Tot zover 2008.

Ik weet dat het al 5 dagen 2009 is, maar ik had eerder geen computer bij de hand, dus typ ik nu toch maar een blog met alle hoogte- en dieptepunten van het afgelopen jaar.

Hoogtepunt : Reveil

Dieptepunt : De ruzie met Danielle, Eliza en Susanne, inclusief nasleep.

Vrienden van het afgelopen jaar.

Omdat de definitie van het woord "vriendschap" voor iedereen anders is, kan het zo zijn dat het niet altijd wederzijds is/was, anyway, dit zijn de mensen die het afgelopen jaar vrienden voor mij zijn geweest.

Anne (augustus - ...)

Danielle (december '07 - eind april '08)

Eline (augustus - ...)

Eliza (december '07 - mei '08)

Jelle (juli - ...)

Jorine (juli - ...)
Lotte (oktober 2005 - ...)

Marc (augustus - ...)

Michiel (juli - augustus)

Pepita (juni - ...)

Peet (december '07 - ...)

Susanne (januari - mei + augustus - ...)

Zoals je ziet is Michiel er eigenlijk maar twee maanden geweest, maar aangezien hij wel heel veel voor me heeft betekent heb ik hem er wel bij gezet.

Beste dagen :

14 februari -> Sushi Night bij Danielle.

16 februari -> VVD




22-23 maart -> Matrix-LOTR-marathon met Susanne.
Zegmaar twee dagen non-stop filmkijken.

20 april -> Elf Fantasy Fair!


1-4 mei -> CWN



5 mei -> Bevrijdingsfestival @ Zwolle

17 juni -> Meegesneakt naar Slagharen.

21-25 juli -> REVEIL! ^^



29 augustus -> Het concert van Sarah

18 oktober -> Reunie Reveil & Herfstconventie CWN

6 december -> Bandjesavond @ Podium, met de geweldige wereldband Escalation!

29-30 december -> Jorine was er!

Top tien knuffels die ik dit jaar heb gehad ^^ :

1. De knuffel van Danielle toen we ruzie hadden gehad en allebei stonden te huilen.
2. De eerste knuffel die ik van Jelle kreeg.
3. De knuffel van Jorine op Reveil toen ik net was afgewezen.
4. De knuffel van Michiel op Reveil, midden in het gesprek, met de woorden "Kom op, je bent toe aan een knuffel!"
5. De knuffel van Arend, de zanger van Sarah, toen we hem vlak voor het concert zagen, die ietwat onverwacht kwam!
6. De afscheidsknuffel van Jelle, waardoor de bus eerst netjes stopte, maar toen zomaar wegreed. Op dat moment lullig, maar achteraf best wel grappig. xD
7. De knuffel van Pepita, tijdens het Domo-drama, omdat Pepita van zichzelf niet zo'n knuffelbeer is.
8. De knuffel van Eline, vlak na mijn gesprek bij De Meneer Met De Onspelbare Achternaam, gewoon omdat ze waarschijnlijk dacht dat ik wel een knuffel kon gebruiken.
9. Luuk's Zwarte-Pieten-knuffel.
10. Ruurd's free hug op Reveil, hij zag me lopen, zei "Free Hugs" in gebarentaal en gaf me een knuffel. ^^

Bandjes waaraan ik afgelopen jaar verslaafd aan ben geweest:

- Goo Goo Dolls
- Editors
- Interpol
- Arid
- Muse
- Sarah


Gelukkig Nieuwjaar iedereen!

Stilte.

