Over Broodroosters :

Pepita had ook zoiets op haar blog geplaatst, en ik dacht : Laat ik haar eens na-apen! ^^

Dingen waar ik blij van wordt:
- Chocola
- Mooie muziek
- Mooie foto's maken
- Gitaar spelen
- Chocoladekoekjes
- Zo hard lachen dat ik bijna geen adem meer krijg
- Het gevoel dat er mensen van me houden
- Chocoladetaart
- Filmpjes maken van leuke momenten met vrienden
- Een knuffel van een goede vriend(in)
- Chocolademuffins
- Toneel spelen
- Nieuwe kleren kopen
- Verliefd zijn (en het idee hebben dat het wederzijds is)
- Chocoladecake

Dingen waar ik niet zo blij van wordt:
- Ongesteld zijn
- Wiskunde
- Ruzie
- Iets wat ik graag wil kunnen niet kunnen
- Afgewezen worden
- Vrienden kwijtraken
- Verliefd zijn op iemand die ik niet kan krijgen (denk: te oud, homo, bezet)
- Het gevoel dat ik nergens heen kan
- Ziekenhuizen
- Geen chocola in huis hebben

Dingen waar ik absoluut niet tegen kan:
- Beschuldigd worden van iets dat ik niet heb gedaan.
- Iemand willen helpen maar dat niet kunnen.
- Dingen die op het laatste moment ineens veranderen.
- Jan Smit.
- Gedwongen zijn te liegen.
- Mensen die overal beter in zijn dan ik.
- Als iemand me iets opdraagt wat ik helemaal niet wil, maar hoe dan ook niet kan weigeren.
- Machteloos zijn.
- Oké, ik geef het toe: kritiek.

Mensen die veel voor me betekenen (Niet gerangschikt op volgorde van wie nou het belangrijkst is!):
- Petra
- Jorine
- Marc
- Jelle (Can't help it...)
- Een zekere Kapstok (nog steeds -_-')
- Pepita
- Eline
- Anne
- Lotte
- Susanne

Domme dingen die ik vaak doe:
- Mensen afstoten door overbezorgd te zijn.
- Verliefd worden op de verkeerde mensen.
- Mensen over me heen laten lopen.
- Vertikken mijn huiswerk te maken en dan heel erg achter gaan lopen.
- Veel te veel chocolademuffins eten. -_-'
- Mensen te snel vertrouwen.

De drie meest irritante vragen die je me kunt stellen:
- Waarom ben je vegetarïer?
- Hoe gaat het in de liefde?
- Ben je Christelijk?

Psychisch Niet In Orde

Het is officieel: Ik spoor niet. Ik loop niet voor niks bij de vertrouwenspersoon. Hij wil niet voor niks vage testjes met me doen om te kijken hoe 'verdrietig' ben. Ik ben gek, of zoals hij het zou zeggen: psychisch niet in orde. Het schijnt dat als je maar genoeg hoort dat je gek bent, je het vanzelf wordt. Dat verklaart een hoop in mijn geval.
Oké, hij heeft niet letterlijk gezegd dat ik 'psychisch niet in orde' ben. Maar hij had het wel over testjes om te testen hoe 'verdrietig' ik ben. Wat moet ik daar van denken? Volgens Marc waarschijnlijk een vragenlijst.

1. Ben je verdrietig? Ja/Nee
2. Ben je depressief? Ja/Nee/Weetikveel?!
3. Ben je suïcidaal? Ja/Nee/Dit slaat nergens op.
4. Ben je psychisch wel in orde? Ja/Nee, natuurlijk niet, anders zou ik deze stomme vragenlijst toch niet in hoeven vullen?!

Conclusie : Je bent verdrietig. Of nee, je bent héél verdrietig. En je bent psychisch niet in orde.
Wat gaan we eraan doen? Vijf jaar dwangverpleging in een psychiatrische inrichting, een gesprek met Mevrouw Kats, oh, en we brengen je ouders op de hoogte.

