Gister was dus echt The Day From Hell. Zo'n dag waarop je ongesteld bent, en er nergens chocola in de buurt is. Zo'n dag waarop werkelijk alles wat maar mis kan gaan misgaat. Zo'n dag waarop je verbaasd bent dat je band niet lek is. Zo'n dag waarop je ronduit agressief wordt als je "Bad Day" Op de radio hoort.
Het begon al om 's morgens tien over half zeven, het tijdstip waarop mijn wekker gaat, als ik het eerste uur lesheb. Zo vroeg omdat ik hem dan eerst nog twee keer laat sluimeren voor ik eruit kom. Deze dag was het anders. Ik werd wakker met een helse pijn in mijn hoofd, ik zette mijn wekker uit en wou overeind komen, maar mijn hoofd protesteerde hevig en ik viel meteen terug in mijn kussen. Al snel viel ik weer in slaap. Toen ik weer wakker werd was het 08.12. Mijn eerste lesuur begon om 08.15. Kut. Dus ik kom uit mijn bed, met tegenzin en nog steeds enorme koppijn en buikpijn. Tijdens het aankleden bedacht ik dat ik gewoon naar het tweede uur zou gaan, omdat ik liever ziek op school zat dan thuis. Ik werd rustig bij het idee dat ze bij toch zelden het eerste èn het tweede uur absenten afnemen. Toen kon ik nog niet weten dat het The Day From Hell was, en dat het dus vanzelfsprekend was dat ze dat die dag wel zouden doen. Ik kon me ook niet het eerste uur afmelden, want er was niemand thuis. Even later strompelde ik dus met bonkend hoofd de trap af en liep de keuken in om ontbijt te maken, of ten minste, ik probeerde de keuken in te lopen, wat onmogelijk was, omdat een dikke, harige, afzakbroekdragende, en zo te ruiken ongewassen bouvakker de keuken had bezet en had omgebouwd tot zijn persoonlijke fort. Dan maar geen ontbijt. Ik pakte wat geld om in de pauze iets te kopen en stapte op de fiets. Toen ik tijdens het tweede uur met gemarteld hoofd bij Nederlands zat kwam Meneer van Holland binnen, met de vraag of Johanna Meulenberg ook aanwezig was. Net toen ik onder de tafel waou gaan zitten kwamen de vingers mijn kant op. Meneer van Holland keek me achterdochtig aan, de felle lamp en het politiebureau kon je erbij fantaseren. "Waar was je het eerste uur?" vroeg hij met tot spleetjes geknepen ogen. In mijn verbeeldingswereld was het : "Zo Mevrouw Meulenberg, gaat U maar zitten. Alles wat U zegt kan en zal tegen U gebruikt worden. Dus... Waar was U vanmorgen tussen kwart over acht en vijf over negen?" Ik onderdrukte de verleiding om te zeggen dat ik alleen zou spreken in het bijzijn van mijn advocaat, of me op mijn zwijgrecht te beroepen en zei met mijn allerschijnheiligste hoofd : "Niet bij Biologie." Even zweeg Van Holland, alsof ik had bekend. "Waarom?" vroeg hij toen. "Ik werd wakker met gingantische koppijn maar er was niemand thuis om me af te melden." "Is er iemand die dat kan bevestigen?" zei de verbeelding-Van Holland triomfantelijk. De echte was minder genadig. "Leg dat maar uit aan Mevrouw Roffel." Voor hoever mijn bonkende hoofd het toeliet, knikte ik, en Van Holland verliet het lokaal.
