Tot zover 2008.

Ik weet dat het al 5 dagen 2009 is, maar ik had eerder geen computer bij de hand, dus typ ik nu toch maar een blog met alle hoogte- en dieptepunten van het afgelopen jaar.

Hoogtepunt : Reveil

Dieptepunt : De ruzie met Danielle, Eliza en Susanne, inclusief nasleep.

Vrienden van het afgelopen jaar.

Omdat de definitie van het woord "vriendschap" voor iedereen anders is, kan het zo zijn dat het niet altijd wederzijds is/was, anyway, dit zijn de mensen die het afgelopen jaar vrienden voor mij zijn geweest.

Anne (augustus - ...)

Danielle (december '07 - eind april '08)

Eline (augustus - ...)

Eliza (december '07 - mei '08)

Jelle (juli - ...)

Jorine (juli - ...)
Lotte (oktober 2005 - ...)

Marc (augustus - ...)

Michiel (juli - augustus)

Pepita (juni - ...)

Peet (december '07 - ...)

Susanne (januari - mei + augustus - ...)

Zoals je ziet is Michiel er eigenlijk maar twee maanden geweest, maar aangezien hij wel heel veel voor me heeft betekent heb ik hem er wel bij gezet.

Beste dagen :

14 februari -> Sushi Night bij Danielle.

16 februari -> VVD




22-23 maart -> Matrix-LOTR-marathon met Susanne.
Zegmaar twee dagen non-stop filmkijken.

20 april -> Elf Fantasy Fair!


1-4 mei -> CWN



5 mei -> Bevrijdingsfestival @ Zwolle

17 juni -> Meegesneakt naar Slagharen.

21-25 juli -> REVEIL! ^^



29 augustus -> Het concert van Sarah

18 oktober -> Reunie Reveil & Herfstconventie CWN

6 december -> Bandjesavond @ Podium, met de geweldige wereldband Escalation!

29-30 december -> Jorine was er!

Top tien knuffels die ik dit jaar heb gehad ^^ :

1. De knuffel van Danielle toen we ruzie hadden gehad en allebei stonden te huilen.
2. De eerste knuffel die ik van Jelle kreeg.
3. De knuffel van Jorine op Reveil toen ik net was afgewezen.
4. De knuffel van Michiel op Reveil, midden in het gesprek, met de woorden "Kom op, je bent toe aan een knuffel!"
5. De knuffel van Arend, de zanger van Sarah, toen we hem vlak voor het concert zagen, die ietwat onverwacht kwam!
6. De afscheidsknuffel van Jelle, waardoor de bus eerst netjes stopte, maar toen zomaar wegreed. Op dat moment lullig, maar achteraf best wel grappig. xD
7. De knuffel van Pepita, tijdens het Domo-drama, omdat Pepita van zichzelf niet zo'n knuffelbeer is.
8. De knuffel van Eline, vlak na mijn gesprek bij De Meneer Met De Onspelbare Achternaam, gewoon omdat ze waarschijnlijk dacht dat ik wel een knuffel kon gebruiken.
9. Luuk's Zwarte-Pieten-knuffel.
10. Ruurd's free hug op Reveil, hij zag me lopen, zei "Free Hugs" in gebarentaal en gaf me een knuffel. ^^

Bandjes waaraan ik afgelopen jaar verslaafd aan ben geweest:

- Goo Goo Dolls
- Editors
- Interpol
- Arid
- Muse
- Sarah


Gelukkig Nieuwjaar iedereen!

Have Yourselves A Very Merry Christmas

Er is iets veranderd sinds mijn moeder heeft besloten weg te gaan van de KD. Iets in de sfeer hier, ik weet alleen nog niet of het beter of slechter is. In ieder geval was dit de eerste keer in jaren dat we echt weer kerst gevierd hebben. Op Eerste Kerstdag kwam mijn moeder terug uit Delden, en nadat ik mijn zelfgebakken brood uit de oven had gesleept, gingen we rond de kerstboom (die we ook in geen eeuwen meer hadden gehad) zitten om de grote hoeveelheid kadootjes (!) die eronder lag uit te pakken. Ik heb zelfs een boek met gitaarakkoorden gekregen van mijn moeder. Oké, ik weet dat zij ook mijn gitaar gedeeltelijk betaald heeft, maar ze was nooit zo stimulerend. Ze heeft het nooit gezegd, maar ze straalde gelijk al uit dat ze zich afvroeg hoe lang het zou duren voor ik op het ding was uitgekeken. Twee of drie weken. Misschien komt het doordat Willemijn haar gitaar enigzins verwaarloosd heeft. Toen vroeg ik mezelf heel even af waar ik aan begonnen was. Heel even vroeg ik me af hoe lang ik het vol zou houden. Maar toen dacht ik :"Wacht maar." Wàcht maar! Ik wilde haar laten zien dat ik niet zo was als Willemijn. Ik wil haar altijd laten zien dat ik niet zo ben als Willemijn. En het ziet ernaar uit dat ik als laatst lach. Ze had vast niet voor mogelijk gehouden dat ik het serieus leuk zou kunnen gaan vinden. Of meer dan leuk. Dat het misschien zelfs wel een passie zou kunnen worden. Ik speel nu al een half jaar, en ik denk dat Sven het mooiste cadeau is dat ik ooit heb gekregen. Ik heb het vol gehouden. Ik heb mijn punt bewezen. Ik ben blijven spelen, ik ben vooruitgegaan, ik speel nog steeds regelmatig, schrijf mijn eigen nummers, heb zelfs gevraagd of ik op les mocht. Ik heb bewezen dat ik toegewijd ben. Ik heb gelijk gekregen!
Ik zou alleen maar willen dat het haar iets meer zou kunnen schelen, maar dat is waarschijnlijk teveel gevraagd. Want hoe kan ik verlangen, verwachten zelfs, dat mijn moeder op een dag echt trots op me is. Trots op mij.

