Psychisch Wèl In Orde.

Vandaag was voorlopig mijn laatste gesprek bij Accare. Waarom? Eigenlijk valt er voor mij met Accare niet zoveel meer te bespreken. Ik kan Esther natuurlijk gaan vertellen over mijn examenstress, of over de lol die ik met Mao heb in de les, of over de perfecte dagen die ik met Miyako en Miso-soup doorbreng, of over mijn zangles, mijn bandjes. Maar heb ik daar nou een orthopedagoog voor nodig? Of een psycholoog, psychiater of systeemtherapeut? Ik denk het niet. De Johanna Meulenberg die op dit moment achter de computer deze post aan het typen is, is niet meer te vergelijken met de Johanna die iets meer dan een jaar en maand geleden van huis wegliep. Laat staan met de Johanna die bijna 2 jaar geleden door Peletier 'Psychisch Niet In Orde' werd verklaard. Als ik op mijn blog zo teruglees waar ik de afgelopen 3 jaar doorheen ben gegaan, en ja, daar heb ik mijn blog en dagboek voor nodig, dan verbaasd het me dat ik nu hier zit, zoals ik hier zit. Met een glimlach op mijn gezicht.

Wat ik heb meegemaakt is niet zo heel indrukwekkend. Voor een groot deel zijn het dingen die ieder pubermeisje meemaakt. Dingen die niet serieus genoeg zijn om de hulp van een persoon met een titel van 3 of meer lettergrepen voor in te roepen. Er zijn een paar uitschieters, maar dan nog. Toegegeven. Zo'n kutleven had ik nou ook weer niet.

Maar daar gaat het niet om. Het gaat om hoe ik me daarmee voelde. De dingen die ik dacht. De angsten en wensen die ik had.

Een jaar geleden rond deze tijd speelde ik regelmatig met de gedachten mezelf van kant te maken. Nog geen anderhalf jaar geleden was ik er heilig van overtuigd dat mijn moeder me verafschuwde, en liever een andere dochter had gehad. Iets minder dan een jaar geleden dacht ik dat ik Mao voorgoed was kwijtgeraakt. Iets meer dan een jaar geleden verbrak ik mijn tweede relatie en dacht dat het mijn laatste zou zijn. Bijna twee jaar geleden kreeg ik mijn eerste paniekaanval. In september twee jaar geleden schreef ik dat ik mijn leven niet meer wilde, en dat ik niet meer wilde zijn wie ik was. In juni dat jaar verloor ik één van de beste vriendinnen die ik ooit heb gehad, en van wie ik waarschijnlijk ergens altijd zal blijven houden. Daargelaten op welke manier.

Dit was mijn leven. Dit was het leven dat ik dagelijks vervloekte. Het leven waarvan ik dacht dat het me op alle mogelijke manieren tegenzat. Het leven dat ik mezelf af wilde nemen.

Vandaag vertelde Esther me dat ik wel degelijk Psychisch In Orde ben. En ze vroeg wat ik ervoor gedaan had. Ik antwoordde dat het enige dat ik eraan gedaan had was; me openstellen voor geluk. Stoppen met bang zijn om te leven, en proberen de dingen in een ander licht te zien. Jezelf dwingen positief te denken is iets dat ik eigenlijk altijd al deed. Dat heb ik immers van huis uit zo geleerd. Wat Piet Paulusma ook voorspeld mag hebben, morgen wordt het mooi weer, en het glas mag dan halfvol zijn, maar als het leeg is schenken we het gewoon weer vol. Net zo lang totdat we geen dorst meer hebben. Het universum geeft me wat ik nodig heb, en mij zal het aan niets ontbreken. Dat komt uit al die antroposofische boekjes die mijn ouders verslonden, dus dat is me met de paplepel ingegoten.

Wat ik deed was niet negatief bestellen, maar negatief focussen. Mijn zicht was zo vertroebeld door mijn eigen ellende dat ik het licht niet meer kon zien. Ik verschuilde me achter dat wat ze mijn depressie noemden, om confrontatie uit de weg te gaan. Ik leefde van medelijden, en trok aandacht op de negatieve manier, en op die manier ook bevestiging dat mensen om me gaven.

Op aandringen van anderen ben ik voor mezelf op gaan komen, ben ik "van huis weggelopen." Ze hebben me moeten dwingen mijn houding aan te passen. Uit mijn donkere, maar veilige schuilplaats te komen, en op zoek te gaan naar geluk, en dat heb ik gevonden.

Op de terugweg van Accare, terwijl ik nadacht over het gesprek en over de veranderingen in mijn leven van het laatste anderhalf jaar, mijn favoriete muziek uit mijn oordopjes kwam en de zon op mijn gezicht scheen, huilde ik. Ik huilde omdat ik blij was, blij met mijn leven.

Er is me in die jaren heel wat afgenomen, maar nu heb ik er zoveel voor terug gekregen. Ik heb de meest fantastische vrienden die ik me kan wensen, ik heb de intelligentie om met een beetje geluk zonder al te veel problemen te slagen voor mijn eindexamen, en mochten die problemen zich wel voordoen, dan heb ik een geweldige mentrix. Ik heb een familie waarvan ik ontdekt heb dat ik ze, ondanks de problemen die we met elkaar hebben, voor geen goud zou willen inruilen. Een plek waar ik toch echt thuishoor. Ik heb zangles, en een stem die nog lang niet alles is, maar redelijk vooruitgang boekt. Ik heb een dak boven mijn hoofd, genoeg te eten en te drinken. Ik heb over een jaartje kiesrecht, en ik mag gewoon naar school.

Ik kreeg tranen in mijn ogen bij het idee dat ik dit alles vorig jaar bijna had opgegeven. Als ik toen voor de trein was gesprongen, had ik Loes en Nynke nooit leren kennen. Dan had ik Mao's situatie niet zien verbeteren, zoals nu. Dan had ik nooit uit mijn moeder's mond gehoord dat ze trots op me was, en dat ze van me hield. En dan had ik Aikurushii-sama nooit geknuffeld. Als ik toen had opgegeven, had ik nooit kunnen ervaren wat ik had kunnen hebben. Wat ik nu heb. Dan zou ik niet gehoord hebben dat ik Psychisch In Orde ben. Wat zou dat ontzettend zonde zijn geweest! Hoe heeft het ooit maar door me heen kunnen gaan om een leven als deze weg te

gooien!

Natuurlijk is mijn leven nog steeds niet perfect (dan kan ook niet, volgens mij) maar een jaar geleden had ik echt niet voor mogelijk gehouden dat ik me nu zo gelukkig zou kunnen voelen. En nu het zover is waren al die jaren dat ik me niet zo happy voelde het driedubbel en dwars waard. (Ik zeg overigens niet dat ik gelukkig ben, want dat is een gevaarlijke uitspraak. xD Ik VOEL me gelukkig, en dat lijkt me ook wel even genoeg ik ben nog jong.)