Rechter Roffel gaf me echter geen kans om het uit te leggen, maar verklaarde me meteen schuldig en noteerde mijn naam in haar "Gastenboek" voor twee uur gevangenisstraf. Met hangende schouders en nog steeds hoofdpijn liep ik de aula in. Daar zag ik Domo. Ik had echt behoefte aan een goede knuffel, dus liep met gespreide armen op hem af. Pas toen ik met mijn armen om hem heen stond zag ik dat Eliza me op haar allervuilst aankeek. Na wat met Domo gepraat en gelachen te hebben, merkte ik dat zowel Peet als Eliza verdwenen waren, en toen Domo voorstelde om naar buiten te gaan. Peet en Eliza stonden te praten en toen ik achter Peet ging staan en mijn armen om haar heensloeg gaf ze een subtiele hint dat ik op moest donderen omdat ze met Eliza in gesprek was. Het viel me niet op dat Eliza toen al tranen in haar ogen had. Ik wilde weer naar binnen lopen, maar Domo hield me tegen en trok me mee naar de andere kant van het pleintje, waar ook wat andere gezellige mensjes zaten. Ik wilde net gaan zitten toen Peet naar ons toe kwam lopen en vertelde dat Eliza huilend weg was gelopen. Ik rende naar binnen en ja hoor: Eliza zat huilend op een tafel, met een groepje leerlingen eromheen die zeiden dat het allemaal wel goed kwam en dat Domo ècht hartstikke gek op haar was. Ik probeerde haar ervan te overtuigen dat ik echt niet achter Domo aanzat toen de bel ging. Ik liep met een onaangenaam gevoel in mijn maag naar mentoruur, waar we een gigantische donderpreek kregen omdat we het leven van onze lerares Nederlands zuur maken, en daarna had ik beeldende vorming. Mijn handen trilden zo erg dat ik mijn kwast niet normaal kon vasthouden en mijn hele schildering verneukte. Ironisch genoeg kwam niet Bad Day, maar Have a Nice Day op de radio, wat mijn stemming er niet veel beter op maakte. Toen ik eindelijk thuis was stak ik nietsvermoedend de nieuwe sleutel in het nieuwe slot en draaide hem om. Dat lukte, alleen ging de deur er niet door open. Ik probeerde het nog een keer, en nog een keer, draaide de andere kant op, gooide mijn volle gewicht tegen de deur, stond als een gek aan die sleutel te sjorren, maar tevergeefs, de deur ging niet open. Shit. Mijn moeder is de hele week op vakantie, dus die zou ook niet thuiskomen die dag, Roos zou ook de rest van de week niet meer thuiskomen en Willemijn was zoals altijd onbereikbaar. In paniek heb ik Peet maar opgebeld en ben naar haar huis gefietst. Tot mijn grote verazing nam ze op, maar de batterij van mijn mobiel was wel bijna leeg, dus kon ik maar heel even bellen. Toen ik bij Peet aankwam was daar het enige lichtpuntje van de dag: Ben & Jerry's! Het was nog maar een beetje, en het was halfgesmolten, maar ik was er bij mee. Toen ik daar een tijdje was geweest belde ik mijn moeder, die ook nog even tegen me begon te schreeuwen dat ik ongelofelijk dom was en meteen naar huis moet komen. Dus stapte ik opnieuw op de fiets. Toen ik thuiskwam zonk de moed me weer in de schoenen. Als de deur die middag niet openging, waarom nu dan wel? Na ruim een kwartier prutsen aan het slot en precies hetzelfde doen als die middag gaf de deur ineens mee. Eindelijk kon ik naar binnen! Eindelijk was mijn Day From Hell afgelopen.
vrijdag 26 september 2008
zondag 21 september 2008
"Het regent pepermuntjes!"
Gister had ik voor de verandering eens een leuke avond =D. Dat kwam zeer waarschijnlijk omdat ik niet thuis was, ik ging met nog een stuk of 14-16 mensen naar de bioscoop, waaronder Peet, Susanne, andere Susanne, Mark (met de K!), Emma + Aanhang (Bram), andere Bram en ook Danielle en Eliza waren van de partij. Ikzelf ben voornamelijk met Susanne (B) en Mark opgetrokken. De film zou eigenlijk Wanted worden, maar omdat we nog niet allemaal 16 waren, mochten we er niet in. --' Dus besloten we naar de 3D film A Journey To The Center of The Earth te gaan. Heel leuk die brillen. xD
Het valt me mee dat we niet definitief zijn verbannen uit de bioscoop. Na ons bezoekje was de vloer bezaaid met popcorn en regende het buiten pepermuntjes, terwijl de schaal met pepermuntjes bij de ingang, die nog vol was toen wij kwamen, halfleeg was. Ook de onschuldige voorbijgangers keken lichtelijk vreemd naar het tafereel van een stelletje gestoorde tieners die elkaar met pepermuntjes bekogelen. Ja, oké, we zijn vandalen. Maar wel vandalen die een leuke avond hebben gehad. xD
vrijdag 19 september 2008
Wanna go home.
Wat doe ik in hemelsnaam in f*cking Hoogeveen? Ik wil hier weg! Ik haat alles hier. Deze stad, dit huis, dit leven. Ik wil weg, ergens anders heen. Waar de mensen zijn van wie ik houd. Wat heb ik hier nog te zoeken? Familie? Vrienden? Nee. Die heb ik hier niet. Een moeder die me een authistisch rotkind vindt. Een zus die begint te krijsen als een psychopaat, omdat ik eens een keer iets níet voor haar wil doen. Een zus die de andere zus tekent aan een galg, met de rest van de familie er feestvierend en champagnedrinkend omheen. Blijkbaar horen ze bij mij. Blijkbaar hebben we hetzelfde DNA. Ik wil weg uit dit huis, bij deze mensen, ik wil naar huis. Naar mensen die van me houden. Dan zit ik niet dag en nacht achter msn, omdat ik dan de redenen dat ik zoveel achter msn zit face to face kan spreken. Kan zien. Kan aanraken.