Daar sta ik dan. Terwijl mannen in witte jassen me in een dwangbuis persen en me achterin een busje douwen. Mijn moeder zwaait me vrolijk uit. Opgeruimd staat netjes.
Daar zit ik dan. In zo'n enge isoleercel.

Ik zie het helemaal voor me. Ik weet best dat ik heel erg overdrijf. Maar wat als ik het onderschat? Wat als er iets mis met me is, wat als ik Psychisch Niet In Orde ben? Dan kan ik mijn ouders er in ieder geval niet meer buiten houden. Wat moet ik in Godsnaam doen als blijkt dat er iets mis me is? GGZ, IPG.... Alles moet via mijn ouders, en dat is gewoon geen optie. Als ik al kan voorkomen dat ze het te weten komen, hoe moet ik dan verder? Iedere dag gewoon vrolijk door de school banjeren met de wetenschap dat ik Psychisch Niet In Orde ben. Tjaa, niks aan te doen. En dan? Wat ben ik dan opgeschoten? Professionele hulp is uitgesloten, dus moet ik maar door blijven leven tot ik het niet meer kan. Totdat het echt te veel wordt. Totdat ik eronder bezwijk.

Wat schiet ik er dan verdomme mee op om te weten wat er mis met me is? Schiet ik überhaupt ergens iets mee op? Ik ben in de eerste instantie alleen maar naar die vent gegaan zodat Marc naar de dokter ging, daarna dacht ik dat het goed was, maar misschien was het een fout. Misschien had ik het niet moeten doen, want het geeft me alleen maar nog iets om me druk over te maken.

Misschien is het ook wel om het als excuus te kunnen gebruiken. Sorry mevrouw Nijland, ik heb geen uiteenzetting geschreven. Ja, ik weet wel dat dat vandaag had gemoeten, maarja, ik ben Psychisch Niet In Orde.
Mevrouw Lampe, ik kan niet meedoen met gym. Nee, ik ben niet alweer ongesteld, ik ben Psychisch Niet In Orde.
Mevrouw Matheron, ik heb niet geleerd voor mijn proefwerk Frans, want ik ben Psychisch Niet In Orde.
Mevrouw Kats, sorry dat ik zoveel praat, maar daar kan ik niks aan doen, want ik ben Psychisch Niet In Orde.

Zou het werken? Ik geloof niet dat ik wil weten of het werkt. Ik ben geloof ik liever gewoon Psychisch In Orde. Volgens Peletier kan ik pas mensen helpen als ik goed voor mezelf zorg, wat ik kennelijk niet doe. Waar maakt U dat uit op? Ik eet en ik slaap (soms). Ik douche en borstel mijn haar. Ik maak me zelfs, zo nu en dan, op! Wat moet ik doen om nóg beter voor mezelf te zorgen? Vifit Optimel drinken? Mijn nageltjes laten manicuren? Meer vitamientjes eten? Mijn huid beter hydrateren of misschien, meedoen aan Nederland Beweegt!
Get away.

Dan pak je mijn hand...

Ik lijk te blijven vallen
In een put van schuldgevoel
Ik kom er niet meer uit
Ik val alleen maar dieper
Mijn handen schuren langs de wanden
Mijn voeten glijden weg
Wanhopig zoek ik houvast
En dan pak je mijn hand.

Ik lijk te blijven rennen
Door een eindeloze gang
Ik kom niet bij de deur
Ik ren alleen maar verder
Stemmen suizen langs me heen
Ik versta de woorden niet
Tranen blijven vallen
En dan pak je mijn hand.

Ik lijk te blijven schreeuwen
Maar mijn stem maakt geen geluid
Ik kan niet rustig worden
Ik schreeuw alleen maar harder
Mijn angst klinkt galmend door de ruimte
Mijn stemgeluid sterft weg
Mijn woorden zijn gebroken
En dan pak je mijn hand.