Deze blog wordt veel langer dan ik had gepland, maar ik moet nog één ding kwijt: Deze enorme veranderingen in mijn leven had ik nooit alleen teweeg kunnen brengen. Ik wil alle mensen die mij in deze periode, en ervoor en erna, bewust of onbewust bij hebben gestaan, vanuit de grond van mijn hart bedanken, ookal leest het meerendeel ervan dit toch niet. Dankjewel Mao, Cupcake, Stephen, Jelle, Michiel, Marc, Petra, Danielle, Eliza, Kapstok, Neko-sensei, Aikurushii-sama, Pierelier, Pepita, Eline, Yumi, Hannah, Nina, Ilse, Markus, Lotje, Mama, Esther, Pa, Arend, Rutger, Deborah, Nynke en Loes. (Random volgorde. xD)

Thank you all, for changing my life.

(Oh Johanna wat kun je toch weer heerlijk dramatisch doen. x3)

Sugoi Stedentripjes.

Daar ben ik weer. Ik zou hier nu eigenlijk een uitgebreid verslag moeten typen van de afgelopen week, maar aangezien ik daar niet heel veel zin in heb, houdt ik het kort. Dinsdag ben ik met de trein van 6.41 afgereisd naar Utrecht Centraal, om daar te meeten met mijn Cupcake. Na mijn zooi in een kluisje te dumpen zijn we toen gezamenlijk afgereisd naar Almerica City om eens even lekker te chillen in het zonnetje op Almerica Beach. Na alle zelfmoordkonijntjes (die dingen zijn geniaal) in de Selexyz gelezen te hebben namen we maar weer de trein naar Amersfoort, om daar op het station, na twee rode rozen te hebben gekocht, gelijk weer in de bus naar Hoevelaken te stappen. Harry? Neenee. Marc! En dat was gezellig! Alleen wilde hij, ondanks de rode roos, niet met ons trouwen. Daarna terug naar Amersfoort om de tweede roos af te leveren bij Stephen! ^^ En híj wilde wèl met me trouwen! Dus nu zijn we verloofd. 8D (Don't tell Rutger...)

Daarna pakten we de trein naar Amsterdam, voor een ijsje bij Van Der Linden, en een touristich tripje over de wallen, die Jorine nog nooit had gezien! Na dan ook weer geruime tijd door Amsterdam geslenterd te hebben waren onze voeten het een beetje zat, dus stapten we uitgeput in de trein naar Zandvoort. Gelukkig voor ons, liep je vanaf het station bijna zo het strand op, dus hebben we onze oververhitte voetjes lekker af laten koelen in het koude zeewater! ^^ Na Zandvoort waren we weer helemaal opgeladen, maar jammer genoeg was er ook nog zoiets als tijd, dus stapten we maar weer in de trein terug naar A'dam, om vervolgens terug naar Utrecht te gaan. Daar kwamen we tot de verschrikkelijke ontdekking dat Manneken Pis gesloten was, dus moesten we onze honger maar gaan stillen bij de Burgerking. Na een warme portie krulfriet en een ijsje van de Swirl's stapten we maar weer in de Stoptrein naar Tiel, om in Geldermalsen over te stappen op de Spurt naar Dordt, met voor ons als eindbestemming: Hardinxveld-Giessendam.

De volgende dag moesten we nog even afkicken van het zomaar overal heen kunnen reizigen, dus besloten we met Lotte de Qliner te pakken naar YOUUUTRAAACK! 8D En dat was vet sexy. En de dag daarna, was ik nog steeds in Ottoland, dus besloten Jorine en ik te gaan shoooten. x] Het resultaat daarvan is binnenkort wel te bewonderen op mijn Haaifs. En daarna ging ik weer naar huis. De daaropvolgende dagen heb ik nogal weinig gedaan. Voornamelijk tijd gedood met Sven en Death Note. Ja. Het spijt me. Ik heb eraan toegegeven. Ik, als onbekende anime liefhebber ben begonnen aan één van de Grote Drie. (Bleach, Naruto en Death Note). Nou is Death Note wel het minst erg daarvan, omdat ie maar 37 afleveringen en 2 of 3 films heeft, en niet zoals Bleach en Naruto een paar honderd. Daarnaast valt Death Note eigenlijk alleen in Nederland onder de Grote Drie. Over het algemeen is de derde in het rijtje One Piece. Waar ik overigens een stuk van de manga van gelezen heb en er geen reet aan vind. Maar ach, na te beginnen met Nana en dan Fruits Basket te kijken en te lezen was ik al niet zo onschuldig meer, ben ik bang. Om nog maar te zwijgen van mijn Miyazaki-liefde. En ach, Death Note is nog helemaal niet zo slecht. Sterker nog, het is best wel verslavend! 8D Ik was wel weer eens toe aan een thriller-anime, na al die softe dingetjes als True Tears en Furuba.

Maargoed, genoeg anime-blabber. Vandaag wordt anders. Vandaag ga ik met Pepita brownies bakken! ^^ Maar ik wordt over een uurtje ofzo al opgehaald, dus ik ga nog even Death Note kijken nu het nog kan! 8D (verslaaafd).

Lieve God,

Bedankt voor Jorine. Ze is waarschijnlijk de beste vriendin die ik op dit moment heb, misschien wel de beste vriendin die ik ooit heb gehad. Ze is de enige persoon van wie ik bijna zeker weet dat ze van me houdt (familie niet meegerekend) en ik hou net zo veel van haar. Bedankt dat het ons ondanks de afstand nog lukt contact te houden. Ik kan haar altijd bellen, en dan drie uur aan met haar praten, over alles en iedereen. Ik kan iedere gedachte uitspreken zonder erover na te hoeven denken hoe dat over komt. En soms, als ik het nodig heb, dan smst ze me, vanuit het niets, gewoon omdat ze het dan aanvoelt ofzo.
Bedankt voor Vincent, Lotte, Kevin en Nathan, en voor iedereen die haar gelukkig maakt, of een poging daartoe doet.

Bedankt voor Stephen. De enige jongen met wie ik uitgebreid kan praten over verliefdheid, en al dat soort dingen. En nee, hij is geen homo! xD Hij is de enige jongen die ooit heeft gezegd dat hij van me houdt, gewoon als vriend. En misschien wel de enige jongen die dat ooit tegen me kan zeggen. Met hem kan ik gewoon arm in arm lopen, hand in hand zitten (ja, ik had koude handen, en hij had warme handen) en al knuffelend de ingang van de trein versperren zonder dat één van ons verwarrende gedachten en/of gevoelens krijgt. Bedankt voor Eva, Anouschka en Franceska, en voor alle andere mensen en dingen die hem gelukkig maken, of een poging daartoe doen.