Iedere week heb ik wel een paar keer ruzie hier. Dan wil ik weglopen, vluchten, maar waar moet ik heen? Naar Peet? Nee, onze vriendschap is alleen maar slecht voor haar. Misschien moet ik haar loslaten. Als het waar is dat Eliza alleen maar weer aardig tegen me doet omdat Peet er anders tussenin zit... Dan moet het zo niet zijn. Zij horen bij elkaar, blijkbaar. Danielle, Eliza, Petra en Susanne. En ik? Ik heb er tijdelijk bijgehoord, maar ik heb het verziekt. Ik wil niks meer verzieken, ook niet hun vriendschap met Peet. Maar wie heb ik zonder Peet? Pepita? Anne? Eline? Nee, ik wil niet nog een groepje binnendringen om het vervolgens te verneuken. Het is duidelijk, Ze horen niet bij mij. Misschien kan ik wel gewoon oppervlakkig met ze omgaan, op school, maar echte vrienden zullen het waarschijnlijk niet worden. Ik ben te anders dan zij. Ik kom uit A3a, zij uit A3b. Ik heb Biologie, zij Duits. Ik heb kort haar, zij lang. Zij kunnen op hakken lopen, ik niet. Dit zijn natuurlijk enorm domme argumenten, maar goede argumenten heb ik niet, ik weet alleen dat het niet klopt. Ik kan wel gezellig met ze praten, naast ze zitten in de les, maar er is altijd een afstand. En die zal er waarschijnlijk altijd blijven. Ik geef het een kans, dat wel, maar ik zal er niet teveel van verwachten, dan stel ik mezelf alleen maar teleur. Pepita, die dit misschien zal lezen, vat het niet vekeerd op, ik heb niks tegen jullie, maar het voelt gewoon niet zo vertrouwd als bij Danielle, Eliza en Susanne. Ik kan bij jullie niet honderd procent mezelf zijn, zoals bij hun. Bij jullie voel ik de druk om te presteren, alsof ik aan bepaalde eisen moet voldoen om het waard te zijn om met jullie om te gaan, en die eisen zijn te hoog. Dat ligt niet aan jullie, maar aan mij. Sorry.
Ik wil naar huis. Terug naar Reveil. Naar Jorine, en Marc. De twee beste vrienden die ik momenteel heb, en allebei spreek ik ze alleen maar via msn. Marc zegt dat ik Anne, Eline en Pepita een kans moet geven. Dat onvoorwaardelijke vertrouwen kan nog komen. Ik doe mijn best, maar ik geloof niet meer in onvoorwaardelijke vriendschap. Vriendschap is niet onvoorwaardelijk. Vriendschap kent ongeschreven regels, en als je die niet kunt lezen, raak je ze kwijt, zoals ik. Bij Danielle, Eliza, Susanne en Petra dacht ik dat ik me niet aan die regeltjes hoefde te houden, maar ik had het mis. Door de regel van vertrouwen te overtreden ben ik ze kwijtgeraakt, en daar kan ik me nog steeds niet overheen zetten. Iedere dag, iedere seconde wens ik dat het goedkomt, of dat het anders is gelopen. Iedere minuut heb ik spijt van mijn bezordheid. Iedere keer dat ik Danielle zie lachen, wens ik dat ze om mij lacht. Bij iedere foto op haar hyves wens ik dat ik er op sta, maar dat sta ik niet. Ik ben weg.
Waar ben ik in Godsnaam mee bezig? Zelfs Peet is kwaad op me. Ik wil dit leven niet meer. Ik wil niet meer zijn wie ik ben. Ik wil naar huis.