Ik ben alleen thuis. Dat is niet goed, want als ik alleen ben ga ik denken, dat heb ik de laatste dagen wel gemerkt. Ik put mezelf uit met stomme kaartspelletjes, series en muziek om maar te voorkomen dat ik na ga denken maar het werkt niet. Als ik bijvoorbeeld in bed lig kan ik mijn gedachten toch niet tegenhouden. Ik wordt er bang van, nadenken. Ik denk aan dingen waaraan ik niet wil denken. Aan mijn gevoelens voor iemand die ze niet beantwoord, aan Chris, hoe hij reageerde toen hij me zag, hoe ik reageerde toen ik hem zag. Aan iedereen die zei dat ik toch o zo goed bij Stephen pas. Aan de blik van Chris, die kennelijk hetzelfde dacht toen Stephen voor zijn neus een arm om me heen sloeg. Maar vooral aan mezelf. Aan hoe ik ben veranderd. Hoe mijn leven eruit zou hebben gezien als ik deze zomer had besloten iets anders te gaan doen in de week van Reveil. Hoe zou mijn leven er dan uit hebben gezien? Zonder Jorine, Marc en Jelle. Zonder de woorden van Erik en Michiel. Zonder God. Hoe zou mijn leven eruit hebben gezien als ik dat allemaal niet had? Ik weet niet of ik zonder Jorine in staat was geweest het goed te maken met Petra... Ik weet niet of ik dan nog iemand had, om mee te praten. Ik weet niet of ik dan überhaupt nog zou leven. Misschien zou ik dan manisch depressief zijn, of opgenomen zijn in een psychiatrische inrichting, want ik denk echt dat zoiets was gebeurd als ik de afgelopen maanden niemand had gehad om mee te praten.
Het is eng om daar zo over na te denken, maar ik kan het niet helpen. Ik kan het niet laten om, als ik kijk naar wat ik heb, wie ik heb, me voor te stellen waar ik zou zijn als ik dat niet had, of als ik het kwijt zou raken. Misschien dat ik daarom zo overbezorgd ben om Marc. Het is waarschijnlijk voorhoofdsholte ontsteking, niks ernstigs dus. Maar het woord waarschijnlijk zit me nog steeds dwars.

Ik wou dat er een plek was waar ik heen kon, en alles even los kon laten.
Ik wou dat er iemand was die me gewoon vast kon houden zonder schuldgevoel.
Ik wou dat er iets was waarvan ik zekerheid had dat ik het nooit kwijt zou raken.
Ik wou dat er iets was dat ik gewoon kon zonder moeite te hoeven doen, en zonder het te hoeven leren.
Ik wou dat er iets was dat ik gewoon zeker wist, zonder eraan te twijfelen.
Ik wou dat er iemand was die me kon vertellen dat het goed was, en ik wou dat ik het kon geloven.
Ik wou dat alles ophield.
Ik wil dat alles ophoudt.
Ik wil alleen maar stilte.

Volgende Halte

Stel dat je leven een bus is. Jij zit achter het stuur, en iedereen die belangrijk is in je leven zit of staat achter je. Soms stop je bij een halte, dan stappen er nieuwe mensen in, maar dan moet je wel je deuren voor ze openen, ze binnenlaten in je leven... Soms stappen er ook mensen uit, om een gapende leegte achter te laten. Dat doet pijn, maar als je achter het stuur gaat zitten janken verongeluk je. Je moet doorrijden, of je nou wilt of niet, het leven gaat altijd door. Soms komen mensen die zijn uitgestapt weer terug, al denk je dat ze uitgestapt zijn omdat ze geen deel meer wilden zijn van je leven.

Mijn bus was de weken voor Reveil ontzettend leeg, Lotte zat ergens achterin een boek te lezen, maar ze is zo klein dat ze achter de stoel voor haar verscholen ging. Even vergat ik dat ze er eigenlijk altijd is, al kan ik bij haar niet alles kwijt, het is een veilig gevoel te weten dat ze er altijd is. Ze zit ook al meer dan drie jaar in de bus, ze heeft alle andere passagiers die er toen inzaten zien uitstappen, weer nieuwe mensen in zien stappen, en weer uit zien stappen, omdat ze niet met de nieuwe passagiers in een bus wilden zitten.