Bedankt voor Marc. Al spreek ik hem de laatste tijd niet heel veel, hij betekent nog steeds veel voor me. Het is een superlieve jongen, en hij heeft me best wel geholpen. Bedankt ook dat hij misschien met mij en Jorine meegaat naar Flayveau! ^^

Bedankt voor Susanne. Ja, ze heeft slechte kantjes. Ja, ze heeft me meer dan eens gekwetst, maar toch bedankt dat we het hebben bijgelegd. Bedankt dat ik in staat was haar een tweede kans te geven. Of nee, ik bedoel en derde kans, of was het nou een vierde? Bedankt dat zij mij ook die kansen heeft gegeven. Vooral de laatste tijd heb ik heel erg veel aan haar. Het is fijn om iemand te hebben die de slechtste dingen met je gemeen heeft. Die de dingen begrijpt die je zelfs van jezelf niet begrijpt. Bedankt voor alles wat haar evan weerhouden heeft, en haar nog steeds weerhoudt van de dingen waar zij, en alle andere bovenstaande mensen mij van weerhouden hebben.

Bedankt voor al deze mensen. Ik hou van ze. Van allemaal. Dit zijn de mensen die mijn leven draaglijk maken. Dit zijn de mensen waar ik ontzettend blij mee ben, de meest belangrijke mensen in mijn leven, maar het zijn ook de mensen voor wie ik het meest kwetsbaar ben. De mensen voor wie ik het meest bang ben ze te verliezen. Daarom wil ik U vragen, smeken als het moet, ze niet weg te halen uit mijn leven, op welke manier dan ook.

Vandaag zou er een verzekeringsagent komen om mijn uitvaart te regelen. Mijn moeder heeft voor al haar kinderen een begrafenispolis geregeld vlak na de geboorte, behalve voor mij. Dat wou ze vandaag dus regelen, maar die kerel heeft afgebeld. Dat houdt dus in, dat als ik morgen doodga, dat ik dan geen uitvaart krijg omdat mijn ouders dat simpelweg niet kunnen betalen.
Zoiets zet je aan het denken. Mij ten minste. Niet zozeer aan het feit dat als ik morgen doodga, ik geen uitvaart heb, maar aan alles wat er zou gebeuren als ik morgen doodga. Mijn familie zou het allemaal wel te weten komen. Het zou in mijn klas verteld worden, door Mevrouw Kats. Dan zou het waarschijnlijk op het bord komen te staan, ook in de lerarenkamer. Heel zakelijk, net als bij de broer van Roelof. Susanne zou het ook wel horen, of lezen. Misschien zou Pepita het haar vertellen... Peet zou het horen, misschien zou ze spijt hebben, omdat de laatste keer dat ze me zag, we ruzie hadden, en dat ik had geprobeerd het goed te maken, maar zij dat niet wilde. Nog niet. Op school zou het nieuws zich verspreiden, maar daarbuiten? Hoe lang zou het duren voor Jorine, Jelle, Marc en Stephen het zouden weten? Misschien zou Jorine me op een dag bellen, omdat ze al heel lang niks meer van me had gehoord. Als ze op de huistelefoon zou bellen, zou ze mijn moeder of één van mijn zussen aan de lijn krijgen, en die zou het haar vertellen. Maar hoe lang zou dat duren? Weken? Maanden? Àls ik dan al een begrafenis zou hebben, zou zij hem missen, net als Jelle, Marc en Stephen. Misschien zou Joanne maandag, dinsdag of woensdag naar me vragen aan iemand op de KD. Als mijn zus daar dan rond zou lopen, en Joanne aan haar zou vragen waar ik rondhing. Dan zou ze het misschien thuis vertellen, en dan zou Jelle het horen. Hoe zou hij reageren? En àls ik dan al een uitvaart zou hebben, zou die waarschijnlijk ook al geweest zijn. Het zou ook pas maandag op school worden verteld, dus zou Susanne het misschien ook wel missen. Misschien zou Roos op het idee komen om Jorine's nummer te achterhalen, of haar een berichtje te sturen via hyves, dan zou Jorine het misschien aan Marc vertellen, maar misschien ook niet. En Stephen... Niemand in mijn familie kent hem. Hoe zou hij erachter komen? En zou hij erachter komen? Misschien wel nooit...

Zo bedacht ik ook dat het andersom ook kan gebeuren. Iedereen kan altijd, iedere seconde doodgaan. En zo sta je daar ineens bij stil. Van Jorine ben ik vrij zeker dan ze nog leeft, omdat ze een paar seconde geleden nog iets tegen me zei op msn. Maar bizar eigenlijk. We gaan er bijna altijd maar vanuit dat iedereen van wie we houden gewoon nog leeft, dat zien we als vanzelfsprekend, maar dat is het helemaal niet. Ik zeg niet dat we eigenlijk allemaal de hele tijd bang moeten zijn dat iemand die belangrijk is misschien wel ligt dood te gaan, maar gewoon het idee dat het allemaal mogelijk is maakte me vanmiddag best wel bang. Want ik wil dat helemaal niet meemaken. Alleen al de gedachte aan de mogelijkheid dat deze mensen dood kunnen gaan... Wie gaat er eerder dood? Dat is de vraag. Want ik bid dan wel dat deze mensen mijn vrienden blijven, maar vroeg of laat verliest de één de ander. Of het nou is door een ruzie, of door de dood. Ik zou bijna al de neiging krijgen om mijn eigen leven te beëindigen voordat ik het leven van iemand van wie ik hou zie eindigen, maar dat is egoïstisch, zeker nu mijn uitvaart niet verzekerd is.

Sloganizer

Met dank aan Susanne, heb ik iets geniaals ondekt. Sloganizer. Het is ontzettend kansloos, maar wel heel grappig! xD Je typt een woord in, en Sloganizer maakt er een slogan van! Zo heb ik dus wat namen ingevoerd, en er kwamen de meest bizarre dingen uit:

Jorine : *Think. Feel. Cupcake.*
Susanne : *Kujira - Yabba Dabba Doo!*
Jelle : *Nightwriter, it's better than chocolate.*
Marc : *Marc's like heaven!* (O.o)
Kapstok : *Stay cool with Kapstok.*
Stephen : *Lestorte? Yes Please!*
Marjolein : *The secret of Yumi*
Gea : *Are you ready for Yukiko?*
Pepita : *K'narie, what more could you want?*
Eline *Eline never sleeps.*
Anne: *Anneriffic!*

Over Anne gesproken, wat zou ie zeggen over Escalation?