Iedere week heb ik wel een paar keer ruzie hier. Dan wil ik weglopen, vluchten, maar waar moet ik heen? Naar Peet? Nee, onze vriendschap is alleen maar slecht voor haar. Misschien moet ik haar loslaten. Als het waar is dat Eliza alleen maar weer aardig tegen me doet omdat Peet er anders tussenin zit... Dan moet het zo niet zijn. Zij horen bij elkaar, blijkbaar. Danielle, Eliza, Petra en Susanne. En ik? Ik heb er tijdelijk bijgehoord, maar ik heb het verziekt. Ik wil niks meer verzieken, ook niet hun vriendschap met Peet. Maar wie heb ik zonder Peet? Pepita? Anne? Eline? Nee, ik wil niet nog een groepje binnendringen om het vervolgens te verneuken. Het is duidelijk, Ze horen niet bij mij. Misschien kan ik wel gewoon oppervlakkig met ze omgaan, op school, maar echte vrienden zullen het waarschijnlijk niet worden. Ik ben te anders dan zij. Ik kom uit A3a, zij uit A3b. Ik heb Biologie, zij Duits. Ik heb kort haar, zij lang. Zij kunnen op hakken lopen, ik niet. Dit zijn natuurlijk enorm domme argumenten, maar goede argumenten heb ik niet, ik weet alleen dat het niet klopt. Ik kan wel gezellig met ze praten, naast ze zitten in de les, maar er is altijd een afstand. En die zal er waarschijnlijk altijd blijven. Ik geef het een kans, dat wel, maar ik zal er niet teveel van verwachten, dan stel ik mezelf alleen maar teleur. Pepita, die dit misschien zal lezen, vat het niet vekeerd op, ik heb niks tegen jullie, maar het voelt gewoon niet zo vertrouwd als bij Danielle, Eliza en Susanne. Ik kan bij jullie niet honderd procent mezelf zijn, zoals bij hun. Bij jullie voel ik de druk om te presteren, alsof ik aan bepaalde eisen moet voldoen om het waard te zijn om met jullie om te gaan, en die eisen zijn te hoog. Dat ligt niet aan jullie, maar aan mij. Sorry.
Ik wil naar huis. Terug naar Reveil. Naar Jorine, en Marc. De twee beste vrienden die ik momenteel heb, en allebei spreek ik ze alleen maar via msn. Marc zegt dat ik Anne, Eline en Pepita een kans moet geven. Dat onvoorwaardelijke vertrouwen kan nog komen. Ik doe mijn best, maar ik geloof niet meer in onvoorwaardelijke vriendschap. Vriendschap is niet onvoorwaardelijk. Vriendschap kent ongeschreven regels, en als je die niet kunt lezen, raak je ze kwijt, zoals ik. Bij Danielle, Eliza, Susanne en Petra dacht ik dat ik me niet aan die regeltjes hoefde te houden, maar ik had het mis. Door de regel van vertrouwen te overtreden ben ik ze kwijtgeraakt, en daar kan ik me nog steeds niet overheen zetten. Iedere dag, iedere seconde wens ik dat het goedkomt, of dat het anders is gelopen. Iedere minuut heb ik spijt van mijn bezordheid. Iedere keer dat ik Danielle zie lachen, wens ik dat ze om mij lacht. Bij iedere foto op haar hyves wens ik dat ik er op sta, maar dat sta ik niet. Ik ben weg.
Waar ben ik in Godsnaam mee bezig? Zelfs Peet is kwaad op me. Ik wil dit leven niet meer. Ik wil niet meer zijn wie ik ben. Ik wil naar huis.
dinsdag 16 september 2008
Memories of better times...
Ik snap er niks meer van, en dan heb ik het niet over ANW, hoewel ik daar ook geen fuck van snap. Gister begon Danielle an normaal tegen me te praten, ze vertelde me zelfs wie ze leuk vond. En vandaag deed zowel Danielle als Eliza gewoon aardig, alsof er niks gebeurd was. =S Eliza gaf me een blad met toonladders voor de gitaar en ging in mijn tussenuur mee naar de mediatheek, en Danielle praatte openlijk over haar liefdesleven en deed uitgebreid verslag van de tragische dood van Salami, haar glow-in-the-dark-kettingschaap. Wat moet ik hier nou van denken? Aan de ene kant ben ik ontzettend blij dat ze weer normaal tegen me doen en komt onwillekeurig de vraag in me op of het misschien toch nog allemaal goedkomt. Aan de andere kant kan ik het niet uitstaan dat ik niet weet waardoor het nu ineens omgeslagen is, terwijl er vorige week nog in hun msn-namen stond dat ik een valse liegende bitch was die het niet verdiende om vrienden te hebben. Pepita zegt dan met lichtelijk geïrriteerde ondertoon in haar stem "Wees blij!" Dat advies zou ik graag opvolgen, maar op de één of andere manier durf ik dat niet. Wat als ze me volgende week wel weer haten? Als ik me er nu op instel dat alles goed komt, en ze haten me volgende week weer, dan trek ik dat niet, dat weet ik zeker. Ik begin het eindelijk een beetje te accepteren... Misschien doen ze gewoon even normaal tegen me omdat we binnenkort allemaal op dezelfde dingen zijn uitgenodigd. (Denk; bioscoop met z'n tienen, Sweet 16 van Lisa, Melissa en Peet...) In dat geval kunnen ze me daarna weer vrolijk haten. Maar wat als ze echt van gedachten zijn veranderd? Wat als ze besloten hebben me te vergeven? Wat als ze me missen? Is dat naïef of egocentrisch? Of allebei... Ik durf er niet over te oordelen, ik denk dat ik niets anders kan doen dan afwachten, hopen en bidden...