Na het uitpakken van de cadeautjes, keken we een film. Met zijn allen, als een echt gezin. En daarna gingen we voorbereidingen treffen voor het kerstdiner : gezellig gourmetten, net als vroeger. En het was ook gezellig. Dat was het echt. Net als de hele dag eigelijk. Het was zeldzaam gezellig. Maar misschien was dat omdat Roos er niet bij was. Alleen de ouders en het uitschot. Miss Perfect was ergens anders een Perfectere kerst aan het vieren. Gelukkig maar.

Misschien is het slecht om zo over je eigen zus te denken. Misschien ook wel gewoon menselijk. Misschien beide. Het grote verschil tussen Willemijn en ik wat dat betreft waarschijnlijk dat Willemijn haar gewoon haat, en ik weet, of toe kan geven waarom ik haar haat. Willemijn ziet dat niet in, of is te trots om het toe te geven. Ik niet, ik doe niet aan trots. Trots vind ik iets belachelijks. Veel mensen zouden dat wat ze het allerliefst willen, waar ze het allermeest naar verlangen, nog laten liggen, als ze hun trots zouden schaden door eraan toe te geven. Door toe te geven aan iets dat ze gelukkig zou maken, zoals liefde. Want niets kan echte liefde zo in de weg staat als trots. En daarom vind ik het belanchelijk, maar dat is mijn mening.
Het weerhoudt mij er in ieder geval niet van toe te geven dat ik Roos nog het meest haat om de simpele reden dat ik hartstikke jaloers op haar ben. Ik vind het vreselijk dat ze zo mooi, slim, aardig, grappig, getalenteerd en perfect is. Vooral omdat ze dat naar mij toe allemaal niet is. En omdat ik een paar van die eigenschappen misschien ook wel bezit, alleen krijg ik niet de kans om die te ontdekken. En als ze al ontdekt zijn, doen ze er niet toe. Intelligentie bijvoorbeeld, maakt haar gewoon intelligent, mij maakt het een vervelende betweter. Grappigheid maakt haar grappig, mij maakt het irritant en gemeen. Een passie maakt haar getalenteerd, mij zielig en emo, kennelijk. Maar hhet ergste is, dat alles waar ik goed in ben, en waar ik keihard voor werk, dat zij me daar moeiteloos in overtreft. Waardoor mijn prestaties niet eens meer worden opgemerkt. Dit is natuurlijk allemaal kinderachtige jaloezie, maar dat is nu eenmaal waarom ik haar haat.

Party Hard.

Eergisteren (en gisteren (A)) was het zover. De avond waar al vanaf september aan gesleuteld werd, de Super Sweet Sixteen van Petra, Lisa en Melissa. Helaas ging de entrée in de limo niet door. Wel waren een aantal mensen verkleed (iedereen moest komen als personage uit de film- of muziekbizniz, maar er zijn altijd mensen die dat aan hun laars lappen) waaronder ikzelf. Als Kruimeltje, welteverstaan. Lotte was Roodkapje, Mayke Dolly Parton (wat erg hilarisch was, aangezien ze drie paar sokken in haar bloesje had), Petra was Babe, Lisa Rose, van Titanic, Danielle was een zeer overtuigende Paris Hilton, en Melissa één of ander Grease-personage.
Afgezien van de ophef toen bekend werd dat de dropping verdeeld was in groepjes, op een feest waar niemand elkaar kende, de nodige arrogante blikken van een zeker persoon, en wat onenigheid over de muziek, was het nog best een geslaagd feest, hoewel ik nog steeds sterk betwijfel of de alcoholvrije punch ook wel echt zo alcoholvrij was. Vooral toen ik de volgende morgen met een enorme koppijn wakker werd. Toen ik niet meer kon stoppen met hoesten en overeind moest komen om te ademen, wist ik dat het niet aan de veel te zoete punch lag, en helemaal toen ik later ook nog koorts kreeg. Waarom word ik toch altijd ziek in de vakantie?
Zucht. Ik hoop maar dat ik morgen beter ben, want ik moet filmen, en van Jorine mag ik niet als ik ziek ben. En natúúúrlijk doe ik alles wat ze zegt. (A)

Evanescence - Taking Over Me

You don't remember me, but I remember you.
I lie awake and try so hard, not to think of you.
But who can decide what they dream ?
And dream I do...