Iets eerder, op 21 december 2007, ging de deur van de bus open voor Danielle's huis. Danielle, Petra en Eliza stapten in en gingen dicht bij de chauffeur zitten. Ik reed verder en ongeveer drie weken later stopte ik voor de bushalte bij school. Susanne, die nog maar net bij de bushalte stond, kon meteen instappen, kort daarna stapten Lisa, Fleur en Amanda uit. Een onwijs gezellig, maar ook moeilijk, onzeker, gespannen en angstig halfjaar lang zat ik in de bus met alleen Eliza, Petra, Danielle en Susanne, en nog steeds Lotte, die af en toe even kwam vragen of we er bijna waren. Eind April legde Danielle haar hand op de stopknop, en na de meivakantie stapte ze uit, samen met Eliza. Susanne twijfelde, maar besloot toch met hun mee te gaan. Petra zwaaide hun vriendelijk uit, maar bleef toch in mijn bus.

Even waren Petra en Lotte de enige twee mensen in mijn busje, en Lotte was in slaap gevallen, maar toen stapte K'narie in. Het was even gezellig, en ik kan nog altijd goed met haar praten, maar toch ging ze achterin zitten, naast de slapende Lotte. Toen de zomervakantie begon was Peet de enige in de bus die ik kon bereiken als ik haar nodig had. Ik kon ook wel even naar achter lopen, naar K'narie, maar dat durfde ik niet, ik was bang dat de bus dan zou verongelukken. Maar toen kwam ik bij de halte Reveil, waar een groepje mensen stond te wachten. Jorine sprong meteen in de bus en ging helemaal voorin zitten. Michiel nam een staanplaats vlak bij de bestuurdersstoel en gaf me wat aanwijzingen, want ik slingerde nogal. Marc wachtte nog een tijdje bij de halte, maar stapte toen ook in en ging naast Jorine zitten. Toen de vakantie op zijn einde liep stapten steeds meer Reveillers uit, maar Marc en Jorine bleven stug zitten. Door Michiel's aanwijzingen kwam ik op het idee om Susanne weer eens te bellen, en na een tijdje stond ze weer bij de bushalte. Na een kort aarzeling deed ik de deur open. Ik was destijds immers alleen maar uit haar bus gestapt omdat ik wagenziek was.

Kort nadat de school weer begon stapte ook Anne en Eline in de bus en gingen achterin bij K'narie zitten. Gewoon om lol te maken, wat ik echt zeg verstaan ze niet.
Op een avond niet lang geleden leek Petra op het punt te staan de bus definitief te verlaten. Haar hand lag al op de stopknop, maar Jorine stond op en versperde haar de weg. Als op die avond Marc en Jorine niet in mijn bus hadden gezeten, was ik waarschijnlijk tegen een boom geknald omdat ik door mijn tranen de weg niet meer zou zien.

Petra besloot toch maar weer te gaan zitten en toen ik bij de halte "2e klassers aula/bioscoop" stopte, stapten er weer wat mensen in. Hoelang ze blijven weet ik niet, maar het feit dat mijn bus weer langzaam volstroomt geeft me een goed gevoel. Hoewel de meesten achterin zitten.
Voorin heb ik Marc, Jorine, Peet en Suus. En de mensen achterin kunnen elk moment weer uitstappen, maar ze kunnen ook naar voren komen. Ik doe niet aan kaartjescontrole, ik merk vanzelf wel of het zwartreizers zijn of niet.




Inspired by: het gedicht "Friends.." van Nightwriter.

Wanna go home.