Is this history?
zaterdag 13 september 2008
MGMT - Love Always Remains
Ik ben echt verslaafd aan dit nummer.
Dit is de tekst, maar je moet het eigenlijjk gewoon luisteren.
MGMT - Love Always Remains
There's a place I'd like to go somewhere out west,
it's not specific, and the pictures show it best.
I know there's trees I know there's sand and I know there's grass,
I know it's somewhere in the past.
There's a girl out there who's lookin for it too,
she's not sure when she'll go or exactly what she'll do.
If i am doomed am I the first one or the last?
Am I just someone from the past?
No one has to hear,
the sound of people laughing at their fears,
and the ocean and sun are always there,
to make you happy if you're feeling scared
of the darkness.
If I ever saw a ghost it'd change the way I think.
I wouldn't gasp for air if ever I did sink.
I wouldn't struggle, I'd just let it all out fast,
and then start living in the past.
No one has to hear,
the sound of people laughing at their fears,
and the ocean and sun are always there,
to make you happy if you're feeling scared
of the darkness.
If we hold the hand that rapes the hand,
and everyone can feel the hand,
and nothing's gonna change,
it could be the time we're living in,
we'll never feel so safe again,
but love always remains.
Dat is het liedje ^
Wees een brave bloglezer en ga hem netjes luisteren, tis de moeite waard! (vind ik (A))
donderdag 11 september 2008
Those Three Words
Volgens mij hecht ik me te snel aan mensen. Soms denk ik echt dat het ronduit ongezond is hoe snel ik om iemand ga geven... Neem nou Marc, ik ken hem nu ongeveer 2 maanden en op reveil heb ik hem niet eens zoveel gesproken, toch kan ik met redelijke zekerheid zeggen dat ik om hem geef. Datzelfde heb ik ook bij Jorine, en nog wel meer mensen. Daarnaast lijk ik ook overbezorgd te zijn, en dat haat ik. Dat is waardoor ik Danielle ben kwijtgeraakt toch? Ik maakte me ook zorgen om Jorine, en nu om Marc. Het is zo raar, ik was net aan het afwassen, en ineens moet ik aan hem denken, en ik kreeg zo'n naar gevoel... Ik was er ineens van overtuigd dat het niet goed met hem ging ofzo... Ik heb hem gesmst, maar er was niks aan de hand, hij is alleen ziek. Een griepje. Gewoon een griepje. BEN IK PARANOÏDE OFZO?
Ik heb Anne en Eline vandaag over kapstok verteld... Zou ik hun ook te snel vertrouwen? Misschien ben ik naast paranoïde ook wel ontzettend naïef. Toch raar, mensen als Marc en Anne en Eline, die ik nog maar net ken, vertrouw ik binnen no time, maar mijn eigen familie, die ik toch al mijn hele leven ken, vertrouw ik niet. Ik bedoel, ik zet op dit weblog nog meer dan dat ik hun vertel! Zeker de laatste tijd... Ik wil hier niet meer zijn. Pepita vroeg me laatst of ik mijn moeder eigenlijk wel aardig vind. Mijn moeder? Aardig? Wat kan ik daar nou op zeggen? Ik hou van haar. Ik hou ontzettend veel van haar, wat het is mijn moeder. En dus houdt zij vanzelfsprekend ook van mij, maar aardig... Nee, ik denk niet dat ze aardig is... Ze is misschien zelfs wel gemeen. Of het ligt aan mij, in ieder geval voel ik me niet op mijn gemak bij haar. Ik voel me thuis niet thuis. Thuis hoort toch een schuilplaats te zijn? Ergens waar je veilig bent, waar je je veilig voelt? Waar de mensen van wie ik hou zijn, ben ik thuis. Dat heb ik ooit ergens gelezen. Als dat zo is, ben ik niet thuis, niet hier. Maar waar dan wel? De mensen van wie ik hou zijn door het hele land verstrooit... Zo zou je kunnen zeggen dat mijn thuis op school is, of in Koekangerveld, of in Coevorden... Of zelfs in Ottoland, waar ik nog nooit geweest ben. =S Nu ik erover nadenk, de laatste keer dat ik me echt thuisvoelde, was op een plek die ik eerst verwierp : De Kroeze Danne. En nee, dat komt niet omdat ik nou zo van die plek houdt, dat komt door de mensen die ik om me heen had. Reveil. Een keerpunt in mijn leven, zou ik wel kunnen zeggen. Amper twee maanden geleden, en de mensen die ik daar heb ontmoet zijn ineens bijna de belangrijksten in mijn leven; Jorine, Michiel en Marc. En hoewel ik Pieter-Jan en Erik niet veel meer gesproken heb hebben ze wel bijgedragen aan een grote verandering in mijn leven.