*There is no life without Escalation.*

Nou, das leuk om te horen toch? ^^
Afijn, laten we overgaan op leraren.

Kuiper: *You can't stop Kuiper.*
Matheron: *Matheron? You bet.*
Lentelink: *Lentelink - Just do it!*
Peletier: *Peletier, there's no beteer way.* O_o
Chris: *Chris - be prepared!*
Lummen: *Make the world a better place with Lummen*
Hummeltje: *Hummeltje, the real thing.*
Kostwinner: *Kostwinner's got it all.*
Kats: *Catwoman on the outside, tasty on the inside.*
Luijpen: *Luijpen, your specialist.*
Lampe: *The Lampe way of life.*
Nijland: *With a name like Nijland, it had to be good!*
Steenbergen: *Let's talk about Steenbergen.*

En, hij is niet echt een leraar, maar van mij mag ie er wel bij: Meneer van Holland
*Van Holland, to hell with the rest.*

Nouja, ik denk dat ik maar eens ga... Douchen en dan slapen. Morgen naar Ottoland! \(^o^)/
*You wouldn't want to miss Ottoland!*
Dag lieve lezertjes, en vergeet niet: *There's a bit of Appeltaart in all of us.*

Easier To Live

Ode aan iedereen die belangrijk voor me is.

So you can't return the dead to life
You can't teach me how to fly.
You can't make me Mr. Perfect's wife
But if you could, you'd try.

So you can't give it back to me
You can't remove my pain.
So you can't just destroy the thing
That's making me insane.

But don't tell me you're useless
And you've got nothing to give.
Just by being there
You make it easier to live.

So you can't make it go away
You can at least soften the blow.
And all the little things you say
Can help me letting go.

So you can break me with a word
And you can make me cry.
Without your endless sympathy
The world would pass me by.

So don't you say you're useless
You can help me to believe.
Just by being there
You make it easier to live.

Wikipedia vs. Huisarts

Wikipedia. Iedereen weet wel wat het is, en ook bijna iedereen gebruikt het wel eens, want hoewel men regelmatig roept dat er toch allemaal niks van klopt, kan de site erg handig zijn. Of het nu is om informatie te zoeken voor een schoolopdracht, of dingen waar je zelf gewoon benieuwd naar bent. Zoals wat het Stockholmsyndroom nu precies is, de volledige discografie van Muse, of de symptomen van Pfeiffer.

Sommige dingen kun je ook beter niet opzoeken op wikipedia, want wikipedia is niet altijd even tactisch. Ik ben dan zo'n stom persoon die last heeft van slaapproblemen en daarom maar Insomia gaat wikipediaen. (Zie vorige blog) Daar werd ik al niet al te vrolijk van.
Stockholmsyndroom wikipediade ik niet omdat ik vermoed dat ik er zelf aan lijd, aangezien ik nog nooit ontvoerd of gegijzeld ben. Het begon met een combinatie van een gesprek met Marc over psychologie en het luisteren van Muse's Stockholm Syndrome. Ik had wel eens van deze aandoening gehoord, maar wist niet precies wat het was, dus voerde ik het in op de hierboven genoemde online encyclopedie. Als je wilt weten wat daar precies stond, moet je gewoon op de link hierboven klikken, maar daar gaat het niet om. Na het lezen van het wikipedische stukje over het Stockholmsyndroom, begon ik wat door te klikken van ontoerekeningsvatbaarheid naar psychiatrie, en zo kwam ik uiteindelijk bij het o zo bekende onderwerp Depressie terecht. (surprise, surprise!)

Oké, als je ervan verdacht wordt depressief te zijn, is dat onderwerp opzoeken op wikipedia waarschijnlijk één van de domste dingen die je kunt doen. Maar ik zocht het niet op, ik kwam er héél toevallig op terecht. Min of meer. Anyway, toen ik het voor mijn neus had móést ik het wel lezen. Als je dat dan leest hoop je dat dat één van die dingen is die op wikipedia staan waar niks van klopt.
Er stond in ieder geval een lijst van criteria voor een depressie:

Volgens de DSM-IV-TR-criteria voor het diagnosticeren van een ernstige depressieve episode moeten één of twee van de volgende elementen aanwezig zijn:

A. Gedeprimeerde stemming (1) *check* of verlies van belangstelling of genoegen (2). *check*
Bij deze twee criteria moet worden uitgesloten dat ze zijn veroorzaakt door een lichamelijke aandoening of stemmingsincongruente wanen of hallucinaties. Het volstaat om één van deze symptomen te hebben indien het gepaard gaat met minstens vier van de volgende symptomen:
- Gedeprimeerde stemming gedurende het grootste deel van de dag. *op sommige dagen wel*
- Duidelijke daling van belangstelling in aangename activiteiten. *check*
- Veranderende eetlust en duidelijke gewichtstoename of gewichtsverlies.
- Verstoord slaappatroon of slapeloosheid of meer slapen dan normaal. *check*
- Veranderingen in activiteitenniveaus, rusteloosheid of zich beduidend langzamer bewegen dan normaal. *check*
- Vrijwel alle dagen vermoeidheid of energieverlies. *check*
- Gevoel van schuld, hulpeloosheid, bezorgdheid, en/of vrees. *check, check, check, check*
- Verminderde capaciteit om zich te concentreren of besluiten te nemen. *check*
- Het denken over dood of zelfmoord. *zucht. schaamschaam, check*

Oké, ik voldoe dus aan bijna alle eisen. Betekent dat of ik depressief ben? Of is het gewoon een typisch geval van een wikipedisch-artikel-waar-niks-van-klopt? Als dit klopt, zou dat in principe dus genoeg moeten zijn om een "ernstige depressieve episode te diagnosticeren..." Als je er zo over nadenkt, Wat zouden ze bij de huisarts dan doen om te bepalen of je depressief bent of niet? Vragen stellen toch? Bloed prikken en dat soort onderzoeken lijkt me niet echt logisch, voor zover ik weet kun je aan iemands bloed of DNA niet zien hoe het psychisch met diegen gesteld is. En dan, als de huisarts vragen gaat stellen, waarom zou de huisarts dat dan wel kunnen en wikipedia niet? Want ookal weet je nooit zeker of wikipedia klopt, het heeft toch een aantal voordelen boven een huisarts. Zo kijkt het je niet aan alsof je een zaak bent, een geval. Een ernstig geval, welteverstaan. Ook draagt het geen witte jas, en het zit niet in een zenuwachtigmakende praktijk. Het verwijst je niet door naar het GGZ, en het schrijft je geen antidepressiva voor. Maar het belangrijkste: Het licht je ouders niet in.