I believe in you.
I'll give up everything just to find you.
I have to be with you, to live, to breathe,
You're taking over me.

Have you forgotten all I know,
And all we had ?
You saw me mourning my love for you,
And touched my hand.
I knew you loved me then.

I believe in you.
I'll give up everything just to find you.
I have to be with you, to live, to breathe,
You're taking over me.

I look in the mirror and see your face.
If I look deep enough.
So many things inside that are just like you are taking over.

I believe in you.
I'll give up everything just to find you.
I have to be with you, to live, to breathe,
You're taking over me.

I believe in you.
I'll give up everything just to find you.
I have to be with you, to live, to breathe,
You're taking over me.

't Heerlijk Avondje...

Zie de maan schijnt door de wolken
Geen Pepernoten en geen speculaas
't Heerlijk Avondje is gekomen
Dit jaar zonder Sinterklaas

Ik was maandag Zwarte Piet

Maar kadootjes krijg ik niet
Ik was maandag Zwarte Piet
Maar kadootjes krijg ik niet

Het is weer zover. 5 December. Pakjesavond. Gezellig met de hele familie de kleinste kinderen in de waan laten dat de kadootjes waar ze het hele jaar zoet voor zijn geweest bezorgd worden door een bejaarde spanjaard in een rood-met-wit gewaad die op een beschimmeld paars genaamd Amerigo over de daken galoppeert.

Het verhaal wil namelijk dat een stokoude man onze kindertjes overlaadt met kadootjes en snoep, indien ze zich het hele jaar netjes gedragen, doen ze dat niet, dan worden ze door zijn talrijke, zwarte slaafjes in elkaar getimmerd met een bos takken, of in het ergste geval in een juten zak gestopt en op een enorme stoomboot ontvoerd naar Spanje.

Als je het mij vraagt het scenario voor een slechte horrorfilm, maar nee, het is een traditie, waar de meeste kindertjes die erin geloven daadwerkelijk naar uitkijken. Ooit, lang geleden, was ik ook één van die blije naïve kindertjes (hoewel ik als de doods was voor Zwarte Piet) die ook twee maanden van tevoren al uitkeek naar Het Feest Van De Oplichterij. Ignorence Is Bless.

Dit jaar verloopt mijn heerlijk avondje heel anders. De zak-met-kadootjes doen we sowieso al jaren niet meer, we hebben nog een paar keer aan surprises gedaan, maar na alle stress die dat elk jaar weer (iedereen behalve mij) opleverde, hebben we dat ook maar opgegeven. Meestal deden we dan nog wel iets leuks, iets gezelligs met zijn allen. Naar de film ofzo. Dit jaar niet. Dit jaar doen we helemaal niks.

Op dit moment zit ik in mijn uppie achter de computer een ietwat verbitterde blog te typen en de meest deprimerende teksten mee te jengelen van bands als Blof, Lifehouse en Kane, afgewisseld met Enya en Damien Rice. De feeststemming is ver te zoeken. Het gaat me niet eens om het gebrek aan pakjes, pepernoten en chocoladeletters, daar kan ik wel zonder. Ik voel me kut om andere redenen. Zoals een zeker persoon die ik na een half jaar nog steeds niet los kan laten. Nu ik zeker weet dat het niet komt wil ik dat wel, maar ik weet simpelweg niet hoe.

Daarnaast ben ik de laatste tijd voortduren bezig mezelf ervan te weerhouden verliefd te worden op de verkeerde mensen, en tegelijkertijd probeer mijn laatste crush uit mijn hoofd te zetten, wat ietwat moeizaam gaat. Ik heb het idee dat ik het bij iedereen verneuk. Ik kan er niet eens meer van genieten op straat gewoon te kijken als er wat leuks voorbij komt. Ik denk dan aan de mensen waaraan ik juist niet moet denken en haal mijn schouders op met de gedachte dat het waarschijnlijk toch niks wordt.

Wat ook niet erg bevorderlijk is voor mijn humeur is dat de mensen die ik op dit moment het allerliefste om me heen zou hebben honderden kilometers verderop wonen in plaatsen als Ottoland, Hoevelaken, Asperen en Groningen. Zucht, ik wacht nog steeds tot de teleporter wordt uitgevonden, dan vraag ik die voor Sinterklaas.