Ik was de hele dag al niet op mijn vrolijkst, ik voelde me schuldig vanwege de film, die ik niet had kunnen publiceren, waardoor mijn hele groepje in de problemen dreigde te komen. Ik voelde me schuldig tegenover Jelle. Daarnaast had ik de hele nacht in totaal ongeveer tweëenhalf uur geslapen, en de nachten daarvoor ook niet bijzonder lang.
Het begon pas echt in de pauze. Ik zat eerst bij Pepita en Anne, Eline was ziek, en naast ons op de bank zaten een paar buitengewoon irritante derdeklassertjes. Om de één of andere reden begon ik me heel ongemakkelijk te voelen. Ik had het gevoel dat ik ergens heel snel voor moest vluchten. Ik stond op en liep naar Susanne toe, in de hoop met haar te kunnen praten, net als de vorige pauze. Ik kan de laatste tijd goed met haar praten, omdat ze veel dingen in mijn situatie herkend. Onderweg naar haar toe zag ik "Kapstok". Hij keek me even aan, ik vroeg me af of hij zag dat ik tranen in mijn ogen had.
Jammer voor mij zat Susanne in een bankhoekje, met mensen als Eliza, Domo, en andere mensen die niet bepaald fan van mij zijn. Ik begon me steeds meer opgejaagd te voelen, en ik wist dat ik óf met iemand moest praten, of weg moest. Dat laatste was wat lastig, dus liep ik naar Petra toe. Ondanks dat ik haar sinds The Big Party niet echt meer had gesproken, hoopte ik dat zij me zou kunnen kalmeren.
Ik deed wat ik wel vaker doe, ik liep naar haar toe en tikte haar op haar schouder. Ze draaide haar hoofd, keek me een fractie van seconde aan en draaide vrijwel meteen haar hoofd weer weg. Op dat moment begon Melissa tegen haar te praten. Ik snapte haar reactie niet, dus tikte haar nog een keer op haar schouder, dat negeerde ze. Ik liep weg. Ik wist even niet wat ik moest doen, ik wilde alleen zijn. Ik had het idee gevoel dat ik in de dierentuin was, maar dan als dier. Ik liep naar de wc, ik de hoop daar alleen te zijn, maar dat was ik niet. Lisa was er, en toen die wegging kwam er alweer een nieuw groepje enthousiast roddelende meisjes binnen. Ik liep weer weg, en liep een gang in, een trap op. Eenmaal boven werd ik meteen weer naar beneden gestuurd door een chagrijnige leraar die me erop attendeerde dat iedereen de pauze beneden door dient te brengen. Ja dúh, dat was precies de reden dat ik naar boven ging. Inmiddels begon ik echt in paniek te raken. Ik kon nergens heen. Ik had niemand. Iedereen die ik had was weg, in Ottoland, of Asperen. Alles wat veilig leek was onbereikbaar. Dat stond ik me te realiseren, toen ik ineens bewust werd van het feit dat een ander groepje derdeklassers naar me stond te wijzen, en me uitlachte. Ik liep terug naar Anne en Pepita en ging weer bij hun zitten. Anne stond op, ze zei wel waar ze heen ging, maar dat verstond ik niet. De dingen die Pepita daarna tegen me zei verstond ik ook niet, het was net alsof ik onder water zat, alles klonk half gedempt. Het groepje derdeklassers zat er nog steeds, en nu bedachten ze, dat het heel hilarisch was om elkaar te duwen, en het jongetje dat naast mij zat een paar keer tegen mij aan te duwen. Toen werd ik echt helemaal gek. Ik raakte totaal in paniek. Ik stond op en liep weg zonder iets te zeggen. Ik kon maar één ding denken. "Ik moet hier weg!" Ik rende naar buiten, en daar begon ik echt te huilen. Ik kon bijna niet ademen, en ik wist nog steeds niet waar ik heen moest. Buiten stonden ook allemaal mensen. Alles was nat, dus ik kon nergens gaan zitten. Ik liep net zo lang tot ik zeker wist dat niemand me kon zien. Ik kon er niet zitten, ik was moe en ik had het ijskoud, maar ik was ten minste alleen.
Na een tijdje kreeg ik een smsje van Pepita, waar ik was. Ik besefte me dat ik eigenlijk niet echt alleen wou zijn, maar bij mensen van wie ik hou, en mensen van wie ik weet dat ze van mij houden. Bovendien had ik dringend behoefte aan een knuffel, en aangezien Pepita daar niet aan doet, smste ik dat ik buiten was, en of ze Susanne mee wou nemen.
Toen ik een minuutje had staan wachten bedacht ik me dat "buiten" niet echt een duidelijke beschrijving was, dus liep ik maar een stuk richting school, tot ik Pepita een Susanne zag staan, zoekend om zich heen kijkend. Toen Susanne me zag kwam ze gelijk naar me toe om me een knuffel te geven, en met de vraag wat er was. Maarja, wat was er eigenlijk? Dat weet ik nog steeds niet echt. Ik flipte gewoon, ik raakte in paniek. Het werd me teveel. Wat werd me teveel? Nou gewoon. Alles. Na een tijdje ging de bel, en besloten we terug naar de les te gaan, maar eerst even langs de spiegel, want de mascara zat zo ongeveer over mijn hele gezicht. (Welke idioot heeft make-up uitgevonden en waarom?) Op weg naar de wc liep ik bijna letterlijk opnieuw Kapstok tegen het lijf. Ik was net gestopt met huilen, maar toen hij me aankeek, begon ik meteen weer te janken. Hij vroeg wat er was (Ook al!) en zei "Kom, we aan even zitten." Dus gingen we op de bank zitten, ik, Kapstok, Susanne, en Pepita. Het vervelende was dat ik de vraag "Wat is er?" niet eens echt kon beantwoorden, dus stamelde ik maar dingen als "Gewoon", "Alles" en "Ik ben misschien depressief." Van dat laatste schrok hij een beetje, dus vertelde ik over mijn gesprekken met Peletier, de test, enz. Na een tijd gepraat te hebben moest Kapstok naar één of ander gesprek met ouders, en Pepita en ik moesten naar de les, die we al half gemist hadden. Wel liet Kapstok me nog even weten dat als ik met hem wilde praten, ik hem alleen maar even hoefde op te zoeken.
Danku, God. Danku voor de mensen in mijn leven die depressies en misschien-depressies een heel klein beetje draaglijker maken.