Tot zover 2008.

Ik weet dat het al 5 dagen 2009 is, maar ik had eerder geen computer bij de hand, dus typ ik nu toch maar een blog met alle hoogte- en dieptepunten van het afgelopen jaar.

Hoogtepunt : Reveil

Dieptepunt : De ruzie met Danielle, Eliza en Susanne, inclusief nasleep.

Vrienden van het afgelopen jaar.

Omdat de definitie van het woord "vriendschap" voor iedereen anders is, kan het zo zijn dat het niet altijd wederzijds is/was, anyway, dit zijn de mensen die het afgelopen jaar vrienden voor mij zijn geweest.

Anne (augustus - ...)

Danielle (december '07 - eind april '08)

Eline (augustus - ...)

Eliza (december '07 - mei '08)

Jelle (juli - ...)

Jorine (juli - ...)
Lotte (oktober 2005 - ...)

Marc (augustus - ...)

Michiel (juli - augustus)

Pepita (juni - ...)

Peet (december '07 - ...)

Susanne (januari - mei + augustus - ...)

Zoals je ziet is Michiel er eigenlijk maar twee maanden geweest, maar aangezien hij wel heel veel voor me heeft betekent heb ik hem er wel bij gezet.

Beste dagen :

14 februari -> Sushi Night bij Danielle.

16 februari -> VVD




22-23 maart -> Matrix-LOTR-marathon met Susanne.
Zegmaar twee dagen non-stop filmkijken.

20 april -> Elf Fantasy Fair!


1-4 mei -> CWN



5 mei -> Bevrijdingsfestival @ Zwolle

17 juni -> Meegesneakt naar Slagharen.

21-25 juli -> REVEIL! ^^



29 augustus -> Het concert van Sarah

18 oktober -> Reunie Reveil & Herfstconventie CWN

6 december -> Bandjesavond @ Podium, met de geweldige wereldband Escalation!

29-30 december -> Jorine was er!

Top tien knuffels die ik dit jaar heb gehad ^^ :

1. De knuffel van Danielle toen we ruzie hadden gehad en allebei stonden te huilen.
2. De eerste knuffel die ik van Jelle kreeg.
3. De knuffel van Jorine op Reveil toen ik net was afgewezen.
4. De knuffel van Michiel op Reveil, midden in het gesprek, met de woorden "Kom op, je bent toe aan een knuffel!"
5. De knuffel van Arend, de zanger van Sarah, toen we hem vlak voor het concert zagen, die ietwat onverwacht kwam!
6. De afscheidsknuffel van Jelle, waardoor de bus eerst netjes stopte, maar toen zomaar wegreed. Op dat moment lullig, maar achteraf best wel grappig. xD
7. De knuffel van Pepita, tijdens het Domo-drama, omdat Pepita van zichzelf niet zo'n knuffelbeer is.
8. De knuffel van Eline, vlak na mijn gesprek bij De Meneer Met De Onspelbare Achternaam, gewoon omdat ze waarschijnlijk dacht dat ik wel een knuffel kon gebruiken.
9. Luuk's Zwarte-Pieten-knuffel.
10. Ruurd's free hug op Reveil, hij zag me lopen, zei "Free Hugs" in gebarentaal en gaf me een knuffel. ^^

Bandjes waaraan ik afgelopen jaar verslaafd aan ben geweest:

- Goo Goo Dolls
- Editors
- Interpol
- Arid
- Muse
- Sarah


Gelukkig Nieuwjaar iedereen!

Psychisch Niet In Orde

Het is officieel: Ik spoor niet. Ik loop niet voor niks bij de vertrouwenspersoon. Hij wil niet voor niks vage testjes met me doen om te kijken hoe 'verdrietig' ben. Ik ben gek, of zoals hij het zou zeggen: psychisch niet in orde. Het schijnt dat als je maar genoeg hoort dat je gek bent, je het vanzelf wordt. Dat verklaart een hoop in mijn geval.
Oké, hij heeft niet letterlijk gezegd dat ik 'psychisch niet in orde' ben. Maar hij had het wel over testjes om te testen hoe 'verdrietig' ik ben. Wat moet ik daar van denken? Volgens Marc waarschijnlijk een vragenlijst.

1. Ben je verdrietig? Ja/Nee
2. Ben je depressief? Ja/Nee/Weetikveel?!
3. Ben je suïcidaal? Ja/Nee/Dit slaat nergens op.
4. Ben je psychisch wel in orde? Ja/Nee, natuurlijk niet, anders zou ik deze stomme vragenlijst toch niet in hoeven vullen?!

Conclusie : Je bent verdrietig. Of nee, je bent héél verdrietig. En je bent psychisch niet in orde.
Wat gaan we eraan doen? Vijf jaar dwangverpleging in een psychiatrische inrichting, een gesprek met Mevrouw Kats, oh, en we brengen je ouders op de hoogte.

Daar sta ik dan. Terwijl mannen in witte jassen me in een dwangbuis persen en me achterin een busje douwen. Mijn moeder zwaait me vrolijk uit. Opgeruimd staat netjes.
Daar zit ik dan. In zo'n enge isoleercel.

Ik zie het helemaal voor me. Ik weet best dat ik heel erg overdrijf. Maar wat als ik het onderschat? Wat als er iets mis met me is, wat als ik Psychisch Niet In Orde ben? Dan kan ik mijn ouders er in ieder geval niet meer buiten houden. Wat moet ik in Godsnaam doen als blijkt dat er iets mis me is? GGZ, IPG.... Alles moet via mijn ouders, en dat is gewoon geen optie. Als ik al kan voorkomen dat ze het te weten komen, hoe moet ik dan verder? Iedere dag gewoon vrolijk door de school banjeren met de wetenschap dat ik Psychisch Niet In Orde ben. Tjaa, niks aan te doen. En dan? Wat ben ik dan opgeschoten? Professionele hulp is uitgesloten, dus moet ik maar door blijven leven tot ik het niet meer kan. Totdat het echt te veel wordt. Totdat ik eronder bezwijk.

Wat schiet ik er dan verdomme mee op om te weten wat er mis met me is? Schiet ik überhaupt ergens iets mee op? Ik ben in de eerste instantie alleen maar naar die vent gegaan zodat Marc naar de dokter ging, daarna dacht ik dat het goed was, maar misschien was het een fout. Misschien had ik het niet moeten doen, want het geeft me alleen maar nog iets om me druk over te maken.