Is er een regel die zegt hoelang je iemand moet kennen, wil je van diegene houden? Kun je na twee maanden van iemand houden? Misschien ik wel... Wanneer hou je van iemand? Wat is de definitie van 'houden van'?
hou·den (met van) liefhebben: van iem ~ Hmm, daar hebben we veel aan...
lief·heb·ben had -, h -gehad liefde voelen voor; beminnen
lief·de de; v -s, -n 1 warme genegenheid: tussen die twee was het ~ op het eerste gezicht;
Hmm... Dus al ik een warme genegenheid voel hou ik van iemand?
ge·ne·gen·heid de; v -heden goedgunstige gezindheid; liefde
goedgunstige gezindheid? =S
Okéeee
Vervloekt woordenboek.
Ik weet echt niet van wie ik nu wel en niet hou, maar ik heb bij sommige mensen wel iets van "IK HOU VAN JOU!!!!" Maarja... Hoe kun je dat testen? Ik bedoel het ook niet op zo'n hvj-manier. Zo van "Eigenlijk spreek ik je bijna nooit, maar ik zet maar ff hvj onder mijn krabbel, want dat staat zo leuk!" Snow Patrol wist dat in Chasing Cars heel goed te omschrijven : "Those three words are said to much, but not enough..." Oké, in het Nederlands zij het dan vier woorden, maar oké.
Nu vraag ik me af wat de definitie van een thuis is.
thuis het; o plaats waar iem zich thuis voelt
Nou dan is dit niet mijn thuis, want ik voel me hier totaal niet op mijn gemak, ik voel me hier nog het best als ik alleen thuis ben. Soms veracht ik mijn familie gewoon. Ik bedoel, welke freak tekent zou haar zus aan een galg met vrienden en familie die er blij omheen staan met glazen champagne in de hand en een engel en een duivel die ruzie maken wie haar meeneemt omdat ze haar allebei niet willen? Kom op, dat is ziek! En dan vind ze het raar dat ik er niet om kan lachen! En hoezo kutopmerkingen als ik geen woord heb gezegd? En is "Ga toch depressief op je gitaartje zitten pingelen en teksten over zelfmoord schrijven!" dan geen kutopmerking?
Welcome to my life, dat is mijn familie. Blijkbaar leest mijn zus mijn teksten (niet dat ze over zelfmoord gaan...) en dat vind ik al niet kunnen, die dingen zijn verdomme privé!
En ik kan gewoon geen woord meer zeggen zonder dat ik iets fout zeg! Nee, wacht, zelf als ik geen woord zeg zeg ik kennelijk nog iets fout!
En hoe kan ik me ergens thuisvoelen waar ik niet eens kan uitkomen voor wat ik geloof? Mijn moeder vind het onzin, zoals ze alles wat belangrijk voor me is onzin vindt, zelfs mijn vrienden. Volgens mij voel ik voor hen toch meer "goedgunstige gezindheid" dan voor mijn moeder...
Nu ga ik naar bed. Ik ga logeren in het huis waar ik schijn te wonen. Slapen is beter, soms droom ik over mijn leven zoals het zou moeten zijn... Dan ben ik ten minste ergens anders, dan in dit vreemde huis. Misschien zelfs bij de mensen van wie ik hou, en met een beetje geluk, houden ze in mijn dromen ook van mij.