Wat doe ik in hemelsnaam in f*cking Hoogeveen? Ik wil hier weg! Ik haat alles hier. Deze stad, dit huis, dit leven. Ik wil weg, ergens anders heen. Waar de mensen zijn van wie ik houd. Wat heb ik hier nog te zoeken? Familie? Vrienden? Nee. Die heb ik hier niet. Een moeder die me een authistisch rotkind vindt. Een zus die begint te krijsen als een psychopaat, omdat ik eens een keer iets níet voor haar wil doen. Een zus die de andere zus tekent aan een galg, met de rest van de familie er feestvierend en champagnedrinkend omheen. Blijkbaar horen ze bij mij. Blijkbaar hebben we hetzelfde DNA. Ik wil weg uit dit huis, bij deze mensen, ik wil naar huis. Naar mensen die van me houden. Dan zit ik niet dag en nacht achter msn, omdat ik dan de redenen dat ik zoveel achter msn zit face to face kan spreken. Kan zien. Kan aanraken.
Iedere week heb ik wel een paar keer ruzie hier. Dan wil ik weglopen, vluchten, maar waar moet ik heen? Naar Peet? Nee, onze vriendschap is alleen maar slecht voor haar. Misschien moet ik haar loslaten. Als het waar is dat Eliza alleen maar weer aardig tegen me doet omdat Peet er anders tussenin zit... Dan moet het zo niet zijn. Zij horen bij elkaar, blijkbaar. Danielle, Eliza, Petra en Susanne. En ik? Ik heb er tijdelijk bijgehoord, maar ik heb het verziekt. Ik wil niks meer verzieken, ook niet hun vriendschap met Peet. Maar wie heb ik zonder Peet? Pepita? Anne? Eline? Nee, ik wil niet nog een groepje binnendringen om het vervolgens te verneuken. Het is duidelijk, Ze horen niet bij mij. Misschien kan ik wel gewoon oppervlakkig met ze omgaan, op school, maar echte vrienden zullen het waarschijnlijk niet worden. Ik ben te anders dan zij. Ik kom uit A3a, zij uit A3b. Ik heb Biologie, zij Duits. Ik heb kort haar, zij lang. Zij kunnen op hakken lopen, ik niet. Dit zijn natuurlijk enorm domme argumenten, maar goede argumenten heb ik niet, ik weet alleen dat het niet klopt. Ik kan wel gezellig met ze praten, naast ze zitten in de les, maar er is altijd een afstand. En die zal er waarschijnlijk altijd blijven. Ik geef het een kans, dat wel, maar ik zal er niet teveel van verwachten, dan stel ik mezelf alleen maar teleur. Pepita, die dit misschien zal lezen, vat het niet vekeerd op, ik heb niks tegen jullie, maar het voelt gewoon niet zo vertrouwd als bij Danielle, Eliza en Susanne. Ik kan bij jullie niet honderd procent mezelf zijn, zoals bij hun. Bij jullie voel ik de druk om te presteren, alsof ik aan bepaalde eisen moet voldoen om het waard te zijn om met jullie om te gaan, en die eisen zijn te hoog. Dat ligt niet aan jullie, maar aan mij. Sorry.

Ik wil naar huis. Terug naar Reveil. Naar Jorine, en Marc. De twee beste vrienden die ik momenteel heb, en allebei spreek ik ze alleen maar via msn. Marc zegt dat ik Anne, Eline en Pepita een kans moet geven. Dat onvoorwaardelijke vertrouwen kan nog komen. Ik doe mijn best, maar ik geloof niet meer in onvoorwaardelijke vriendschap. Vriendschap is niet onvoorwaardelijk. Vriendschap kent ongeschreven regels, en als je die niet kunt lezen, raak je ze kwijt, zoals ik. Bij Danielle, Eliza, Susanne en Petra dacht ik dat ik me niet aan die regeltjes hoefde te houden, maar ik had het mis. Door de regel van vertrouwen te overtreden ben ik ze kwijtgeraakt, en daar kan ik me nog steeds niet overheen zetten. Iedere dag, iedere seconde wens ik dat het goedkomt, of dat het anders is gelopen. Iedere minuut heb ik spijt van mijn bezordheid. Iedere keer dat ik Danielle zie lachen, wens ik dat ze om mij lacht. Bij iedere foto op haar hyves wens ik dat ik er op sta, maar dat sta ik niet. Ik ben weg.