Misschien is het ook wel om het als excuus te kunnen gebruiken. Sorry mevrouw Nijland, ik heb geen uiteenzetting geschreven. Ja, ik weet wel dat dat vandaag had gemoeten, maarja, ik ben Psychisch Niet In Orde.
Mevrouw Lampe, ik kan niet meedoen met gym. Nee, ik ben niet alweer ongesteld, ik ben Psychisch Niet In Orde.
Mevrouw Matheron, ik heb niet geleerd voor mijn proefwerk Frans, want ik ben Psychisch Niet In Orde.
Mevrouw Kats, sorry dat ik zoveel praat, maar daar kan ik niks aan doen, want ik ben Psychisch Niet In Orde.

Zou het werken? Ik geloof niet dat ik wil weten of het werkt. Ik ben geloof ik liever gewoon Psychisch In Orde. Volgens Peletier kan ik pas mensen helpen als ik goed voor mezelf zorg, wat ik kennelijk niet doe. Waar maakt U dat uit op? Ik eet en ik slaap (soms). Ik douche en borstel mijn haar. Ik maak me zelfs, zo nu en dan, op! Wat moet ik doen om nóg beter voor mezelf te zorgen? Vifit Optimel drinken? Mijn nageltjes laten manicuren? Meer vitamientjes eten? Mijn huid beter hydrateren of misschien, meedoen aan Nederland Beweegt!
Get away.

Stilte.

Ik ben alleen thuis. Dat is niet goed, want als ik alleen ben ga ik denken, dat heb ik de laatste dagen wel gemerkt. Ik put mezelf uit met stomme kaartspelletjes, series en muziek om maar te voorkomen dat ik na ga denken maar het werkt niet. Als ik bijvoorbeeld in bed lig kan ik mijn gedachten toch niet tegenhouden. Ik wordt er bang van, nadenken. Ik denk aan dingen waaraan ik niet wil denken. Aan mijn gevoelens voor iemand die ze niet beantwoord, aan Chris, hoe hij reageerde toen hij me zag, hoe ik reageerde toen ik hem zag. Aan iedereen die zei dat ik toch o zo goed bij Stephen pas. Aan de blik van Chris, die kennelijk hetzelfde dacht toen Stephen voor zijn neus een arm om me heen sloeg. Maar vooral aan mezelf. Aan hoe ik ben veranderd. Hoe mijn leven eruit zou hebben gezien als ik deze zomer had besloten iets anders te gaan doen in de week van Reveil. Hoe zou mijn leven er dan uit hebben gezien? Zonder Jorine, Marc en Jelle. Zonder de woorden van Erik en Michiel. Zonder God. Hoe zou mijn leven eruit hebben gezien als ik dat allemaal niet had? Ik weet niet of ik zonder Jorine in staat was geweest het goed te maken met Petra... Ik weet niet of ik dan nog iemand had, om mee te praten. Ik weet niet of ik dan überhaupt nog zou leven. Misschien zou ik dan manisch depressief zijn, of opgenomen zijn in een psychiatrische inrichting, want ik denk echt dat zoiets was gebeurd als ik de afgelopen maanden niemand had gehad om mee te praten.
Het is eng om daar zo over na te denken, maar ik kan het niet helpen. Ik kan het niet laten om, als ik kijk naar wat ik heb, wie ik heb, me voor te stellen waar ik zou zijn als ik dat niet had, of als ik het kwijt zou raken. Misschien dat ik daarom zo overbezorgd ben om Marc. Het is waarschijnlijk voorhoofdsholte ontsteking, niks ernstigs dus. Maar het woord waarschijnlijk zit me nog steeds dwars.

Ik wou dat er een plek was waar ik heen kon, en alles even los kon laten.
Ik wou dat er iemand was die me gewoon vast kon houden zonder schuldgevoel.
Ik wou dat er iets was waarvan ik zekerheid had dat ik het nooit kwijt zou raken.
Ik wou dat er iets was dat ik gewoon kon zonder moeite te hoeven doen, en zonder het te hoeven leren.
Ik wou dat er iets was dat ik gewoon zeker wist, zonder eraan te twijfelen.
Ik wou dat er iemand was die me kon vertellen dat het goed was, en ik wou dat ik het kon geloven.
Ik wou dat alles ophield.
Ik wil dat alles ophoudt.
Ik wil alleen maar stilte.

Volgende Halte

Stel dat je leven een bus is. Jij zit achter het stuur, en iedereen die belangrijk is in je leven zit of staat achter je. Soms stop je bij een halte, dan stappen er nieuwe mensen in, maar dan moet je wel je deuren voor ze openen, ze binnenlaten in je leven... Soms stappen er ook mensen uit, om een gapende leegte achter te laten. Dat doet pijn, maar als je achter het stuur gaat zitten janken verongeluk je. Je moet doorrijden, of je nou wilt of niet, het leven gaat altijd door. Soms komen mensen die zijn uitgestapt weer terug, al denk je dat ze uitgestapt zijn omdat ze geen deel meer wilden zijn van je leven.

Mijn bus was de weken voor Reveil ontzettend leeg, Lotte zat ergens achterin een boek te lezen, maar ze is zo klein dat ze achter de stoel voor haar verscholen ging. Even vergat ik dat ze er eigenlijk altijd is, al kan ik bij haar niet alles kwijt, het is een veilig gevoel te weten dat ze er altijd is. Ze zit ook al meer dan drie jaar in de bus, ze heeft alle andere passagiers die er toen inzaten zien uitstappen, weer nieuwe mensen in zien stappen, en weer uit zien stappen, omdat ze niet met de nieuwe passagiers in een bus wilden zitten.

Iets eerder, op 21 december 2007, ging de deur van de bus open voor Danielle's huis. Danielle, Petra en Eliza stapten in en gingen dicht bij de chauffeur zitten. Ik reed verder en ongeveer drie weken later stopte ik voor de bushalte bij school. Susanne, die nog maar net bij de bushalte stond, kon meteen instappen, kort daarna stapten Lisa, Fleur en Amanda uit. Een onwijs gezellig, maar ook moeilijk, onzeker, gespannen en angstig halfjaar lang zat ik in de bus met alleen Eliza, Petra, Danielle en Susanne, en nog steeds Lotte, die af en toe even kwam vragen of we er bijna waren. Eind April legde Danielle haar hand op de stopknop, en na de meivakantie stapte ze uit, samen met Eliza. Susanne twijfelde, maar besloot toch met hun mee te gaan. Petra zwaaide hun vriendelijk uit, maar bleef toch in mijn bus.