Je lijkt te blijven stralen
Alsof je alsmaar mooier wordt
Je ogen dragen licht
Het wordt alleen maar feller
Je laat de angst vervagen
Tranen drogen op
Ik stop met vallen, rennen, schreeuwen
En dan pak je mijn hand.

Stilte.

Ik ben alleen thuis. Dat is niet goed, want als ik alleen ben ga ik denken, dat heb ik de laatste dagen wel gemerkt. Ik put mezelf uit met stomme kaartspelletjes, series en muziek om maar te voorkomen dat ik na ga denken maar het werkt niet. Als ik bijvoorbeeld in bed lig kan ik mijn gedachten toch niet tegenhouden. Ik wordt er bang van, nadenken. Ik denk aan dingen waaraan ik niet wil denken. Aan mijn gevoelens voor iemand die ze niet beantwoord, aan Chris, hoe hij reageerde toen hij me zag, hoe ik reageerde toen ik hem zag. Aan iedereen die zei dat ik toch o zo goed bij Stephen pas. Aan de blik van Chris, die kennelijk hetzelfde dacht toen Stephen voor zijn neus een arm om me heen sloeg. Maar vooral aan mezelf. Aan hoe ik ben veranderd. Hoe mijn leven eruit zou hebben gezien als ik deze zomer had besloten iets anders te gaan doen in de week van Reveil. Hoe zou mijn leven er dan uit hebben gezien? Zonder Jorine, Marc en Jelle. Zonder de woorden van Erik en Michiel. Zonder God. Hoe zou mijn leven eruit hebben gezien als ik dat allemaal niet had? Ik weet niet of ik zonder Jorine in staat was geweest het goed te maken met Petra... Ik weet niet of ik dan nog iemand had, om mee te praten. Ik weet niet of ik dan überhaupt nog zou leven. Misschien zou ik dan manisch depressief zijn, of opgenomen zijn in een psychiatrische inrichting, want ik denk echt dat zoiets was gebeurd als ik de afgelopen maanden niemand had gehad om mee te praten.
Het is eng om daar zo over na te denken, maar ik kan het niet helpen. Ik kan het niet laten om, als ik kijk naar wat ik heb, wie ik heb, me voor te stellen waar ik zou zijn als ik dat niet had, of als ik het kwijt zou raken. Misschien dat ik daarom zo overbezorgd ben om Marc. Het is waarschijnlijk voorhoofdsholte ontsteking, niks ernstigs dus. Maar het woord waarschijnlijk zit me nog steeds dwars.

Ik wou dat er een plek was waar ik heen kon, en alles even los kon laten.
Ik wou dat er iemand was die me gewoon vast kon houden zonder schuldgevoel.
Ik wou dat er iets was waarvan ik zekerheid had dat ik het nooit kwijt zou raken.
Ik wou dat er iets was dat ik gewoon kon zonder moeite te hoeven doen, en zonder het te hoeven leren.
Ik wou dat er iets was dat ik gewoon zeker wist, zonder eraan te twijfelen.
Ik wou dat er iemand was die me kon vertellen dat het goed was, en ik wou dat ik het kon geloven.
Ik wou dat alles ophield.
Ik wil dat alles ophoudt.
Ik wil alleen maar stilte.

Volgende Halte

Stel dat je leven een bus is. Jij zit achter het stuur, en iedereen die belangrijk is in je leven zit of staat achter je. Soms stop je bij een halte, dan stappen er nieuwe mensen in, maar dan moet je wel je deuren voor ze openen, ze binnenlaten in je leven... Soms stappen er ook mensen uit, om een gapende leegte achter te laten. Dat doet pijn, maar als je achter het stuur gaat zitten janken verongeluk je. Je moet doorrijden, of je nou wilt of niet, het leven gaat altijd door. Soms komen mensen die zijn uitgestapt weer terug, al denk je dat ze uitgestapt zijn omdat ze geen deel meer wilden zijn van je leven.