Waar ben ik in Godsnaam mee bezig? Zelfs Peet is kwaad op me. Ik wil dit leven niet meer. Ik wil niet meer zijn wie ik ben. Ik wil naar huis.

MGMT - Love Always Remains

Ik ben echt verslaafd aan dit nummer.

Dit is de tekst, maar je moet het eigenlijjk gewoon luisteren.

MGMT - Love Always Remains

There's a place I'd like to go somewhere out west,

it's not specific, and the pictures show it best.

I know there's trees I know there's sand and I know there's grass,

I know it's somewhere in the past.

There's a girl out there who's lookin for it too,

she's not sure when she'll go or exactly what she'll do.

If i am doomed am I the first one or the last?

Am I just someone from the past?

No one has to hear,

the sound of people laughing at their fears,

and the ocean and sun are always there,

to make you happy if you're feeling scared

of the darkness.

If I ever saw a ghost it'd change the way I think.

I wouldn't gasp for air if ever I did sink.

I wouldn't struggle, I'd just let it all out fast,

and then start living in the past.

No one has to hear,

the sound of people laughing at their fears,

and the ocean and sun are always there,

to make you happy if you're feeling scared

of the darkness.

If we hold the hand that rapes the hand,

and everyone can feel the hand,

and nothing's gonna change,

it could be the time we're living in,

we'll never feel so safe again,

but love always remains.

http://nl.youtube.com/watch?v=PyrfzzUTzFk

Dat is het liedje ^

Wees een brave bloglezer en ga hem netjes luisteren, tis de moeite waard! (vind ik (A))

Those Three Words

Volgens mij hecht ik me te snel aan mensen. Soms denk ik echt dat het ronduit ongezond is hoe snel ik om iemand ga geven... Neem nou Marc, ik ken hem nu ongeveer 2 maanden en op reveil heb ik hem niet eens zoveel gesproken, toch kan ik met redelijke zekerheid zeggen dat ik om hem geef. Datzelfde heb ik ook bij Jorine, en nog wel meer mensen. Daarnaast lijk ik ook overbezorgd te zijn, en dat haat ik. Dat is waardoor ik Danielle ben kwijtgeraakt toch? Ik maakte me ook zorgen om Jorine, en nu om Marc. Het is zo raar, ik was net aan het afwassen, en ineens moet ik aan hem denken, en ik kreeg zo'n naar gevoel... Ik was er ineens van overtuigd dat het niet goed met hem ging ofzo... Ik heb hem gesmst, maar er was niks aan de hand, hij is alleen ziek. Een griepje. Gewoon een griepje. BEN IK PARANOÏDE OFZO?