Ik heb Anne en Eline vandaag over kapstok verteld... Zou ik hun ook te snel vertrouwen? Misschien ben ik naast paranoïde ook wel ontzettend naïef. Toch raar, mensen als Marc en Anne en Eline, die ik nog maar net ken, vertrouw ik binnen no time, maar mijn eigen familie, die ik toch al mijn hele leven ken, vertrouw ik niet. Ik bedoel, ik zet op dit weblog nog meer dan dat ik hun vertel! Zeker de laatste tijd... Ik wil hier niet meer zijn. Pepita vroeg me laatst of ik mijn moeder eigenlijk wel aardig vind. Mijn moeder? Aardig? Wat kan ik daar nou op zeggen? Ik hou van haar. Ik hou ontzettend veel van haar, wat het is mijn moeder. En dus houdt zij vanzelfsprekend ook van mij, maar aardig... Nee, ik denk niet dat ze aardig is... Ze is misschien zelfs wel gemeen. Of het ligt aan mij, in ieder geval voel ik me niet op mijn gemak bij haar. Ik voel me thuis niet thuis. Thuis hoort toch een schuilplaats te zijn? Ergens waar je veilig bent, waar je je veilig voelt? Waar de mensen van wie ik hou zijn, ben ik thuis. Dat heb ik ooit ergens gelezen. Als dat zo is, ben ik niet thuis, niet hier. Maar waar dan wel? De mensen van wie ik hou zijn door het hele land verstrooit... Zo zou je kunnen zeggen dat mijn thuis op school is, of in Koekangerveld, of in Coevorden... Of zelfs in Ottoland, waar ik nog nooit geweest ben. =S Nu ik erover nadenk, de laatste keer dat ik me echt thuisvoelde, was op een plek die ik eerst verwierp : De Kroeze Danne. En nee, dat komt niet omdat ik nou zo van die plek houdt, dat komt door de mensen die ik om me heen had. Reveil. Een keerpunt in mijn leven, zou ik wel kunnen zeggen. Amper twee maanden geleden, en de mensen die ik daar heb ontmoet zijn ineens bijna de belangrijksten in mijn leven; Jorine, Michiel en Marc. En hoewel ik Pieter-Jan en Erik niet veel meer gesproken heb hebben ze wel bijgedragen aan een grote verandering in mijn leven.
Is er een regel die zegt hoelang je iemand moet kennen, wil je van diegene houden? Kun je na twee maanden van iemand houden? Misschien ik wel... Wanneer hou je van iemand? Wat is de definitie van 'houden van'?
hou·den (met van) liefhebben: van iem ~ Hmm, daar hebben we veel aan...
lief·heb·ben had -, h -gehad liefde voelen voor; beminnen
lief·de de; v -s, -n 1 warme genegenheid: tussen die twee was het ~ op het eerste gezicht;
Hmm... Dus al ik een warme genegenheid voel hou ik van iemand?
ge·ne·gen·heid de; v -heden goedgunstige gezindheid; liefde
goedgunstige gezindheid? =S
Okéeee
Vervloekt woordenboek.
Ik weet echt niet van wie ik nu wel en niet hou, maar ik heb bij sommige mensen wel iets van "IK HOU VAN JOU!!!!" Maarja... Hoe kun je dat testen? Ik bedoel het ook niet op zo'n hvj-manier. Zo van "Eigenlijk spreek ik je bijna nooit, maar ik zet maar ff hvj onder mijn krabbel, want dat staat zo leuk!" Snow Patrol wist dat in Chasing Cars heel goed te omschrijven : "Those three words are said to much, but not enough..." Oké, in het Nederlands zij het dan vier woorden, maar oké.
Nu vraag ik me af wat de definitie van een thuis is.
thuis het; o plaats waar iem zich thuis voelt
Nou dan is dit niet mijn thuis, want ik voel me hier totaal niet op mijn gemak, ik voel me hier nog het best als ik alleen thuis ben. Soms veracht ik mijn familie gewoon. Ik bedoel, welke freak tekent zou haar zus aan een galg met vrienden en familie die er blij omheen staan met glazen champagne in de hand en een engel en een duivel die ruzie maken wie haar meeneemt omdat ze haar allebei niet willen? Kom op, dat is ziek! En dan vind ze het raar dat ik er niet om kan lachen! En hoezo kutopmerkingen als ik geen woord heb gezegd? En is "Ga toch depressief op je gitaartje zitten pingelen en teksten over zelfmoord schrijven!" dan geen kutopmerking?
Welcome to my life, dat is mijn familie. Blijkbaar leest mijn zus mijn teksten (niet dat ze over zelfmoord gaan...) en dat vind ik al niet kunnen, die dingen zijn verdomme privé!
En ik kan gewoon geen woord meer zeggen zonder dat ik iets fout zeg! Nee, wacht, zelf als ik geen woord zeg zeg ik kennelijk nog iets fout!
En hoe kan ik me ergens thuisvoelen waar ik niet eens kan uitkomen voor wat ik geloof? Mijn moeder vind het onzin, zoals ze alles wat belangrijk voor me is onzin vindt, zelfs mijn vrienden. Volgens mij voel ik voor hen toch meer "goedgunstige gezindheid" dan voor mijn moeder...