Mijn bus was de weken voor Reveil ontzettend leeg, Lotte zat ergens achterin een boek te lezen, maar ze is zo klein dat ze achter de stoel voor haar verscholen ging. Even vergat ik dat ze er eigenlijk altijd is, al kan ik bij haar niet alles kwijt, het is een veilig gevoel te weten dat ze er altijd is. Ze zit ook al meer dan drie jaar in de bus, ze heeft alle andere passagiers die er toen inzaten zien uitstappen, weer nieuwe mensen in zien stappen, en weer uit zien stappen, omdat ze niet met de nieuwe passagiers in een bus wilden zitten.

Iets eerder, op 21 december 2007, ging de deur van de bus open voor Danielle's huis. Danielle, Petra en Eliza stapten in en gingen dicht bij de chauffeur zitten. Ik reed verder en ongeveer drie weken later stopte ik voor de bushalte bij school. Susanne, die nog maar net bij de bushalte stond, kon meteen instappen, kort daarna stapten Lisa, Fleur en Amanda uit. Een onwijs gezellig, maar ook moeilijk, onzeker, gespannen en angstig halfjaar lang zat ik in de bus met alleen Eliza, Petra, Danielle en Susanne, en nog steeds Lotte, die af en toe even kwam vragen of we er bijna waren. Eind April legde Danielle haar hand op de stopknop, en na de meivakantie stapte ze uit, samen met Eliza. Susanne twijfelde, maar besloot toch met hun mee te gaan. Petra zwaaide hun vriendelijk uit, maar bleef toch in mijn bus.

Even waren Petra en Lotte de enige twee mensen in mijn busje, en Lotte was in slaap gevallen, maar toen stapte K'narie in. Het was even gezellig, en ik kan nog altijd goed met haar praten, maar toch ging ze achterin zitten, naast de slapende Lotte. Toen de zomervakantie begon was Peet de enige in de bus die ik kon bereiken als ik haar nodig had. Ik kon ook wel even naar achter lopen, naar K'narie, maar dat durfde ik niet, ik was bang dat de bus dan zou verongelukken. Maar toen kwam ik bij de halte Reveil, waar een groepje mensen stond te wachten. Jorine sprong meteen in de bus en ging helemaal voorin zitten. Michiel nam een staanplaats vlak bij de bestuurdersstoel en gaf me wat aanwijzingen, want ik slingerde nogal. Marc wachtte nog een tijdje bij de halte, maar stapte toen ook in en ging naast Jorine zitten. Toen de vakantie op zijn einde liep stapten steeds meer Reveillers uit, maar Marc en Jorine bleven stug zitten. Door Michiel's aanwijzingen kwam ik op het idee om Susanne weer eens te bellen, en na een tijdje stond ze weer bij de bushalte. Na een kort aarzeling deed ik de deur open. Ik was destijds immers alleen maar uit haar bus gestapt omdat ik wagenziek was.

Kort nadat de school weer begon stapte ook Anne en Eline in de bus en gingen achterin bij K'narie zitten. Gewoon om lol te maken, wat ik echt zeg verstaan ze niet.
Op een avond niet lang geleden leek Petra op het punt te staan de bus definitief te verlaten. Haar hand lag al op de stopknop, maar Jorine stond op en versperde haar de weg. Als op die avond Marc en Jorine niet in mijn bus hadden gezeten, was ik waarschijnlijk tegen een boom geknald omdat ik door mijn tranen de weg niet meer zou zien.

Petra besloot toch maar weer te gaan zitten en toen ik bij de halte "2e klassers aula/bioscoop" stopte, stapten er weer wat mensen in. Hoelang ze blijven weet ik niet, maar het feit dat mijn bus weer langzaam volstroomt geeft me een goed gevoel. Hoewel de meesten achterin zitten.
Voorin heb ik Marc, Jorine, Peet en Suus. En de mensen achterin kunnen elk moment weer uitstappen, maar ze kunnen ook naar voren komen. Ik doe niet aan kaartjescontrole, ik merk vanzelf wel of het zwartreizers zijn of niet.




Inspired by: het gedicht "Friends.." van Nightwriter.