Even waren Petra en Lotte de enige twee mensen in mijn busje, en Lotte was in slaap gevallen, maar toen stapte K'narie in. Het was even gezellig, en ik kan nog altijd goed met haar praten, maar toch ging ze achterin zitten, naast de slapende Lotte. Toen de zomervakantie begon was Peet de enige in de bus die ik kon bereiken als ik haar nodig had. Ik kon ook wel even naar achter lopen, naar K'narie, maar dat durfde ik niet, ik was bang dat de bus dan zou verongelukken. Maar toen kwam ik bij de halte Reveil, waar een groepje mensen stond te wachten. Jorine sprong meteen in de bus en ging helemaal voorin zitten. Michiel nam een staanplaats vlak bij de bestuurdersstoel en gaf me wat aanwijzingen, want ik slingerde nogal. Marc wachtte nog een tijdje bij de halte, maar stapte toen ook in en ging naast Jorine zitten. Toen de vakantie op zijn einde liep stapten steeds meer Reveillers uit, maar Marc en Jorine bleven stug zitten. Door Michiel's aanwijzingen kwam ik op het idee om Susanne weer eens te bellen, en na een tijdje stond ze weer bij de bushalte. Na een kort aarzeling deed ik de deur open. Ik was destijds immers alleen maar uit haar bus gestapt omdat ik wagenziek was.

Kort nadat de school weer begon stapte ook Anne en Eline in de bus en gingen achterin bij K'narie zitten. Gewoon om lol te maken, wat ik echt zeg verstaan ze niet.
Op een avond niet lang geleden leek Petra op het punt te staan de bus definitief te verlaten. Haar hand lag al op de stopknop, maar Jorine stond op en versperde haar de weg. Als op die avond Marc en Jorine niet in mijn bus hadden gezeten, was ik waarschijnlijk tegen een boom geknald omdat ik door mijn tranen de weg niet meer zou zien.

Petra besloot toch maar weer te gaan zitten en toen ik bij de halte "2e klassers aula/bioscoop" stopte, stapten er weer wat mensen in. Hoelang ze blijven weet ik niet, maar het feit dat mijn bus weer langzaam volstroomt geeft me een goed gevoel. Hoewel de meesten achterin zitten.
Voorin heb ik Marc, Jorine, Peet en Suus. En de mensen achterin kunnen elk moment weer uitstappen, maar ze kunnen ook naar voren komen. Ik doe niet aan kaartjescontrole, ik merk vanzelf wel of het zwartreizers zijn of niet.




Inspired by: het gedicht "Friends.." van Nightwriter.

Wanna go home.

Wat doe ik in hemelsnaam in f*cking Hoogeveen? Ik wil hier weg! Ik haat alles hier. Deze stad, dit huis, dit leven. Ik wil weg, ergens anders heen. Waar de mensen zijn van wie ik houd. Wat heb ik hier nog te zoeken? Familie? Vrienden? Nee. Die heb ik hier niet. Een moeder die me een authistisch rotkind vindt. Een zus die begint te krijsen als een psychopaat, omdat ik eens een keer iets níet voor haar wil doen. Een zus die de andere zus tekent aan een galg, met de rest van de familie er feestvierend en champagnedrinkend omheen. Blijkbaar horen ze bij mij. Blijkbaar hebben we hetzelfde DNA. Ik wil weg uit dit huis, bij deze mensen, ik wil naar huis. Naar mensen die van me houden. Dan zit ik niet dag en nacht achter msn, omdat ik dan de redenen dat ik zoveel achter msn zit face to face kan spreken. Kan zien. Kan aanraken.
Iedere week heb ik wel een paar keer ruzie hier. Dan wil ik weglopen, vluchten, maar waar moet ik heen? Naar Peet? Nee, onze vriendschap is alleen maar slecht voor haar. Misschien moet ik haar loslaten. Als het waar is dat Eliza alleen maar weer aardig tegen me doet omdat Peet er anders tussenin zit... Dan moet het zo niet zijn. Zij horen bij elkaar, blijkbaar. Danielle, Eliza, Petra en Susanne. En ik? Ik heb er tijdelijk bijgehoord, maar ik heb het verziekt. Ik wil niks meer verzieken, ook niet hun vriendschap met Peet. Maar wie heb ik zonder Peet? Pepita? Anne? Eline? Nee, ik wil niet nog een groepje binnendringen om het vervolgens te verneuken. Het is duidelijk, Ze horen niet bij mij. Misschien kan ik wel gewoon oppervlakkig met ze omgaan, op school, maar echte vrienden zullen het waarschijnlijk niet worden. Ik ben te anders dan zij. Ik kom uit A3a, zij uit A3b. Ik heb Biologie, zij Duits. Ik heb kort haar, zij lang. Zij kunnen op hakken lopen, ik niet. Dit zijn natuurlijk enorm domme argumenten, maar goede argumenten heb ik niet, ik weet alleen dat het niet klopt. Ik kan wel gezellig met ze praten, naast ze zitten in de les, maar er is altijd een afstand. En die zal er waarschijnlijk altijd blijven. Ik geef het een kans, dat wel, maar ik zal er niet teveel van verwachten, dan stel ik mezelf alleen maar teleur. Pepita, die dit misschien zal lezen, vat het niet vekeerd op, ik heb niks tegen jullie, maar het voelt gewoon niet zo vertrouwd als bij Danielle, Eliza en Susanne. Ik kan bij jullie niet honderd procent mezelf zijn, zoals bij hun. Bij jullie voel ik de druk om te presteren, alsof ik aan bepaalde eisen moet voldoen om het waard te zijn om met jullie om te gaan, en die eisen zijn te hoog. Dat ligt niet aan jullie, maar aan mij. Sorry.

Ik wil naar huis. Terug naar Reveil. Naar Jorine, en Marc. De twee beste vrienden die ik momenteel heb, en allebei spreek ik ze alleen maar via msn. Marc zegt dat ik Anne, Eline en Pepita een kans moet geven. Dat onvoorwaardelijke vertrouwen kan nog komen. Ik doe mijn best, maar ik geloof niet meer in onvoorwaardelijke vriendschap. Vriendschap is niet onvoorwaardelijk. Vriendschap kent ongeschreven regels, en als je die niet kunt lezen, raak je ze kwijt, zoals ik. Bij Danielle, Eliza, Susanne en Petra dacht ik dat ik me niet aan die regeltjes hoefde te houden, maar ik had het mis. Door de regel van vertrouwen te overtreden ben ik ze kwijtgeraakt, en daar kan ik me nog steeds niet overheen zetten. Iedere dag, iedere seconde wens ik dat het goedkomt, of dat het anders is gelopen. Iedere minuut heb ik spijt van mijn bezordheid. Iedere keer dat ik Danielle zie lachen, wens ik dat ze om mij lacht. Bij iedere foto op haar hyves wens ik dat ik er op sta, maar dat sta ik niet. Ik ben weg.

Waar ben ik in Godsnaam mee bezig? Zelfs Peet is kwaad op me. Ik wil dit leven niet meer. Ik wil niet meer zijn wie ik ben. Ik wil naar huis.