Nu ga ik naar bed. Ik ga logeren in het huis waar ik schijn te wonen. Slapen is beter, soms droom ik over mijn leven zoals het zou moeten zijn... Dan ben ik ten minste ergens anders, dan in dit vreemde huis. Misschien zelfs bij de mensen van wie ik hou, en met een beetje geluk, houden ze in mijn dromen ook van mij.
dinsdag 2 september 2008
Little Angel
You don't have to be afraid
You know I will protect you
From the evil things that threat you
And I won't be too late
You don't have to be upset
Why should you waste your tears
There is no point in losing
The things you never had
Save your sadness for tomorrow
Make your anger fade away
You've got the strength to just be happy for a day
Little angel, don't despair
I'll be there
Little angel,
Why hurt yourself like this
There is no point is hating
You'd better search for bliss
Little angel,
I'll carry your pain
So take my word and live
Don't let me die invane
Save your sadness for tomorrow
Watch your anger fade away
You've got the strength to just be happy for a day
Little angel, don't despair
I'll be there
Little angel, don't despair
I'm aware
There is no point in waiting
Why spend your love on hating
Little angel, don't despair
I'll be there
I'll be there.
You know I will protect you
From the evil things that threat you
And I won't be too late
You don't have to be upset
Why should you waste your tears
There is no point in losing
The things you never had
Save your sadness for tomorrow
Make your anger fade away
You've got the strength to just be happy for a day
Little angel, don't despair
I'll be there
Little angel,
Why hurt yourself like this
There is no point is hating
You'd better search for bliss
Little angel,
I'll carry your pain
So take my word and live
Don't let me die invane
Save your sadness for tomorrow
Watch your anger fade away
You've got the strength to just be happy for a day
Little angel, don't despair
I'll be there
Little angel, don't despair
I'm aware
There is no point in waiting
Why spend your love on hating
Little angel, don't despair
I'll be there
I'll be there.
maandag 1 september 2008
I guess...
Zooo... Ik denk dat ik manisch ben, of liever gezegd, dat denkt K´narie, en ik denk dat ze misschien wel eens gelijk zou kunnen hebben. Ik was vandaag gewoon té vrolijk en ook té hyper trouwens... Iedereen werd gek van me. Zaterdagavond was ik het tegenover gestelde, ik voelde me kutter dan kut. Dat had een paar oorzaken :
1. Roos, een vriendin/familielid van Eliza, besloot me maar eens te gaan bedreigen.
2. Eliza en Danielle besloten in hun msn naam te zetten dat ik een liegende bitch ben die geen vrienden verdient.
3. Ik weet niet meer wat ik moet geloven.
Ik snap er niks van, het ene moment voel ik me ZO genaaid, en het andere moment weet ik zeker dat ze gelijk hebben en alles mijn schuld is. Danielle zei dat ik niet uit de groep lig, want er is geen groep meer. Petra zei dat ze ruzie heeft met Eliza... Ik weet ook niet in hoeverre het mijn schuld is dat de groep uit elkaar valt... Dat van Peet komt wel door mij, I guess, maar het lijkt me niet mijn schuld dat Susanne verliefd werd op Eliza...
Reveil heeft me wel een paar echte vrienden opgeleverd; Jorine, Jelle, Marc... en Michiel natuurlijk... Ja, eigenlijk was dat misschien wel de belangrijkste reden dat ik me zo kut voelde zaterdagavond, ik dacht dat ik het verneukt had bij Michiel. Dat dacht ik echt, en ik raakte zo gigantisch in paniek, en nu weet ik waarom. Ik wist zeker dat ik het niet aankon om opnieuw een vriend te verliezen.
I walk a thousand miles away
From this game you play,
I guess I just don't qualify...
Sarah - Ambition
1. Roos, een vriendin/familielid van Eliza, besloot me maar eens te gaan bedreigen.
2. Eliza en Danielle besloten in hun msn naam te zetten dat ik een liegende bitch ben die geen vrienden verdient.
3. Ik weet niet meer wat ik moet geloven.
Ik snap er niks van, het ene moment voel ik me ZO genaaid, en het andere moment weet ik zeker dat ze gelijk hebben en alles mijn schuld is. Danielle zei dat ik niet uit de groep lig, want er is geen groep meer. Petra zei dat ze ruzie heeft met Eliza... Ik weet ook niet in hoeverre het mijn schuld is dat de groep uit elkaar valt... Dat van Peet komt wel door mij, I guess, maar het lijkt me niet mijn schuld dat Susanne verliefd werd op Eliza...
Reveil heeft me wel een paar echte vrienden opgeleverd; Jorine, Jelle, Marc... en Michiel natuurlijk... Ja, eigenlijk was dat misschien wel de belangrijkste reden dat ik me zo kut voelde zaterdagavond, ik dacht dat ik het verneukt had bij Michiel. Dat dacht ik echt, en ik raakte zo gigantisch in paniek, en nu weet ik waarom. Ik wist zeker dat ik het niet aankon om opnieuw een vriend te verliezen.
I walk a thousand miles away
From this game you play,
I guess I just don't qualify...
Sarah - Ambition
Abonneren op:
Posts (Atom)