffelde Ilse, trok vervolgens Markus erbij. Hannah kam erbij. Nina zat op de bank te lezen ofzo, en had nog niks door, maar ineens ze ze: "Hé, en ik dan?" ofzoiets, en kwam ze er ook bij. Lotje was geloof ik al naar bed.
2. De knuffel van Jan in Caf'e Flitz, waarbij hij bier over me heen gooide en bijna mijn ribben brak.
3. De eerste knuffel van Ilse, toen ze me naar huis bracht na de ruzie met mijn moeder, die extra raar was, omdat ze toen nog gewoon "De Moeder van Hannah" was.
4. De knuffel van Markus, na het Wesp-die-Lotje-bijna-vermoord-incident.
5. De knuffel van mijn moeder na het tweede Jeugdzorg-gesprek. We were both crying.

6. De knuffel van Lotje toen ik in gesprek was met Ilse;
T: *huilt*

L: Ben je een beetje verdrietig?

T: *lacht* Ja...

L: Heb je je au gedaan?

T: Eh... Zoiets.

L: *Knuffelt Tosuta* Wil je een pleister?

7. De eerste knuffel die ik van Nina kreeg, heel plotseling onder het eten.
8. De knuffel van Tim die daaraan voorafging, die ook niet ver van gevaarlijk was.
9. De zweterige knuffels van Arend en Ysja in Starsound.
10. Grouphug Cupcake-party

Muziek die ik dit jaar veel heb geluisterd;

- Sarah

- Klopje Popje

- Placebo

- Muse

- Emilie Autumn

En natuurlijk, omdat ik dit jaar otaku ben geworden zou het niets zijn zonder de volgende 2 categorieën. =)

Anime van het jaar: Clannad

Manga van het jaar: Gakuen Alice

Little things worth remembering;

(Kleine dingetjes die vaker voorkwamen, waar ik van genoten heb. =)

• De avonden avonden met Hannah (en soms nog iemand, bijv; Spii-sama of Kurii-kun) dat we langs het water liepen en er rozen in gooiden voor de mensen waar we om gaven, en de avonden dat we gewoo zaten te praten, en steentjes in het water gooiden.
• De kleine gesprekjes met Ilse, wanneer ik op mijn kamer zit en zij de was op hangt.
• Lotjes vele schattigheden.
• Tandenpoetslol met Nina, vooral de keren dat we over de badkamervloer rolden van het lachen.
• De Partygang-bijeenkomsten en -groepsgesprekken op msn en Skype.
• Alle Sarah- en Klopje Popje-gigs, die ik met o.a. Stephen, Rutger en Kurii-kun heb afgestruind.
• De tweewekelijkse film- en pizza-avonden op vrijdagavond.
• De avonden dat ik tot veel te laat zat/lag te praten met Hannah en/of Nina. (En maar stiekem doen als we de trap hoorde kraken x'D)
• De veel te lange, nergens over gaande telefoongesprekken met Jorine.
• De pauzes met Hannah op school, met gezwijmel bij het zien van bepaalde fluitketels, zingen in de aula, betrapt worden achter het gordijn, en andere zaken die onze reputaties ernstig beschadigd hebben. :')

Koosnaampje van het jaar: Poedie Pixie Frou Frou. Herkomst: Poedie: Alita. Pixie Frou Frou: Éen of andere celeb die besloot zijn dochter het aan te doen haar zo te noemen. (Als officiële naam ja.) Combinatie: Jorine en Johanna in één van bovenstaande telefoongesprekken. Gebruik: Johanna, Hannah en Jorine.

Emilie, we love you!

Emilie Autumn - What if

Here you sit in your high-backed chair
Wonder how the view is from there
I wouldn't know, 'cause I like to sit
Upon the floor, yeah upon the floor

If you like, we could play a game
Let's pretend that we are the same
But you will have to look much closer
Than you do, closer that you do

And I'm far to tired to stay here anymore
And I don't care what you think anyway
'Cause I think you were wrong about me
Yeah what if you were, what if you were?

What if I'm a snowstorm burning?
What if I'm a world unturning?
What if I'm an ocean, far too shallow much too deep?
What if I'm the kindest demon?
Something you may not believe in
What if I'm a siren singing gentlemen to sleep?

I know you've got it figured out
Tell me what I am all about
And I just might learn a thing or two
Hundred about you, maybe about you
I'm the end of your telescope
I don't change just to suit your vision
'Cause I am bound by a fraying rope
Around my hands, tied around my hands

And you close your eyes when I say I'm breaking free
You put your hands over both your ears
Because you cannot stand to believe I'm not
The perfect girl you thought
Well what have I got to lose?

What if I'm a weeping willow
Laughing tears upon my pillow?
What if I'm a socialite who wants to be alone?
What if I'm a toothless leopard?
What if I'm a sheepless shepherd?
What if I'm an angel without wings to take me home?

You don't know me
Never will, never will
I'm outside your picture frame
And the glass is breaking now
You can't see me
Never will, never will
If you're never gonna see

What if I'm a crowded desert?
Too much pain with little pleasure
What if I'm the nicest place you never want to go?
What if I don't know who I am?
Will that keep us both from trying
Too find out? And when you have
Be sure to let me know

What if I'm a snowstorm burning?
What if I'm a world unturning?
What if I'm an ocean, far too shallow much too deep?
What if I'm the kindest demon?
Something you may not believe in
What if I'm a siren singing gentlemen to sleep?


Legenda:

Just part of the lyrics
Herkenbaar
Heel herkenbaar
This could be written about me.

We're gonna be famous! =D

31 oktober 2009, live te bewonderen in Het Podium Hoogeveen; I'm K.O. met hun hit; Invisible to you.

I had my hair cut yesterday
You didn't even notice
I bought new jeans two weeks ago
You didn't even see
Well I suppose my nosering
isn't that remarkable
But do you ever even really look at me?

When I told you my stomach hurt
You said: "That's very nice."
When I told you my grandma died
You just nodded your head
When I told you your nose was blue
you totally agreed
Have you ever heard a single word I said?

I hope, one day, you'll be aware of my existence
I hope you'll take a proper look
I hope, one day, you will finally see my fake smile
And make it real somehow

When I was breaking down
You were too busy playing poker
Sometimes I really need you
But you're always occupied
When I was crying out for help
you told me to be quiet
Otherwise you couldn't watch your favourite show

I hope, one day, you'll be aware of my existence
I hope you'll take a proper look
I hope, one day, you will finally see my fake smile
And make it real somehow

Do you want to see me screaming for attention?
Dancing naked on the roof
Still you think your playstation is more important
I remain invisible to you

I hope, one day, you'll be aware of my existence
I hope you'll take a proper look
I hope, one day, you will finally see my fake smile
And make it real somehow

I wish, one day, you'd be aware of my existence
I wish you'd take a proper look
But it's okay, you will never see my fake smile
I remain invisible to you