Ik heb Anne en Eline vandaag over kapstok verteld... Zou ik hun ook te snel vertrouwen? Misschien ben ik naast paranoïde ook wel ontzettend naïef. Toch raar, mensen als Marc en Anne en Eline, die ik nog maar net ken, vertrouw ik binnen no time, maar mijn eigen familie, die ik toch al mijn hele leven ken, vertrouw ik niet. Ik bedoel, ik zet op dit weblog nog meer dan dat ik hun vertel! Zeker de laatste tijd... Ik wil hier niet meer zijn. Pepita vroeg me laatst of ik mijn moeder eigenlijk wel aardig vind. Mijn moeder? Aardig? Wat kan ik daar nou op zeggen? Ik hou van haar. Ik hou ontzettend veel van haar, wat het is mijn moeder. En dus houdt zij vanzelfsprekend ook van mij, maar aardig... Nee, ik denk niet dat ze aardig is... Ze is misschien zelfs wel gemeen. Of het ligt aan mij, in ieder geval voel ik me niet op mijn gemak bij haar. Ik voel me thuis niet thuis. Thuis hoort toch een schuilplaats te zijn? Ergens waar je veilig bent, waar je je veilig voelt? Waar de mensen van wie ik hou zijn, ben ik thuis. Dat heb ik ooit ergens gelezen. Als dat zo is, ben ik niet thuis, niet hier. Maar waar dan wel? De mensen van wie ik hou zijn door het hele land verstrooit... Zo zou je kunnen zeggen dat mijn thuis op school is, of in Koekangerveld, of in Coevorden... Of zelfs in Ottoland, waar ik nog nooit geweest ben. =S Nu ik erover nadenk, de laatste keer dat ik me echt thuisvoelde, was op een plek die ik eerst verwierp : De Kroeze Danne. En nee, dat komt niet omdat ik nou zo van die plek houdt, dat komt door de mensen die ik om me heen had. Reveil. Een keerpunt in mijn leven, zou ik wel kunnen zeggen. Amper twee maanden geleden, en de mensen die ik daar heb ontmoet zijn ineens bijna de belangrijksten in mijn leven; Jorine, Michiel en Marc. En hoewel ik Pieter-Jan en Erik niet veel meer gesproken heb hebben ze wel bijgedragen aan een grote verandering in mijn leven.

Is er een regel die zegt hoelang je iemand moet kennen, wil je van diegene houden? Kun je na twee maanden van iemand houden? Misschien ik wel... Wanneer hou je van iemand? Wat is de definitie van 'houden van'?

hou·den (met van) liefhebben: van iem ~ Hmm, daar hebben we veel aan...
lief·heb·ben had -, h -gehad liefde voelen voor; beminnen
lief·de de; v -s, -n 1 warme genegenheid: tussen die twee was het ~ op het eerste gezicht;
Hmm... Dus al ik een warme genegenheid voel hou ik van iemand?
ge·ne·gen·heid de; v -heden goedgunstige gezindheid; liefde

goedgunstige gezindheid? =S
Okéeee
Vervloekt woordenboek.
Ik weet echt niet van wie ik nu wel en niet hou, maar ik heb bij sommige mensen wel iets van "IK HOU VAN JOU!!!!" Maarja... Hoe kun je dat testen? Ik bedoel het ook niet op zo'n hvj-manier. Zo van "Eigenlijk spreek ik je bijna nooit, maar ik zet maar ff hvj onder mijn krabbel, want dat staat zo leuk!" Snow Patrol wist dat in Chasing Cars heel goed te omschrijven : "Those three words are said to much, but not enough..." Oké, in het Nederlands zij het dan vier woorden, maar oké.

Nu vraag ik me af wat de definitie van een thuis is.
thuis het; o plaats waar iem zich thuis voelt

Nou dan is dit niet mijn thuis, want ik voel me hier totaal niet op mijn gemak, ik voel me hier nog het best als ik alleen thuis ben. Soms veracht ik mijn familie gewoon. Ik bedoel, welke freak tekent zou haar zus aan een galg met vrienden en familie die er blij omheen staan met glazen champagne in de hand en een engel en een duivel die ruzie maken wie haar meeneemt omdat ze haar allebei niet willen? Kom op, dat is ziek! En dan vind ze het raar dat ik er niet om kan lachen! En hoezo kutopmerkingen als ik geen woord heb gezegd? En is "Ga toch depressief op je gitaartje zitten pingelen en teksten over zelfmoord schrijven!" dan geen kutopmerking?
Welcome to my life, dat is mijn familie. Blijkbaar leest mijn zus mijn teksten (niet dat ze over zelfmoord gaan...) en dat vind ik al niet kunnen, die dingen zijn verdomme privé!
En ik kan gewoon geen woord meer zeggen zonder dat ik iets fout zeg! Nee, wacht, zelf als ik geen woord zeg zeg ik kennelijk nog iets fout!
En hoe kan ik me ergens thuisvoelen waar ik niet eens kan uitkomen voor wat ik geloof? Mijn moeder vind het onzin, zoals ze alles wat belangrijk voor me is onzin vindt, zelfs mijn vrienden. Volgens mij voel ik voor hen toch meer "goedgunstige gezindheid" dan voor mijn moeder...