Those Three Words

Volgens mij hecht ik me te snel aan mensen. Soms denk ik echt dat het ronduit ongezond is hoe snel ik om iemand ga geven... Neem nou Marc, ik ken hem nu ongeveer 2 maanden en op reveil heb ik hem niet eens zoveel gesproken, toch kan ik met redelijke zekerheid zeggen dat ik om hem geef. Datzelfde heb ik ook bij Jorine, en nog wel meer mensen. Daarnaast lijk ik ook overbezorgd te zijn, en dat haat ik. Dat is waardoor ik Danielle ben kwijtgeraakt toch? Ik maakte me ook zorgen om Jorine, en nu om Marc. Het is zo raar, ik was net aan het afwassen, en ineens moet ik aan hem denken, en ik kreeg zo'n naar gevoel... Ik was er ineens van overtuigd dat het niet goed met hem ging ofzo... Ik heb hem gesmst, maar er was niks aan de hand, hij is alleen ziek. Een griepje. Gewoon een griepje. BEN IK PARANOÏDE OFZO?

Ik heb Anne en Eline vandaag over kapstok verteld... Zou ik hun ook te snel vertrouwen? Misschien ben ik naast paranoïde ook wel ontzettend naïef. Toch raar, mensen als Marc en Anne en Eline, die ik nog maar net ken, vertrouw ik binnen no time, maar mijn eigen familie, die ik toch al mijn hele leven ken, vertrouw ik niet. Ik bedoel, ik zet op dit weblog nog meer dan dat ik hun vertel! Zeker de laatste tijd... Ik wil hier niet meer zijn. Pepita vroeg me laatst of ik mijn moeder eigenlijk wel aardig vind. Mijn moeder? Aardig? Wat kan ik daar nou op zeggen? Ik hou van haar. Ik hou ontzettend veel van haar, wat het is mijn moeder. En dus houdt zij vanzelfsprekend ook van mij, maar aardig... Nee, ik denk niet dat ze aardig is... Ze is misschien zelfs wel gemeen. Of het ligt aan mij, in ieder geval voel ik me niet op mijn gemak bij haar. Ik voel me thuis niet thuis. Thuis hoort toch een schuilplaats te zijn? Ergens waar je veilig bent, waar je je veilig voelt? Waar de mensen van wie ik hou zijn, ben ik thuis. Dat heb ik ooit ergens gelezen. Als dat zo is, ben ik niet thuis, niet hier. Maar waar dan wel? De mensen van wie ik hou zijn door het hele land verstrooit... Zo zou je kunnen zeggen dat mijn thuis op school is, of in Koekangerveld, of in Coevorden... Of zelfs in Ottoland, waar ik nog nooit geweest ben. =S Nu ik erover nadenk, de laatste keer dat ik me echt thuisvoelde, was op een plek die ik eerst verwierp : De Kroeze Danne. En nee, dat komt niet omdat ik nou zo van die plek houdt, dat komt door de mensen die ik om me heen had. Reveil. Een keerpunt in mijn leven, zou ik wel kunnen zeggen. Amper twee maanden geleden, en de mensen die ik daar heb ontmoet zijn ineens bijna de belangrijksten in mijn leven; Jorine, Michiel en Marc. En hoewel ik Pieter-Jan en Erik niet veel meer gesproken heb hebben ze wel bijgedragen aan een grote verandering in mijn leven.

Is er een regel die zegt hoelang je iemand moet kennen, wil je van diegene houden? Kun je na twee maanden van iemand houden? Misschien ik wel... Wanneer hou je van iemand? Wat is de definitie van 'houden van'?

hou·den (met van) liefhebben: van iem ~ Hmm, daar hebben we veel aan...
lief·heb·ben had -, h -gehad liefde voelen voor; beminnen
lief·de de; v -s, -n 1 warme genegenheid: tussen die twee was het ~ op het eerste gezicht;
Hmm... Dus al ik een warme genegenheid voel hou ik van iemand?
ge·ne·gen·heid de; v -heden goedgunstige gezindheid; liefde

goedgunstige gezindheid? =S
Okéeee
Vervloekt woordenboek.
Ik weet echt niet van wie ik nu wel en niet hou, maar ik heb bij sommige mensen wel iets van "IK HOU VAN JOU!!!!" Maarja... Hoe kun je dat testen? Ik bedoel het ook niet op zo'n hvj-manier. Zo van "Eigenlijk spreek ik je bijna nooit, maar ik zet maar ff hvj onder mijn krabbel, want dat staat zo leuk!" Snow Patrol wist dat in Chasing Cars heel goed te omschrijven : "Those three words are said to much, but not enough..." Oké, in het Nederlands zij het dan vier woorden, maar oké.

Nu vraag ik me af wat de definitie van een thuis is.
thuis het; o plaats waar iem zich thuis voelt

Nou dan is dit niet mijn thuis, want ik voel me hier totaal niet op mijn gemak, ik voel me hier nog het best als ik alleen thuis ben. Soms veracht ik mijn familie gewoon. Ik bedoel, welke freak tekent zou haar zus aan een galg met vrienden en familie die er blij omheen staan met glazen champagne in de hand en een engel en een duivel die ruzie maken wie haar meeneemt omdat ze haar allebei niet willen? Kom op, dat is ziek! En dan vind ze het raar dat ik er niet om kan lachen! En hoezo kutopmerkingen als ik geen woord heb gezegd? En is "Ga toch depressief op je gitaartje zitten pingelen en teksten over zelfmoord schrijven!" dan geen kutopmerking?
Welcome to my life, dat is mijn familie. Blijkbaar leest mijn zus mijn teksten (niet dat ze over zelfmoord gaan...) en dat vind ik al niet kunnen, die dingen zijn verdomme privé!
En ik kan gewoon geen woord meer zeggen zonder dat ik iets fout zeg! Nee, wacht, zelf als ik geen woord zeg zeg ik kennelijk nog iets fout!
En hoe kan ik me ergens thuisvoelen waar ik niet eens kan uitkomen voor wat ik geloof? Mijn moeder vind het onzin, zoals ze alles wat belangrijk voor me is onzin vindt, zelfs mijn vrienden. Volgens mij voel ik voor hen toch meer "goedgunstige gezindheid" dan voor mijn moeder...

Nu ga ik naar bed. Ik ga logeren in het huis waar ik schijn te wonen. Slapen is beter, soms droom ik over mijn leven zoals het zou moeten zijn... Dan ben ik ten minste ergens anders, dan in dit vreemde huis. Misschien zelfs bij de mensen van wie ik hou, en met een beetje geluk, houden ze in mijn dromen ook van mij.