Nu ga ik naar bed. Ik ga logeren in het huis waar ik schijn te wonen. Slapen is beter, soms droom ik over mijn leven zoals het zou moeten zijn... Dan ben ik ten minste ergens anders, dan in dit vreemde huis. Misschien zelfs bij de mensen van wie ik hou, en met een beetje geluk, houden ze in mijn dromen ook van mij.

Little Angel

You don't have to be afraid
You know I will protect you
From the evil things that threat you
And I won't be too late

You don't have to be upset
Why should you waste your tears
There is no point in losing
The things you never had

Save your sadness for tomorrow
Make your anger fade away
You've got the strength to just be happy for a day

Little angel, don't despair
I'll be there

Little angel,
Why hurt yourself like this
There is no point is hating
You'd better search for bliss

Little angel,
I'll carry your pain
So take my word and live
Don't let me die invane

Save your sadness for tomorrow
Watch your anger fade away
You've got the strength to just be happy for a day

Little angel, don't despair
I'll be there

Little angel, don't despair
I'm aware
There is no point in waiting
Why spend your love on hating

Little angel, don't despair
I'll be there
I'll be there.

I guess...

Zooo... Ik denk dat ik manisch ben, of liever gezegd, dat denkt K´narie, en ik denk dat ze misschien wel eens gelijk zou kunnen hebben. Ik was vandaag gewoon té vrolijk en ook té hyper trouwens... Iedereen werd gek van me. Zaterdagavond was ik het tegenover gestelde, ik voelde me kutter dan kut. Dat had een paar oorzaken :

1. Roos, een vriendin/familielid van Eliza, besloot me maar eens te gaan bedreigen.
2. Eliza en Danielle besloten in hun msn naam te zetten dat ik een liegende bitch ben die geen vrienden verdient.
3. Ik weet niet meer wat ik moet geloven.

Ik snap er niks van, het ene moment voel ik me ZO genaaid, en het andere moment weet ik zeker dat ze gelijk hebben en alles mijn schuld is. Danielle zei dat ik niet uit de groep lig, want er is geen groep meer. Petra zei dat ze ruzie heeft met Eliza... Ik weet ook niet in hoeverre het mijn schuld is dat de groep uit elkaar valt... Dat van Peet komt wel door mij, I guess, maar het lijkt me niet mijn schuld dat Susanne verliefd werd op Eliza...

Reveil heeft me wel een paar echte vrienden opgeleverd; Jorine, Jelle, Marc... en Michiel natuurlijk... Ja, eigenlijk was dat misschien wel de belangrijkste reden dat ik me zo kut voelde zaterdagavond, ik dacht dat ik het verneukt had bij Michiel. Dat dacht ik echt, en ik raakte zo gigantisch in paniek, en nu weet ik waarom. Ik wist zeker dat ik het niet aankon om opnieuw een vriend te verliezen.

I walk a thousand miles away
From this game you play,
I guess I just don't qualify...

Sarah - Ambition

Stop thinking, Start feeling

I've gotta stop thinking
Clear up my mind
Forget all my worries
Forget all my fears

I wanna stop thinking
Stop being blind
Stop faking a smile
Release my tears

I need to stop thinking
Delete my memories
Close my eyes
And find myself

I've gotta start feeling
The emptiness
And realize
That I need help

I wanna start feeling
The pain I hide
Fight my regrets
And try to win

I need to start feeling
The love inside
And look for something
To believe in

I've gotta stop thinking
I need to start feeling
And open up my eyes
I'm starting to understand
There's nothing to pretend
I'm starting to realise
I want to be happy but before I can
There's one thing I must do
I need to let go
Of everything
Of everyone
Of you.